zondag 22 april 2018

Lopen doen wij zelf

We weten allemaal dat we oude schepen moeten verbranden, willen we nieuwe kunnen bouwen. Met dat gegeven hebben we van jongs af aan leren leven. Toch hebben de meeste mensen een weerstand tegen veranderingen. Een verandering in je leven kan een enorme angst opwekken, het oude en vertrouwde is passé en we moeten leren leven met het nieuwe.
We kennen dat van baby's, op het moment dat zij over gaan van melk naar vast voedsel. Bij sommigen is de weerstand niet van de lucht. Later kennen we dat bij verandering van klas of school. Weer later gaat het over nog grotere dingen, een verandering van baan, partner of woonplaats.

Ook verlieservaringen vallen onder die veranderingsprocessen, met dit verschil dat dit vaak tegen je wil in gebeurd. De weerstand (een raar woord bij het verliezen van een partner of een baan) kan enorm zijn. En toch. We moeten door. Ook bij positieve veranderingen, ook bij negatieve veranderingen zoals verliezen.



Wat gebeurt er als we niet door gaan, als we besluiten dat we 'alles bij het oude willen houden?' De kans is groot je dan buiten de werkelijkheid gaat leven. In het verleden blijft hangen. 'Vroeger was alles beter!'
Er bestaat ook kans op het blijven zitten in de slachtofferrol. Ik kon er immers niks aan doen dat ik ontslagen werd? Of dat mijn partner bij mij weg ging? Of dat een geliefde overleed?
Het gevolg hiervan is een timide berusting, een lijdelijk afwachten en het ontwikkelen van een enorme weerstand tegen alle veranderingen, alles wat nieuw is. Ook zijn er mensen die altijd blijven hopen op een terugkeer van het verleden. Wat nooit zal komen.

Transformatieproces
Een verlieservaring kan je ook transformeren tot een andere persoon met een ander leven. In dat geval pak je jezelf bij elkaar en bouw je uit de puinhoop weer iets moois op.
Als je kiest voor dat laatste (ja je leest het goed, het is een bewuste keuze!), levert dat persoonlijke groei op. Diepere inzichten plus een mooi cadeau extra: échte hoop op een betere toekomst.

Wat in de psychologie een selffulfilling prophecy genoemd wordt,
gaat ook hier altijd op:
datgene waar je bang voor bent, zal ook gebeuren;
dat wat je denkt dat de waarheid is, zal waarheid worden in je leven.
Dat kan dus negatief zijn, maar dat kan zeker ook positief zijn.

Het groeiproces van je leven, het transformatieproces, is een proces waarbij het oude wegvalt en het nieuwe plaatsvindt. Noem het met bijbelse termen een 'afsterven van de oude mens en een opstaan van de nieuwe mens'.
Als je gaat ont-dekken wat je ego (oude mens) aan het doen is en wat je ziel (nieuwe mens) ten diepste van je vraagt, kan het herstelproces beginnen. En hoe meer we luisteren naar onze ziel, hoe meer onze energie gaat stromen. En dat is op z'n beurt weer hét teken dat we goed bezig zijn, dat we leren luisteren naar onze diepste verlangens, wensen en talenten.
De verbinding met jezelf, met je medemens, met de schepping en met de schepper, wordt langzaamaan weer hersteld.


Door onze verlieservaringen heen
Dit gaat over ons. Over manlief en mij. Wij bevinden ons in dat proces van ont-dekken, afpellen van de ego-ui. Een nieuw identificatieproces vindt plaats, de-identificatie.
Bij ons is dit inderdaad ontstaan door verlieservaringen heen. Verliezen van geliefden, dromen die in rook opgingen, verliezen van de vanzelfsprekendheden van het leven, de vanzelfsprekendheid van religie en kerk.
Ons ego heeft zich behoorlijk leren aanpassen en zo hebben wij jarenlang overleefd. Systemen, mensen, sociale culturen en verwachtingspatronen hebben we overleefd. En het waren niet allemaal slechte ervaringen. Alles heeft ertoe bijgedragen dat we het transformatieproces nu stapje voor stapje goed doorlopen.

Het loslaten van de woning waar we 18 jaar lief en leed gedeeld hebben, is het punt geweest dat het proces in een versnelling terecht kwam en niet niet meer te stoppen is.

We hebben besloten ons ego niet langer te voeden. We zijn er klaar mee, we hunkeren naar lucht, naar eigenheid, naar wie we ten diepste zijn.
Het afpellen van deze ego-ui is onderdeel van het proces, onze missie. Het onszelf ontdoen van verwachtingspatronen van mensen en systemen, is enorm bevrijdend.
Ik ben er van overtuigd dat je pas wandelt in je bestemming als je je unieke zelf ontdekt. De vreugde en vrijheid ervaren als dat stukje van God zelf in jou te vinden en daar vervolgens mee aan de slag te gaan.

Wat de reden is dat we hier zo gemotiveerd en open mee om willen gaan? Omdat we sterker dan ooit ervaren: we missen ons doel als we zo doorgaan. We missen de flow, het bezield ergens mee bezig zijn, innerlijke motivatie, energie.
We geloven allebei dat het leven een diepere of hogere zin heeft. Niet alleen omdat het strookt met ons innerlijk verlangen, maar ook omdat we beiden geloven dat het hogere er echt is. We geloven dat het leven zin heeft, een doel en bestemming heeft. Er is finaliteit, een grande finale.
Onze openheid hierin is kwetsbaar en het voelt soms ook eenzaam. De keus om het te delen is wellicht ook zinvol voor allen die het meemaken en misschien wel herkennen in hun eigen leven. Er is niks geheims aan. Wij staan open voor datgene wat het leven ons gaat brengen, wat op ons pad komt en willen dat graag delen.

Wat is levenskunst?
Om hier een helder beeld van te krijgen, heb ik heel veel geleerd van het boek van Willem van der Horst "Met beide benen op de grond". 

Als mens ben je een wonderlijk samenspel van lichaam ziel en geest, van verstand gevoel en handelen, van geheugen, bewustzijn en motoriek. Allerlei onderdelen die pas tot hun recht komen als ze in harmonie zijn met elkaar.
Levenskunst wil zeggen dat je elk facet van je wezen plek en ruimte geeft. Het gaat om een evenwichtige wisselwerking tussen alle onderdelen.
We staan in verbinding met medemensen. Als enkeling zijn we een klein onderdeeltje van een veel groter geheel: geschiedenis, traditie, God zelf. We zijn geschapen met gevoel voor de hemel.

Het eerste antwoord op de vraag hoe je moet leven is dan ook: probeer steeds meer oog te krijgen voor de verbanden waarbinnen je leeft. Leer luisteren naar al je onderdelen, leer wat ze je te vertellen hebben en leer van hun onderlinge wisselwerking. Wees je bewust van het belang van heelheid en verbinding.
Leven betekent dan het in stand houden of repareren van heelheid op alle niveaus: fysiek, psychisch, geestelijk, rationeel, ecologisch en spiritueel.

Het proces van groei, van het afpellen van de ego-ui, vat Willem van der Horst samen in 3 stappen van loslaten, namelijk ontgiften, afleggen van schuld en onthechten. Ik denk dat als je deze drie onderdelen goed tot je door laat dringen en toepast, je meer mens wordt. Mens zoals je bedoeld bent. Zonder ego-afweer- en overlevingsmechanismen, maar mét een ziel die mag leven.

1. Loslaten is ontgiften
Ontgiften is je ontdoen van datgene wat niet bij je past en gaat doen wat wél bij je hoort.
Dat betekent ook: stoppen met wat niet in overeenstemming is met je gaven en talenten. Je hoeft niet aan de verwachtingen van anderen te voldoen als die verwachtingen te hoog gegrepen zijn of niet bij je passen. Laat je koers niet bepalen door de wensen en de dwang van de systemen en verbanden waar je deel van uitmaakt.

Je levert je grootste bijdrage aan je medemens en aan de wereld,
wanneer je jezelf blijft.

Ontgiften is hard werken en alert leven. Je moet hard werken om jezelf te leren kennen en om vervolgens jezelf te blijven. Dat betekent dat je nee leert zeggen tegen wat niet bij je past. Dat je de moed hebt mensen soms teleur te stellen.
Levenskunst heeft alles te maken met evenwicht en balans. Ontgiften wil zeggen dat je stopt met datgene wat zorgt voor onevenwichtigheid. Stoppen met wat voor overdosis dan ook: ratio, emotie, alcohol, religie, pleasen van anderen, … enz.

Ontgiften betekent dat je de moed neemt je eigen leven te leiden. Natuurlijk, je kunt proberen altijd en eeuwig te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Maar dat is een grote last, die je uiteindelijk te zwaar zal worden.
Je zult eronder verdwijnen.
Dan leef je niet meer, niet echt.
Je bent enkel nog het verlengstuk, van anderen, van verwachtingen.
Dat is geen levenskunst.
Dat is verlies.

2. Loslaten is het afleggen van schuld
Psycholoog en therapeut Hein Stufken zegt: "Het is een teken van psychische gezondheid als we in de spiegel kunnen kijken en durven te erkennen: ja ik schiet te kort, tegenover anderen, maar allereerst ook tegenover mijzelf en tegenover de mens die ik in wezen ben, tegenover het verlangen van mijn ziel om zich ten volle te ontplooien in vreugde, schoonheid en liefde."

God heeft vanaf het allereerste begin de wens om tekorten weg te werken en de verbinding te herstellen. De verbinding die door de zondeval verbroken is. God is uit op herstel, op genezing, op vrijspraak van schuld en zonde.
Schuld afleggen betekent dat je uiteindelijk de moed opbrengt om te accepteren dat God zich met jou en mij heeft verzoend. Dat heet in christelijke taal 'leven uit genade'.
Schuldgevoelens hebben de vervelende eigenschap dat ze aan je blijven plakken. Loslaten is vaak een langdurig en pijnlijk proces.

Ontgiften is een hele klus, laat staan het geloven in vrijspraak van schuld.
Bij ontgiften gaat het erom dat je ergens mee moet stoppen.
Bij het afleggen van schuld moet je iets gaan doen: geloven.
Geloven in vrijspraak en dus in je vrijheid en in je onschuld.

3. Loslaten is onthechten
Onthechten is het beste te omschrijven als: het jezelf losmaken van gedachten en beelden over jezelf die eigenlijk niet kloppen, maar waar je wel heilig in bent gaan geloven.
Een mens kan zich heel makkelijk identificeren met bepaald gedrag. Dit kan bijvoorbeeld zijn ‘zorgen voor’, ‘rechtvaardigheid’, ‘boos worden’.
Levenskunst leer je wanneer je stukje bij beetje in de gaten krijgt hoe je je zo hechten kon aan bepaalde gewoontes, en deze vervolgens stapje voor stapje durft los te laten.
Onthechten heeft dan ook alles te maken met datgene wat we voor ons eigen ego denken nodig te hebben om overeind te blijven in deze wereld.
Wie we ten diepste zijn, namelijk een kunstwerk van God, raakt aan onze ziel.
Laat ego los en maak contact met je ziel!

Onthechten is een kunst. Je ontdoet je van gedrag, beelden en overtuigingen die met je buitenkant te maken hebben en je zodanig verblinden dat je je eigen binnenkant niet meer ziet.

Stop de ratrace en ga zelf lopen!
Welk gedrag is jouw etalage-gedrag?
Dit heeft te maken met de wens te voldoen aan de verwachtingen, soms van anderen, soms van jezelf, meestal van beiden. Maar het is slechts buitenkant, de mooie kant, de verhulling, een maskerade.

Ego-activiteiten verblinden het zicht op je binnenkant, je ziel,
en ze zijn daardoor vaak de veroorzaker van veel leed en pijn.

Durf te onthechten van datgene waar je je ten onrechte mee geïdentificeerd hebt.
Loslaten is afkicken, dat geeft ontwenningsverschijnselen. Je psyche en je lijf kunnen heftig gaan reageren als je patronen los gaat laten.
Maar ... je ziel gaat eindelijk ademhalen!

En zo komen wij op adem.
Zo gaat onze energie weer stromen.
Zo ont-dekken wij waar wij goed in zijn.
Zo ont-dekken wij ons zelf.
Zo pakken wij onze verantwoordelijkheid op, stoppen de ratrace en gaan zelf lopen.

It's all part of the proces of life.
Wordt vervolgd.



Liefs van Henny



zaterdag 30 december 2017

Ieder einde is een nieuw begin

Terugblikken en vooruitzien. Dat is wat veel mensen zo rond Oud & Nieuw doen.
Er kunnen van die jaarwisselingen in je leven zijn waarin je terugblikt op het voorbij gevlogen jaar en waarin je constateert dat er eigenlijk niet veel veranderd is. En ook voor het komende jaar verwacht je niets spectaculairs, het zou zo maar allemaal hetzelfde kunnen blijven.
Ik heb zulke jaarwisselingen ook gekend, maar zo niet deze keer. Er zijn niet veel jaarwisselingen in mijn leven geweest die zo stormachtig zijn en zoveel gedachten geven als deze. En gedachten schreeuwen om woorden. Bij deze.


Ieder einde is een nieuw begin
Aan het begin van 2017 hadden we net een half-jaar-opnameperiode voor onze zoon afgerond bij een kinderpsychiatrische instelling. De maanden die daarop volgden waren heftig, met opnieuw een crisis-opnameperiode van twee weken plus niet lang daarna een gebroken arm, als gevolg van een enorm explosieve driftbui.
Het herstel van deze armbreuk + het eindgesprek bij de kinderpsychiatrische instelling, wat niet veel meer perspectief bood dan uithuisplaatsing, heeft ons doen besluiten om het roer volledig om te gooien. Geen getrek meer aan ons kind, geen medicatie, geen gesprekken en therapieën, geen gefocus op zijn gedrag alleen en uiteindelijk geen school.
We zijn het anders gaan doen, 'bewust opvoeden' deed zijn entree. De mens zien als geheel, gedrag = communicatie, dieper kijken dan alleen onacceptabel gedrag, zijn mogen wie je bent, niet passend in systemen die niet-autistische mensen bedacht hebben, ons leven aanpassend aan het kind wat anders is, andere behoeften, andere uitdagingen, anders ontwikkelen.
Kortom: een volledig nieuwe manier van denken.
Zo heeft ieder einde een nieuw begin in zich.

Dit is in een notendop het proces waar we tot op de dag van vandaag in zitten. En wat het gevolg tot nu toe is? Een kind wat zich begrepen voelt en wat derhalve te hanteren is, gevoelens die geuit worden, emoties die begrepen worden, trauma's die een naam krijgen en waar tijd en aandacht aan gegeven mag worden.
Het gevolg is ook: ouders die weer langzaamaan in hun kracht komen te staan en die wat meer vertrouwen in hun eigen kunnen beginnen te krijgen. Die ook aan traumaverwerking kunnen gaan beginnen.
Door de afgelopen jaren waren wij als ouders behoorlijk ver bij onszelf vandaan gereisd, mede veroorzaakt door het slaafs achteraan lopen van 'de hulpverlening'. Hoeveel mensen hebben zich de afgelopen 13 jaar al in zoonlief verdiept? Hoeveel gesprekken hebben we al gevoerd? Ordners vol met verslagen hebben we eraan overgehouden. Ons kind heeft een persoonlijk archief om U tegen te zeggen.
En op dit punt aangekomen kan ik wel zeggen: alles wat we meegemaakt hebben, heeft gezorgd dat we gekomen zijn waar we nu zijn. Het heeft ons kritisch, bewust, zelfstandig en sterk gemaakt. De reis van ons hoofd naar ons hart is begonnen: rust, onvoorwaardelijke liefde, geborgenheid, een open klimaat en een veilig gezinsleven staan nu boven aan ons prioriteitenlijstje.
Daarentegen zijn 'van-alles-moeten', gedrag beheersbaar maken, aanpassen aan de theorieën en heersende meningen van de lijst geschrapt.

Wat ook bijzonder is: vanaf het moment dat we gaandeweg besloten om het roer om te gooien, ontmoetten we mensen die ons daarin begrepen, steunden en verder hielpen. De veelal (onbewust) ervaren eenzaamheid van weleer, maakte plaats voor respect, begrip en vertrouwen.

Een nieuwe wereld is voor ons opengegaan.
Een wereld waarin ons kind mag zijn wie hij ten diepste is.
Want mogen zijn wie je bent ... dat is pas geluk!


Verhuizing
O ja, en vorige week zijn we ook nog verhuisd :)
Niet dat dat geen voeten in de aarde had, maar ik merk toch dat het niet zo'n emotionele impact heeft als het veranderingsproces met betrekking tot de benadering van zoonlief.
We hebben ons huis, waar we 18 jaar gewoond hebben, verkocht. We wonen nu tijdelijk in een voormalige boerderij en hopen in april/mei 2018 ons nieuwe huis te betrekken. Evengoed is het een rollercoaster van emoties en gebeurtenissen. Het grote verschil is dat dit zich in een veel kortere periode afspeelt, terwijl het bewuster gaan opvoeden een veel langzamer proces is, wat nog dagelijks nieuwe uitdagingen geeft en wat nog wel even zal doorgaan.

Afscheid nemen van een huis waarin we zoveel met elkaar hebben meegemaakt, voelt als een amputatie. Maar wel een geamputeerd deel wat weer gaat aangroeien. Wellicht niet in onze huidige woonsituatie, maar wel straks in ons nieuwe huis.

Ik ben ervan overtuigd dat daar waar de energie van onvoorwaardelijke liefde en veiligheid vrij kan stromen, je je overal thuis kunt voelen.

Het ultieme bewijs loopt hier rond: een zoon met pittig autistisch gedrag, die toch alle veranderingen heel goed oppakt. Terwijl je zou kunnen denken dat alle basisveiligheid hem is ontnomen. Maar ondanks alle drukte van verhuizen, hebben we rust, aandacht en positieve energie bovenaan het prioriteitenlijstje laten staan. Zijn gedrag is niet veel anders dan in de oude situatie. En ... gedrag = communicatie. Voor ons weer een bevestiging dat we ons kind + onszelf in het afgelopen jaar teruggevonden hebben!

Religie is uit, geloven blijft in
Welke rol speelt ons geloof in God in bovenstaande gebeurtenissen? Wat is hierin onze groei geweest in het afgelopen jaar?
Ik moet eerlijk zeggen dat ik alle woorden die ik opschreef om dit proces te omschrijven, al tig keer heb vervangen. Reden is dat ik blijf zoeken naar woorden die het dichtst komen bij het wezen van de zaak: religie is uit, geloven blijft in.
Met andere woorden: wij zijn klaar met een kerk, met de manier waarop veel christenen hun geloof handen en voeten geven, met de ellenlange niet-bij-de-tijdse preken en liederen, met de manier waarop kerkdiensten worden vormgegeven, met alle wetten en regels waaraan je leven moet voldoen voordat je voor 'echt' wordt aangezien, met alle soorten bedachte vormen waarbij je je thuis zou moeten voelen ... zoiets.
Daarbij kijken we met respect en jaloersheid naar die mensen die hun vrede vinden in een geloof in dezelfde God, maar wat zo geheel anders vorm krijgt dan hoe wij dat van jongs af aan gewend zijn. Puur en echt. Menselijk en goddelijk tegelijk. 'More like Jesus'.


Met God zijn we niet klaar. Wel zoeken we naar nieuwe verbindingen met God, naar een nieuwe en eigentijdse manier van geloven, naar hoop, liefde, vrede en perspectief.
Wij hebben dit alles niet gevonden in het bidden om oplossingen, want die gebeden zijn ter plekke nooit verhoord. Die manier van bidden hoort wat ons betreft bij een instandhouden van een religie, waarvan je je kunt afvragen of het bevinding of psychologie is.
Ons geloven is geen zoeken naar een antwoord, naar een oplossing. Het antwoord ligt geheel buiten onszelf, buiten dit aardse leven.
Wij hebben de waarheid niet. Alleen God is waarheid.
Wij zien wel een duidelijke lijn in ons leven. De dingen gebeuren niet bij geval. Mensen liepen niet toevallig een poosje met ons op en verdwenen weer op tijd uit ons leven. Daarbij hebben wij onze eigen verantwoordelijkheid genomen, voor de volle 100%, we waren anders nooit gekomen waar we nu zijn.
We danken God voor de inzichten die we helder kregen, dat we afscheid hebben kunnen nemen van die mensen met hun 'wetenschappelijke waarheden', dat we boeken en muziek ontdekten die veel, heel veel, voor ons betekent hebben. En dat zullen blijven doen.
We danken God ook dat wij dit bewustwordingsproces, ook in het afgelopen jaar, samen beleefd hebben. Ieder op z'n eigen manier, maar toch wel samen-op, samen zoeken en begrijpen van elkaar. En dat dit geen vanzelfsprekendheid is, realiseren we ons dagelijks.

Uitzien
Zo blijven we staande in een turbulente tijd, temidden van een turbulente wereld. Uitziend naar nog meer persoonlijke groei, voor ons en onze kinderen. Maar vooral uitziend naar het nieuwe leven wat na dit leven op ons en onze kinderen wacht. Dan zullen we God ontmoeten zoals hij werkelijk is: veel groter en heerlijker dan wij mensen ooit bij elkaar kunnen theologiseren.

Ik denk aan de tekst uit de Bijbel die ons enorm bemoedigd en bevestigd heeft:

"Blijf niet staan bij wat eertijds is gebeurd, laat het verleden nu rusten.
Zie, ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het - heb je het nog niet gemerkt?
Ik baan een weg door de woestijn, maak rivieren in de wildernis."
(Jesaja 43:18 en 19)

Is deze belofte voor ons in 2017 al in vervulling gegaan? Verwachten wij in 2018 nog meer van dit nieuwe? Die weg door de woestijn, die rivier in de wildernis?
Ons antwoord daarop is voluit: ja!




So take heart
Let His love lead us through the night
Hold on to hope
And take courage again

Dus houd moed
Laat Zijn liefde ons door de nacht leiden
Houd hoop
En wordt weer moedig

Ik wens je een goede jaarwisseling.

liefs van Henny

zaterdag 21 oktober 2017

De weg van de hoop

De weg van de hoop.

Diep in onszelf dragen we hoop:
als dat niet het geval is,
is er geen hoop.

Hoop is de kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.

Hoop is niet te voorspellen of vooruit te zien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.

Hoop
in deze diepe krachtige betekenis
is niet het zelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.

Hoop is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet alleen omdat het kans van slagen heeft.

Hoop is niet hetzelfde als optimisme
evenmin overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.


Václav Havel
5 oktober 1936 - 18 december 2011


Als dramaturg stond hij pal tegenover de communistische werkelijkheid.
Als dichter volgde hij de politiek op de voet.
Als dissident hield hij veel ruggespraak met andere schrijvers. 
Als president werd hij met open armen ontvangen.
Zij die zich herkennen in 'De weg van de hoop', willen hem blijven herinneren.



Heeft 'De weg van de hoop' in deze tijd zijn betekenis verloren?
Ik denk het niet.
Ik hoop het niet.
De weg van de hoop kan nog steeds mensen inspireren om een verbinding aan te gaan met de ander en met God.
Omdat we leven in een tijd waarin verbinding geen vanzelfsprekendheid meer is.
Zonder verbinding is er geen hoop.
Individualisme en eenzaamheid zijn het gevolg.
Verbinding is zinvol.
Verbinding is ten diepste weer aan je scheppingsdoel beantwoorden.

Hoop is niet het zelfde als vreugde omdat alles goed gaat.
Of bereidheid je in te zetten voor wat succes heeft.
Ook is deze hoop niet hetzelfde als optimisme of een overtuiging van een goede afloop.

Deze hoop is meer. 
Deze hoop is diepe zekerheid.
Zekerheid dat je leven zinvol is.
Zinvol door verbinding.
Verbinding met je medemens.
Verbinding met God.

Hoop
Een gerichtheid van het hart
Voorbij de horizon verankerd.

Liefs van Henny











zaterdag 8 juli 2017

Bidden ... a way of life

Wat bidden niet is. En wat bidden wel is.
Er zijn duizenden boeken geschreven over dit onderwerp.
Kennelijk ben ik niet de enige die zo mijn twijfels en worstelingen heeft. Voor mij een worsteling van jaren en nog heb ik naar mijn idee maar een klein stukje meer inzicht gekregen.
En dan eigenlijk vooral over wat bidden niet is.


Wat bidden niet is
Bidden is niet je verlanglijst bij God neerleggen. Dat heb ik van jongsaf wel zo gedaan. "Heere wilt U dit?" of "Heere wilt U dat?" Je mag toch alles in bidden en smeken bekend maken bij God? (Filippenzen 4)

En zelden kreeg ik waar ik om vroeg.
Ik ervaar dat als knap frustrerend. Ik heb er toch om gevraagd, waarom gebeurt dit of dat dan toch? Ik vroeg heel concreet we om hele goede dingen. En heel concreet kreeg ik niet waar ik om bad. Of werd de situatie van kwaad tot erger. 
Nee, op die manier werkt bidden niet. Het is geen toverformule!
En de uitspraak "je moet God vrijlaten om je het wel of niet te geven" ervaar ik als een dooddoener. Want als God dan zo betrouwbaar is en zo graag het beste met ons voorheeft, waarom reageert Hij dan gewoon niet?
Ik heb op het randje van wel en niet geloven gezweefd.

Wat bidden wel is
Totdat ik ontdekte dat bovenstaande helemaal niks met het ware bidden te maken heeft, maar dat het een nogal kinderlijke manier van vragen is om dingen waarvan jij denkt dat het goed voor je is.
God heeft me laten zien dat bidden hetzelfde is als aanbidden.
Erkennen wie God is.
Erkennen dat Hij almachtig is.
Erkennen dat Hij boven alle dingen staat.
Hem lof toebrengen. Niet om wat Hij doet, maar om wie Hij is.

En ik heb ook ontdekt dat dit bidden 'a way of life' is, een manier van leven.
Bidden is voor mij niet alleen een bepaalde plek waar ik m'n knieën buig, m'n handen vouw, m'n ogen sluit... voor mij is dit hét leven. Gewoon m'n dagelijkse doen en laten.
En natuurlijk, een moment waarop je stil wordt voor God is prima.
Net zo goed als muziek maken of luisteren tot eer van Hem heel goed is.
Als Hij maar aanbeden wordt.
Als Zijn leven maar het jouwe is.
Als jouw voetstappen maar in Zijn voetstappen komen te staan.

Als dat je intentie is, vervagen je vragen, zorgen en dagelijkse rompslomp.
Dan is het Uw hart, Uw plannen, Uw wil voor mij.

In mijn beleving was "Uw wil geschiede" altijd een soort achterdeurtje, als afsluiting van je gebed. "Ik wil dit of dat, maar okay, als U daar anders over denkt ... zal ik me erbij neer moeten leggen."
Maar "Uw wil geschiede" moet verhuizen naar het centrum van je bestaan.
Het wordt je leven, je adem, je bestaan.

Uw wil geschiede wordt jouw 'way of life'!


Hemelse Vader,
ik beloof mezelf om U tot het centrum van mijn leven te maken.
Ik geef mezelf helemaal aan U over.
U bent de liefde van mijn leven
en ik wil Uw aangezicht altijd zoeken.
El Shaddai, God Almachtig,
ik kan altijd op U rekenen,
want Uw liefde zal nooit falen.
U bent de Gids die mijn levenspad leidt
en ik weet dat U een groot plan en doel hebt met mijn leven.

Heere, wilt U...?
Ik ben gestopt met het zinnetje "Heere wilt U ...?" te gebruiken.
Wel vertel ik al mijn zorgen en vragen aan Hem (Filippenzen 4), maar meer zoals je het aan een goede vriend vertelt. Daar verwacht je ook geen directe oplossingen en pasklare antwoorden van, toch?
Zo ook niet van God.
Ik geloof dat Hij mij hoort en dat Hij innerlijke wijsheid, kracht en inzicht geeft in de dingen die ik dagelijks moet doen.
En dan is het aan mij om oplossingen voor problemen te bedenken en kleine en grote beslissingen te nemen.

En als Zijn leven het jouwe wordt,
weet je vanuit je innerlijk wat je te doen staat.
Want ... in dat innerlijk leeft God zelf!




Your life in mine
Your thoughts
Your ways
Your mystery
Too deep for words
My spirit burns to worship You

Your heart
Your plans
Your will for me
There's nothing else my soul desires than more of You

Take my heart
Take my soul
Take my mind and I will
Give my thoughts
Give my all
Give my life to follow You
Take my hands
Take my breath
Take my dreams and I will
Lift my eyes
Lift my faith
Lift my voice and worship You

My God
My closest friend
I need Your love more than my lungs need oxygen



Liefs van Henny

vrijdag 30 juni 2017

Afscheid nemen

Partir, c'est mourir un peu
Afscheid nemen is een beetje sterven

Ooit haalde ik deze Franse uitspraak aan in de toespraak die ik hield bij het afscheid van een collega die na een heel aantal dienstjaren vertrok bij de organisatie waar ik destijds personeelsfunctionaris was. Wat voor mij toen al (zo'n 18 jaar geleden) werkelijkheid was in mijn leven, gaf heel wat hilariteit onder mijn toenmalige collega's. Dat was toch wel al te rigoureus gezegd ... afscheid nemen is een beetje sterven?

Maar nee, hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik overtuigd raak van de waarheid van deze woorden. Diep in je hart voel je dat er een stukje van je sterft. Misschien is het een stukje geschiedenis, een poosje samen oplopen in dit leven. Hoe dan ook, je moet afscheid nemen van dat wat was en wat wellicht nooit meer terugkomt. In ieder geval niet in die hoedanigheid.


Het leven kent zijn seizoenen. En na ieder seizoen neem je afscheid van dat wat was.
Ik zie dat nu bij onze jongste zoon. Maandag neemt hij afscheid van de basisschool. Afscheid van dat wat was en wat nooit meer terug zal keren.
En ik geef hem de ruimte om een beetje te sterven, te rouwen. Het was een goede tijd. Wij hebben hem daar met een gerust hart mogen loslaten.
En dat is na maandag voltooid verleden tijd. 

Je kunt in het leven afscheid nemen van mensen of van materiële zaken, omdat je er zelf voor gekozen hebt. Je kiest voor een andere baan of je kiest voor een ander huis. Zelfs dan kan er een periode van een soort rouw zijn. Loslaten van wat ooit goed was. Of misschien minder goed was, maar toch, die mensen of die materiële zaken maakten deel uit van je leven.

Maar je kunt in het leven ook afscheid moeten nemen van mensen of van materiële zaken, terwijl je zelf niet gekozen hebt om het los te gaan laten. Je zou er zelfs nooit voor kiezen! En toch.
Zo denk ik aan die vrouw van wie haar huis getroffen werd door bliksem. Letterlijk in één klap moest ze haar aardse bezittingen loslaten.
Ook denk ik aan die vrouw van midden 50 die maandag haar echtgenoot naar zijn laatste aardse rustplaats moet gaan brengen. Samen met haar kinderen en jonge kleinkinderen. Nee, ze zou er zelf nooit voor gekozen hebben, maar loslaten is voor haar werkelijkheid geworden.

Ik kijk als de avondschemering daalt
Als licht van zon niet lang meer straalt
Zie 't oog aan 's hemels zonnekust
Een ster van wonderbare rust

Kom zie aanschouw die gouden kust
de ster in 't land van 's hemels
Het oog ziet daar geen leed of kruis
O kom naar 't hemels Vaderhuis

Is afscheid nemen minder moeilijk als je je geliefde veilig weet aan de overkant, aan die gouden kust?
Ik zwijg. Ik weet het niet uit ervaring.
Wel denk ik dat je in je rouw, een diepe troost mag ervaren, omdat je weet dat je geliefde nu volmaakt gelukkig is.
En ook geloof ik dat je op die manier tijdelijk afscheid neemt van elkaar. Dat je elkaar later weer in 'niemandsland' mag tegenkomen.
En hoe dat 'niemandsland' er uit zal zien, dat mag je dan weer loslaten.
Ik geloof trouwens dat dat 'niemandsland' 'Vaderhuis' heet.
Dat is pas Thuiskomen!


Ik zag jou gaan in de verte
....
Jij ging naar de overkant
jij ging naar het niemandsland
de Veerman heeft jouw hart gewonnen
en ik, ik ben de dans ontsprongen.

Stef Bos

Zullen we vandaag beginnen met een beetje meer loslaten? Met een beetje afscheid nemen?
Zullen we vanaf vandaag stoppen met net te doen alsof ons geluk en al onze houvast ligt in de mensen om ons heen? Of zelfs in materiële zaken?

Misschien, heel misschien doet het sterven bij het afscheid nemen dan een stukje minder pijn.
En kan het zo zijn dat hoe meer je nu al afscheid neemt, je verlangen naar het Vaderhuis ruimte krijgt om te groeien?


Liefs van Henny




dinsdag 16 mei 2017

Ik droomde eens...

Ik las de onderstaande woorden en het leek alsof ik in een spiegel keek. Zo helemaal precies mijn dromen, mijn woorden, mijn verlangen. En dat verlangen brengt vaak zo'n worsteling met zich mee: je weet wat je droomt, maar de werkelijkheid is zo het tegenovergestelde.
Het lijkt erop alsof dat grote verlangen, die immense droom, zich niet wil laten vangen. Niet in woorden althans.

En dan ineens staat het voor je. Zwart op wit op papier, of liever: op mijn scherm. Iemand anders droomde ook. En heeft woorden gevonden om dat diepe verlangen door te geven aan anderen. En dat doe ik ook graag.

Ik zit in een writers-block-periode. Te weinig inspiratie om te schrijven, omdat zoveel andere dingen me bezig houden.
En dan ineens staan de woorden op papier. Geschreven door anderen. Voor mij onbekenden, maar een broer en zus in Christus. Dat moge duidelijk zijn.*

                                 
"Mijn droom voor de kerk

Ik verlang naar iets nieuws. Iets fris. Iets simpels. Iets wat tot in het diepst van mijn botten tintelt van kracht en vreugde.

Het christendom is besmet met een soort infectie die het krachteloos en onaantrekkelijk maakt. Die ziekte maakt dat mensen een systeem volgen in plaats van een dynamische, krachtige, vreugdevolle God die leven en vernieuwing brengt.
Deze infectie creëert een religieus systeem waarin het gaat om regels, politiek en 'geestelijke' posities. Deze infectie creëert oneerlijke vergelijkingen en vrome veroordelingen. Het verandert soms tijdelijk het uiterlijk gedrag, maar het verandert de harten niet.
Die ziekte maakt prachtige levendige mensen grijs, kleurloos en rooft hun identiteit. Er moet van alles en het moet allemaal op een voorgeschreven manier. Een systeem van (ongeschreven) regels, waar we niet aan kunnen voldoen. Verwachtingen, regels, wet, probeer harder, doe je best. Maar falen is niet toegestaan en als je faalt wordt je beloond met schaamte, schuld en angst.

Maar het evangelie van Jezus is goed nieuws. Het is een boodschap die spettert en straalt van leven en verwachting. Vreugdevol, krachtig, levensveranderend, kleurrijk, uitdagend en revolutionair.
We leven in een nieuwe tijd, een nieuw verbond. Een verbond waarin de Vader Zijn liefde op jouw hart wil schrijven. Een verbond waarin geen regels zijn die jou houvast geven, maar waarin God een fundament aanbiedt van onvoorwaardelijke liefde. Deze liefde vraagt slechts om jouw overgave om eruit te kunnen putten en ernaar te leven.

God houdt niet op tot me te spreken over deze dingen en ik weet dat Hij wil dat er vernieuwing komt. Niet slechts een organisatorische vernieuwing van uiterlijkheden, maar een vernieuwing van het hart. Een besnijdenis van het hart.
Ik weet niet hoe het eruit gaat zien. Maar het zal lijken op een gezin, het zal lijken op een leger. Het zal krachtig zijn in kwetsbaarheid. Het zal kracht hebben, hongerig zijn, leven brengen. Het zal een beweging zijn, in beweging zijn en overal beweging brengen.

Ik verlang naar iets nieuws. Een omgeving waarin ik mag falen, struikelen, strijden, hopen, huilen en waarin ik missers mag maken. Ik heb een cultuur nodig van liefde, eerlijkheid en genade die mij laat excelleren omdat ik mag proberen, mag leren en mijn vragen mag stellen en Waarheid zal vinden.


Ik verlang naar iets nieuws. Een omgeving die transparant is en eerlijk. Een omgeving die radicaal is maar veilig. Een omgeving waarin liefde de bedding vormt voor eenheid, kracht en bewogenheid. Ik verlang naar die eenheid die een bedding is voor Gods zegen.

Ik verlang naar het openbaar worden van de zonen van God. Ik verlang naar een geheiligde bruid. Onbesmet en stralend van liefde. Ik verlang naar zonen en dochters die profeteren, jongelingen die gezichten zien en ouderen die hun dromen dromen.

Ik verlang naar een cultuur van aanbidding. Waarin het niet gaat om mensen maar om God. Waarin Gods heerlijkheid ruimte krijgt om in ons te wonen. Waarin onze gerichtheid niet op onszelf is maar op Zijn aanwezigheid. Simpel, krachtig, kostbaar en heilig.

Ik verlang naar Jezus. Dat zijn kracht zichtbaar zal worden in ons, zijn bruid. Dat de wereld Hem zal leren kennen omdat ze Hem zien in ons. Dat er in de wereld weer honger komt naar het Kruis, naar Jezus, naar verzoening, verlossing, redding omdat ze Jezus zien in ons, door ons.

Ik verlang naar de Heilige Geest. Dat Hij krachtig zichtbaar zal worden. Dat Hij de ruimte gaat krijgen die Hij al eeuwenlang verdiend. Zo dat Hij zichtbaar kan maken dat de wereld Jezus nodig heeft. Dat hij kan overtuigen van zonde

Ik verlang naar de Vader. De eeuwige, onveranderlijke bron van Leven. Bron van Identiteit, Bron van Waarde, bron van Eer, bron van Vreugde, bron van Genade, bron van Kracht, bron van Bewogenheid, bron van Schoonheid, Creativiteit, Betrokkenheid. Bron van Bevestiging, bron van Herstel, bron van Vernieuwing. Bron van Bestemming, Bemoediging, Behoud. Bron van Eeuwige Liefde...

Ik verlang naar vreugde. Intense vreugde. Vreugde van de hemel rechtstreeks in mijn hart. Vreugde die mijn kracht is. Simpele pure onbegrensde vreugde. De vreugde van de eerste liefde. Vreugde die een glimlach brengt op mijn gezicht, dag en nacht.

Ik verlang naar echtheid, eerlijkheid. Een kerk die zegt wat God zegt en doe wat God doet. Een kerk die scherp is. Die niet bang is om de waarheid te brengen. Te zeggen wat er in Gods hart is. Een kerk die compromisloos is in de liefde. Duidelijk in de Waarheid en overvloedig is in genade.

Ik verlang naar vernieuwing. Verfrissing. Iets wat het stof afschudt van onze levens, van onze gezinnen, van onze kerken. Het stof afschudt zodat de glans van Gods Heerlijkheid weer zichtbaar wordt.


Ik verlang naar de kracht die van water wijn maakt. Die van vissers apostelen maakt. Die oplichters verandert in vrijgevige discipelen en van hoeren, aanbidders maakt. Die stormen doet zwijgen, lammen doet lopen, blinden doet zien. Die nederig was als een lam, zich overgaf aan de wil van de vader. Die de minste wilde zijn, bereid was mijn voeten te wassen. Die krachtig was als een leeuw, brulde tegen religie en religieuze vormen en de tempel leeg sloeg met een paar touwtjes omdat het verandert was in een bedrijf.

Ik verlang naar regen. Vroege regen, late regen. Hoosbuien, wolkbreuken, een rivier die mij meesleurt in het avontuur van Gods kracht en aanwezigheid. Ik verlang naar stromen van levend water die uit mij vloeien.

Ik verlang naar vuur, warm, krachtig, reinigend en louterend. Een vuur wat blijft branden, wat anderen aansteekt, wat anderen verwarmt.

Ik verlang naar een heilig vuur, wat alles wegbrandt wat mij hindert, alles verteert wat God in de weg staat.

Ik verlang naar wind. Een storm die al het dode hout van mijn leven rukt, al het stof van me afblaast. Ik verlang naar die zachte bries waarin God zich aan me openbaart.

Ik verlang naar stromende olie. Die wonden geneest. Heling en vertroosting. Pijn verzacht en verdwijnt. Verdriet wordt een lied, je puinhopen worden een boodschap, je fouten een baken van genade.

Ik verlang naar Zijn aanwezigheid, Zijn glorie, Zijn heerlijkheid, Zijn grootsheid. Ik verlang ernaar Zijn aangezicht te zien, te kijken in Zijn ogen, Zijn woorden te horen en te spreken.

Ik verlang naar iets nieuws, iets fris, iets simpels, iets echts. Iets wat tot in het diepst van mijn botten tintelt van kracht en vreugde. Iets zonder al die onzin. Iets zonder al die poespas.

Hier ben ik Heer. Ik verlang naar wat U kan geven. Ik verlang naar een vervulling van het verlangen wat U zelf in mij hebt uitgestort. Ik verlang naar herleving, vernieuwing. Ik verlang naar Uw tastbare aanwezigheid. Neem mij, vul mij, vorm mij. Raak mij aan Heer, hier ben ik.

Ik verlang naar U."


Liefs van Henny


* Overgenomen van het Christelijk Informatie Platform (CIP)
Geschreven door Albert en Michelle van der Heide.

woensdag 29 maart 2017

"Ik val niet uit Zijn hand"

"Ik loof de HEERE, Die mij raad heeft gegeven.
Ik stel mij de HEERE voortdurend voor ogen;
omdat Hij aan mijn rechterhand is, wankel ik niet."


Dat zijn nogal woorden. Dat is nogal een belevenis, samen met God. En eerlijk gezegd: dat is voor mij om jaloers op te worden.
Ik geef toe, ik wankel wél.
Ik stel mij de HEERE niet voortdurend voor ogen.
Ik loof Hem eigenlijk helemaal niet zoveel op dit moment.

Wat ik wel voortdurend doe?
Zien op de omstandigheden van het leven.
Voortdurend wankelen.
Stapje voor stapje, in grote angst voor de toekomst.

"U maakt mij het pad ten leven bekend."

O ja? Weet ik waarvoor ik leef, welke beslissingen ik moet nemen, wat het uiteindelijk allemaal zal opleveren?


En toch. Ik blijf erin geloven dat Hij aan mijn rechterhand is.
Ik blijf geloven dat Hij raad geeft.
Ik blijf geloven ... dat ik niet uit Zijn hand val, dat wij niet uit Zijn handen vallen, dat onze kinderen niet uit Zijn handen vallen!

Hoe de weg in dit leven ook gaat: een prachtig erfelijk bezit hebben wij gekregen!
Hoe kan Hij beter ons pad in dit leven bekend maken en ons een eeuwig vooruitzicht geven, dan door deze woorden?
En al begrijpt onze ziel U niet, nochtans blijven we geloven.


Mijn God, ik kom naar u. Dan ben ik veilig;
ik heb het u gezegd, en blijf het zeggen:
ik heb u nodig, Heer. De rest is overbodig.

De mensen hebben andere idolen
en wringen zich voor hen in honderd bochten,
maar dat zal ik nooit doen. En zelfs hun naam niet noemen.

Mijn God, u vult mijn bord. U vult mijn beker:
u hebt iets moois bedacht, en straks is het van mij.
U houdt mijn hele leven in uw handen
en ik kom goed terecht, want dat hebt u gezegd.

De hele nacht lig ik aan God te denken;
Ik voel dat hij er is. Zijn wijsheid geeft me rust.
Dan word ik blij, en zeker van mijn redding:
ik leef, ik leef naast God. Ik val niet uit zijn hand.

Want u zult mij niet zomaar laten sterven;
ik hoef niet naar het graf. Want u laat mij niet los.
U wilt mij leren waar ik het moet zoeken:
heel dicht bij u, mijn God, zal ik gelukkig zijn.

Psalm 16 - Psalmen voor nu - Opw. 727


Liefs van Henny