woensdag 29 maart 2017

"Ik val niet uit Zijn hand"

"Ik loof de HEERE, Die mij raad heeft gegeven.
Ik stel mij de HEERE voortdurend voor ogen;
omdat Hij aan mijn rechterhand is, wankel ik niet."


Dat zijn nogal woorden. Dat is nogal een belevenis, samen met God. En eerlijk gezegd: dat is voor mij om jaloers op te worden.
Ik geef toe, ik wankel wél.
Ik stel mij de HEERE niet voortdurend voor ogen.
Ik loof Hem eigenlijk helemaal niet zoveel op dit moment.

Wat ik wel voortdurend doe?
Zien op de omstandigheden van het leven.
Voortdurend wankelen.
Stapje voor stapje, in grote angst voor de toekomst.

"U maakt mij het pad ten leven bekend."

O ja? Weet ik waarvoor ik leef, welke beslissingen ik moet nemen, wat het uiteindelijk allemaal zal opleveren?


En toch. Ik blijf erin geloven dat Hij aan mijn rechterhand is.
Ik blijf geloven dat Hij raad geeft.
Ik blijf geloven ... dat ik niet uit Zijn hand val, dat wij niet uit Zijn handen vallen, dat onze kinderen niet uit Zijn handen vallen!

Hoe de weg in dit leven ook gaat: een prachtig erfelijk bezit hebben wij gekregen!
Hoe kan Hij beter ons pad in dit leven bekend maken en ons een eeuwig vooruitzicht geven, dan door deze woorden?
En al begrijpt onze ziel U niet, nochtans blijven we geloven.


Mijn God, ik kom naar u. Dan ben ik veilig;
ik heb het u gezegd, en blijf het zeggen:
ik heb u nodig, Heer. De rest is overbodig.

De mensen hebben andere idolen
en wringen zich voor hen in honderd bochten,
maar dat zal ik nooit doen. En zelfs hun naam niet noemen.

Mijn God, u vult mijn bord. U vult mijn beker:
u hebt iets moois bedacht, en straks is het van mij.
U houdt mijn hele leven in uw handen
en ik kom goed terecht, want dat hebt u gezegd.

De hele nacht lig ik aan God te denken;
Ik voel dat hij er is. Zijn wijsheid geeft me rust.
Dan word ik blij, en zeker van mijn redding:
ik leef, ik leef naast God. Ik val niet uit zijn hand.

Want u zult mij niet zomaar laten sterven;
ik hoef niet naar het graf. Want u laat mij niet los.
U wilt mij leren waar ik het moet zoeken:
heel dicht bij u, mijn God, zal ik gelukkig zijn.

Psalm 16 - Psalmen voor nu - Opw. 727


Liefs van Henny

zaterdag 11 maart 2017

Verhalen van erger lijden

"Ik snap dat het moeilijk voor je is, maar heb je al gehoord in welke problemen die en die zitten?"
of "Het lijden in deze wereld ... wij mogen nog van geluk spreken (en van ongeluk liever zwijgen!)," ... en dan volgen de meest erge voorbeelden van lijden elders in de wereld.
of "Zo autistisch ziet hij er toch ook niet uit ... die en die is pas écht autistisch!"


Of zo las ik onlangs van "een zeer buitengewoon ernstige meervoudig gehandicapte hoogbegaafde illegale vluchtelinge, met gender issues en dissocatieve identiteitsstoornis, die stilaan doof en blind is geworden, waarvan men vermoedt dat ze een ver uitgezaaide vorm van kanker heeft. De vrouw heeft een multipathologische moeder, een extreem religieuze drugsverslaafde vader die naar Noord-Korea is gevlucht, een schizofrene nonkel pater met aids en lesbische tante non."

Nee, dat is pas erg!

Mensen blijken soms ontzettend creatief in het vertellen van zulke verhalen. Maar het is op z'n minst een niet serieus nemen van jouw probleem, hoe goed bedoeld het soms ook lijkt. Het is een zich niet kunnen inleven in jouw situatie.
Waar heeft het mee te maken dat jouw probleem altijd afgewogen moet worden aan andermans zorgen?
Is jouw probleem misschien zo'n ver-van-hun-bed-probleem, dat inleven welhaast onmogelijk is?
Of zitten mensen zo in de ratrace van hun eigen bestaan, dat er geen ruimte is om ook maar even echt te luisteren?
Of neem jij het leven gewoon te zwaar ... lang leve de lol ...!?

Nee, troosten doet dit alles geenszins.


Er is één verhaal van erger lijden wat wel verteld mag worden.
Niet als dooddoener, 
niet als cliché,
niet als 'een verhaal in overtreffende trap',
niet om een ander het zwijgen op te leggen.
Maar alleen omdat dat het aller, allerergste verhaal is uit de geschiedenis van de mensheid,
omdat het verteld móét worden,
omdat alleen dat verhaal jouw lijden kan verzachten,
omdat het ten diepste onze enige troost in dit leven is: 

"Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?"

Waarom dat verhaal zo troostvol is?

"Omdat ik anders de eeuwige dood had moeten sterven."

Omdat alleen dit verhaal het aller, allermooiste verhaal is uit de geschiedenis van de mensheid.
Daarom mag het verteld worden.

Is dit verhaal al tot jou doorgedrongen?

When I see that cross I see freedom

When I see that grave I'll see Jesus

And from death to life
I will sing Your praise
In the wonder of Your grace!


Liefs van Henny

donderdag 2 maart 2017

In de wachtkamer van het leven

"Neemt u maar even plaats in de wachtkamer, de dokter komt u zo halen."

Daar zit ik dan. Rest me niks anders dan wachten tot ik geroepen word.
Ik kijk om me heen en zie allerlei soorten mensen. Een oudere man (wat zou hij hebben?), een jonge moeder met een baby (ze heeft duidelijk slaaptekort).
Verderop zit een echtpaar, elkaars hand vasthoudend (zou het zo spannend zijn?).
Verder nog een tiener met i-pod, een bejaarde vrouw met een rollator, een moeder en dochter. Die laatste twee lijken geen last van spanning te hebben. Ze hebben lol om een filmpje op hun mobiel.


Verwachtingsvol leven
Wachten op de dingen die komen gaan. Herken je het? Voel je de spanning? Wacht je op iets onzekers, iets wat je liever niet wil horen?
Of zit je er ontspannen bij en verwacht je blijde dingen? Bijvoorbeeld het eerste harttoontje van je kind of een bespreking van een goede uitslag.
Een willekeurige wachtkamer. Je kan er zo verschillend zitten.

Vol spanning wachten
of vol verwachting uitzien.

En dat is wat mij bezighoudt en wat ik wil delen. Want in het leven kan je ook van die periodes hebben die lijken alsof je in de wachtkamer zit.
Dat kan spannend zijn. Het kan je letterlijk uit je slaap houden.
Maar het kan ook verwachtingsvol zijn. Je kijkt uit naar een nieuwe periode in je leven of verlangt naar het moment waarop je de knoop kan doorhakken. Belangrijke beslissingen die impact zullen hebben op jouw leven en op het leven van diegenen die je lief zijn.

Maar tot die tijd... wacht je. Tot God spreekt... wacht je. Tot Hij het licht op groen zet... wacht je. En ik hoop dat je niet lijdelijk wacht, niet cynisch wordt omdat het nou al zo lang duurt. Nee, ik hoop dat je vérwacht. Verlangend uitziet. Hunkert naar het moment van doorbraak.

Maar wat kan wachten lang duren.
Wat kan lijden ook lang duren.
Wat kan de nacht donker zijn.
Wat kan de hemel van koper zijn.
Wat kan je je eenzaam voelen in je wachten.

De hemel wacht
Ik hou zo van Psalm 130: "Uit de diepten heb ik u, Ene, geroepen. Heer-over-mij, hoor naar mijn stem" (Naardense Bijbel).

Ik blijf de HEER verwachten
mijn ziel wacht ongestoord:
ik hoop in al mijn klachten
op Zijn onfeilbaar woord.
Mijn ziel vol angst en zorgen
wacht sterker op de HEER,
dan wachters op de morgen,
de morgen; ach, wanneer?

En uiteindelijk wordt al jouw wachten beloond. Want ook al lijd je lang en ook al komt het moment van doorbraak niet, je weet: dit is niet mijn thuis, want de hemel wacht.


Johannes de Heer heeft een prachtig lied geschreven. Wat een uitzicht, wat een verwachting had die man, en wat heeft hij dat mooi vertolkt.

Vol verwachting blijf ik uitzien, tot die dag eens dagen zal.
Dat de Heiland op de wolken, weerkomt met bazuingeschal.
Welk een vreugde zal het wezen. Als mijn oog Hem schouwen mag,
en mijn oor Zijn stem zal horen, op die grote, blije dag!

Refrein
Welk een uitzicht, Bruidsgemeente! Eeuwig Hem ten eigendom.
Maranatha blijv' ons wachtwoord, amen, ja Heer Jezus, kom!

Al de teek'nen onzer dagen zeggen mij: de komst genaakt
van de Bruigom, die Zijn liefste tot Zich roept en haar volmaakt.
O, hoe blijde zal ik wezen, op te trekken met die stoet,
juichend, met ontelb're zaal'gen onze Bruigom tegemoet!

O, soms voel 'k een sterk verlangen, heimwee in mijn hart ontstaan;
'k vraag mij af dan, dierb're Heiland zijt Gij reeds op weg gegaan?
Neen, het zal niet lang meer duren: Hij verlangt nog meer dan wij.
Maranatha! Blijve 't wachtwoord voor een elk, maar ook voor mij.


(JdH 769, op de melodie van een Russisch volkslied, maar dat nemen we maar op de koop toe 😊)

Maranatha
Is jouw wachtwoord ook 'Maranatha'?
Leef jij ook met verlangen en met die hoop in je hart dat het niet lang meer duurt?
Heb jij ook heimwee om Jezus van aangezicht tot aangezicht te zien?


De dood is niet het einde,
ik weet dat de hemel wacht.
En ondanks dat de weg lang lijkt,
wandel ik nooit alleen.

En terwijl ik wacht,
wacht ik niet,
want ik weet dat de hemel in mij leeft.

En ook al duurt het lijden lang,
dit is niet mijn thuis,
ik weet dat de hemel wacht.
Ondanks dat de nacht donker is,
is de hemel het eigendom van mijn hart.

Ik weet dat U van mij houdt.
Ik weet dat U mij gevonden heeft.
Ik weet dat U mij gered heeft.
En Uw genade zal nooit tegenvallen.

Dus zal ik nu zingen zoals ik daar zal zingen!
En daar zal ik zien van aangezicht tot aangezicht!


Liefs van Henny

zondag 19 februari 2017

Als God spreekt

Ik twijfelde welke titel ik boven deze blog zou zetten: 'Als God zwijgt' of 'Als God spreekt'. Ja, zal je denken, dat is nogal een verschil. Maar laat ik je uitleggen waarom dat verschil minder groot is dan dat je in eerste instantie zou denken.

Gods kan spreken
En dan bedoel ik niet dat we menen door het lezen van de Bijbel Zijn stem te herkennen. Maar ik bedoel dat er mensen zijn die kunnen getuigen dat zij Gods stem hebben gehoord. Letterlijk. Met hun oren. Duidelijk, onmiskenbaar, niet hun eigen woorden, niet van iemand die toevallig voorbij liep, maar Gods stem.
Heerlijk lijkt me dat. Dat je er zo zeker weten van overtuigd bent: dit was God zelf!
Gelukkig gebeurt dat heden ten dage nog. Bij gewone mensen, zoals jij en ik.

En dan is er ook nog een spreken van God in je hart. Geen letterlijke stem, maar een diepe overtuiging: deze woorden zijn niet van mezelf, maar van God.
God kan ook door andere mensen spreken. Dan is het niet toevallig dat juist dát tegen je gezegd wordt, precies datgene wat je nodig had, precies op het juiste moment. Ook dat is een manier waarop God Zijn wil duidelijk kan maken.


Groeien door snoeien
"Ons hele leven is een groeiproces." Een uitspraak die ik deze week hoorde en die is blijven hangen. Dus alles wat je meemaakt is onderdeel van dat groeiproces. Dat proces om God beter te leren kennen. Dat proces om meer en meer op Jezus te gaan lijken.
En God weet beter dan wie dan ook wat wij nodig hebben in dat proces. Heeft Hij niet een beeld voor ogen gehad toen Hij jou en mij schiep? En beantwoorden we aan dat beeld?
Boeiend om tot je door te laten dringen dat je dus kennelijk als een vat in de handen van de pottenbakker bent. Of een beeldhouwwerk wat nog in de maak is. Of een boom die telkens gesnoeid moet worden, zodat hij vruchtbaarder en sterker wordt.

Sta jij er regelmatig bij stil dat ook jouw leven in het teken staat van groeien? Bekijk jij de gebeurtenissen in jouw leven op die manier?
Ik moet daar toch steeds weer aan herinnerd worden. Onlangs las ik de uitspraak:

"Ik ben blij dat ik tegenslag in mijn leven ervaar,
want kennelijk is God geïnteresseerd in mij.
Hij wil mij gebruiken in Zijn Koninkrijk,
maar daarvoor moet ik meer op Jezus gaan lijken."

God kan spreken door te zwijgen
Soms breken de dingen mij bij de handen af. Dan denk ik op Gods weg te wandelen en dan gaat het allemaal weer zo anders. En je dan maar weer te laten kneden, te laten snoeien om zo te geloven in groeien.
Telkens kom ik dan weer op een kruispunt: ga ik hierin Gods stem verstaan of hang ik m'n hele geloven aan de wilgen? Herken je dat? Niets is dan meer vanzelfsprekend. Even word ik totaal op mezelf teruggeworpen. Totdat... God spreekt. Nee, bij mij tot nu toe niet via m'n oren. Maar wel door een sterk verlangen tot overgave, tot vertrouwen, tot willen volgen 'koste wat het kost'. En op zulke momenten ervaar ik dat "... het God is, Die in u werkt zowel het willen als het werken, naar Zijn welbehagen." (Filipensen 2:13)

Soms zegt God "ja", "nee" of "nog niet". Maar soms... soms, als we geen antwoord kunnen vinden, antwoordt Hij eenvoudig "vertrouw Mij!"
En ja, soms... soms is dat een verstandelijke keus. M'n hart wil de andere kant op, maar met mijn verstand zeg ik: "Ja, ik weet: U houdt mij aan de hand en leidt mij volgens Uw plan."


"Ja, God is goed voor Israël, voor wie zuiver zijn van hart.
Toch had ik bijna een misstap begaan,
bijna waren mijn voeten uitgegleden,
want ik keek met afgunst naar de dwazen,
benijdde het geluk van wie kwaad doen,
aardse kwellingen kennen zijn niet,
het lijden van anderen gaat aan hen voorbij.

Dus bleef ik nadenken,
ik wilde weten waarom - het was een vraag die mij kwelde.
Zolang ik verbitterd was,
gekwetst van binnen,
dom en dwaas,
was ik als een redeloos dier.

Maar nu weet ik mij altijd bij U,
U houdt mij aan de hand en leidt mij volgens Uw plan.
Al bezwijkt mijn hart en vergaat mijn lichaam,
de Rots van mijn bestaan,
al wat ik heb,
is God, nu en altijd."

Psalm 73 (NBV)


Liefs van Henny

zondag 5 februari 2017

God op afstand

Vorige week schreef ik over het thema 'God in je broekzak'. Mensen die altijd en overal Gods stem horen, direct met Hem in contact staan en geen moment twijfelen aan Zijn aanwezigheid en bemoeienis met hun leven.
Ik stelde de vraag: zijn er nog mensen die God ook wel eens kwijt zijn?

"Het moet je gegeven worden"
Vandaag heb ik het over die mensen die God altijd kwijt zijn. De zogenaamde "God-zoekers", maar die Hem nooit vinden.
Zij noemen zich christen, navolger van Christus (!). Maar God is ver weg, onbereikbaar, bewoont een ontoegankelijk licht, moet Zichzelf eerst aan jou openbaren en dat gaat zomaar niet. Kortom: het zicht op Hem moet hen gegeven worden. En zolang ze dat niet krijgen, wachten ze lijdelijk af.

Maar nee, stilzitten is er niet bij. Ze zijn juist heel erg druk. Niet met het zoeken naar God, maar met "hun pinnen vast inslaan", hun aardse huis mooier en mooier maken. Lieve help, wat wordt er veel gewinkeld, gepoetst, geklust en bijgebeund,...
En dat alles om maar bezig te zijn. Want zolang je bezig bent, heb je geen tijd om God te zoeken. "En trouwens, wie ben jij dat jij God zoekt? Zondaar die je bent."


"Bekommerd, maar onbekeerd"
En er is ook nog een groep "bekommerde" christenen. Zij nemen het zoeken naar God wél heel serieus en zijn er op hun manier ook ijverig mee bezig. Ze lezen en bidden veel, bezoeken zoveel mogelijk kerkdiensten en houden zich stipt al alle ge- en verboden waarvan ze menen dat ze raakvlakken hebben met de Bijbel.
Maar ondanks al hun inspanningen, blijft God op een afstand.

"Het bevalt ons prima zo"
En er zijn ook christenen die nemen het maar niet meer zo nauw. Ze gaan dansend en feestend het leven door, komen zo af en toe nog in de kerk, bidden alleen hun standaardgebeden en hebben zo hun geluk in hun carrière en drukke bezigheden gevonden. Nee, God is op een afstand en als het aan hen ligt blijft dat ook zo. Ze zijn veel te druk en hebben het hier veel te goed.

Maar zo vind je God nooit
Wat hebben bovengenoemde mensen gemeen met elkaar? Dat ze God zo nooit zullen vinden. Of je nou alleen maar bezig bent met je materiële dingen, of dat je alle oudvaders tien keer doorgelezen hebt: je zoekt God op de verkeerde plek.

Waar is God dan te vinden?
Nergens!
Hij is er al!

De Bijbel staat vol beloften voor zoekende mensen (zo gek is het dus nog niet) én vindende mensen. En aangezien God sinds de schepping van de mensheid niet veranderd is, vraag ik me serieus af waar al die mensen naar op zoek zijn. "Ik ben die ik ben, en Ik ben niet veranderd."


Wat Satan wil
Satan wil niets liever dan dat je heel druk blijft. Of met lezen van christelijke lectuur. Of met kopen, klussen en kletsen. Of met feesten en sporten. Het is hem echt om het even. Want hoe drukker jij bent, hoe minder tijd er voor God overblijft. En precies daar is het hem om te doen.

Wat God wil
Maar God wil niets liever dan dat je voor Hem knielt en Zijn verlossing aanneemt.
Dat jij stil wordt, je ogen opendoet en ziet wie Hij werkelijk is.
God heeft jou onvoorwaardelijk lief.
Hij staat op de uitkijk, maar Hij dwingt je niet.
Hij wacht tot jij komt, maar Hij zal niet naar je toe komen rennen.
Hij nodigt je liefdevol uit, maar zal nooit gaan roepen of schreeuwen.

Echte liefde laat zich niet dwingen.
Echte liefde vraagt alleen om een antwoord.

Wat is jouw antwoord op Zijn uitnodiging?
"Zie Ik sta aan de deur en Ik klop.
Als iemand mijn stem hoort en de deur opent,
zal Ik bij hem binnenkomen en de maaltijd met hem gebruiken,
en hij met Mij."

"Kom, want alle dingen zijn nu gereed" 




Hoe wonderlijk mooi is uw eeuwige Naam.
Verborgen aanwezig deelt U mijn bestaan.
Waar ik ben, bent U: wat een kostbaar geheim.
Uw naam is ‘Ik ben’ en ‘Ik zal er zijn’.



Een boog in de wolken als teken van trouw,
staat boven mijn leven, zegt: Ik ben bij jou!
In tijden van vreugde, maar ook van verdriet,
ben ik bij U veilig, U die mij ziet.

De toekomst is zeker, ja eindeloos goed.
Als ik eens moet sterven, als ik U ontmoet:
dan droogt U mijn tranen, U noemt zelfs mijn naam.
U blijft bij mij Jezus, laat mij niet gaan.

‘Ik ben die Ik ben’ is uw eeuwige naam.
Onnoembaar aanwezig deelt U mijn bestaan.
Hoe adembenemend, ontroerend dichtbij:
uw naam is ‘Ik ben’, en ‘Ik zal er zijn’.

O Naam aller namen, aan U alle eer.
Niets kan mij ooit scheiden van Jezus mijn Heer:
Geen dood en geen leven, geen moeite of pijn.
Ik zal eeuwig zingen, dicht bij U zijn.


Liefs van Henny

dinsdag 24 januari 2017

God in je broekzak

Zijn er nog mensen die God wel eens kwijt zijn? Mensen die niet altijd gelijk antwoord krijgen op hun bidden? Mensen die in plaats van "de Heer zei tegen mij..." zeggen: "de hemel lijkt van koper..."? Mensen die God niet altijd in hun broekzak hebben en Hem tevoorschijn kunnen toveren wanneer zij dat willen? Zijn die mensen er nog?

Weet je, ik ben God regelmatig kwijt. Dan bid ik, maar dan lijkt de hemel gesloten, alsof niemand het hoort. Dan vraag ik om een oplossing, maar dan wordt de situatie eerder erger dan beter.
En dan slaat de twijfel toe: "zou God mij wel horen, zou God überhaupt wel bestaan...?" 
Ik zeg het maar gewoon, ik probeer maar eerlijk te zijn. Voor mezelf, voor anderen en voor God.
Maar soms heb ik het gevoel dat ik dat maar beter voor mezelf kan houden. Mensen kunnen je zo glazig aankijken... alsof je van een andere planeet komt ofzo. Dan overvalt me een soort eenzaamheid, een soort vreemdelingschap.


En juist op het moment dat ik voor m'n gevoel weer eens God-loos de dagen doorwandelde, hoorde ik een man van God spreken over Abraham, vanuit Hebreeën 11. 

Abraham, hét voorbeeld van 'niet zien en toch geloven'. Hij heeft de belofte van God ontvangen en is gegaan. "... weggegaan, niet wetend waar hij komen zou" (vs 8). In stille gehoorzaamheid gedaan wat God van hem vroeg. Volhardend, jaar in jaar uit, tent inpakken tent uitpakken, wachtend op dat beloofde kind. Hoe wanhopig zal Abraham wel eens geweest zijn? Het staat er niet, maar ik neem aan dat hij ondanks ... moed hield en vasthield aan Gods beloften.
Zal Abraham God altijd in zijn broekzak gehad hebben? Ik vermoed van niet. Zal Abraham zijn vragen niet uitgeschreeuwd hebben naar God? Vast wel. 

Wat is het geheim van die gelovigen die zich zo eenzaam kunnen voelen en God niet altijd in hun broekzak hebben?

"Maar nu verlangen zij naar een beter, dat is naar een hemels vaderland."

Wat is het geheim van die gelovigen die zo uitblinken in zelfvertrouwen en ten allen tijde antwoord uit de hemel lijken te krijgen?
Ik weet het niet. Maar wat ik wel weet is dat ik zo weinig proef van het verlangen naar het hemelse vaderland. Het is hier zo goed. Ze doen het zo goed en ze hebben het zo goed. Er is zo weinig sprake van "vreemdeling en bijwoner" zijn. 
Waar is de eenzame bidder, die tobber voor God, die mens die God kwijt is?
Geen idee. Druk met huiskringen, gebedskringen, bijbelkringen, kinderclubs, weekenden, studiekringen ...


Ik hoor iemand denken: wat een sombere blog en wat een naargeestig, zwaar en somber theologisch verhaal.
Maar dat is het niet. Misschien heb je het nog niet helemaal begrepen. Laat ik je dit zeggen: 

Ik wil God niet eens in mijn broekzak hebben.
Ik wil bidden, smeken en roepen... zonder direct antwoord te krijgen.
Ik wil het hier ten diepste niet voor elkaar hebben.
Want hoe beter we het hier hebben, hoe minder we verlangen naar het hemelse vaderland.
Laat mij maar reikhalzend uitzien naar dat wat komt.

Misschien is het hier bij tijd en wijle goed te noemen,
maar het beste komt nog!

"Deze allen zijn in het geloof gestorven. Zij hebben de vervulling van de beloften niet verkregen, maar hebben die vanuit de verte gezien en geloofd en begroet (omhelsd), en zij hebben beleden dat zij vreemdelingen en bijwoners op de aarde waren.
Want die zulke dingen zeggen, laten duidelijk blijken dat zij een vaderland zoeken. (...) Maar nu verlangen zij naar een beter, dat is naar een hemels vaderland."
(vs. 13 en 16a)


Oh Jesus, alive in me!

liefs van Henny





maandag 16 januari 2017

Facebookloos

Dag lieve Facebookvriendjes en -vriendinnetjes!
Ik ga jullie verlaten, want ik loop over naar de oppositie: de Facebooklozen.

Zojuist heb ik even getelefoneerd met Marc Zuckerberg, je weet wel, het brein achter Facebook. Ik heb hem verteld dat ik ermee stop, dat hij dus een klant kwijt is. Dat speet hem natuurlijk enorm, want iemand die zo regelmatig gebruik maakt van zijn Facebook, dat levert winst op. Nu zal zijn miljarden omzet zal toch iets afnemen.


Alle gekheid op een stokje. Hier komt het serieuze verhaal, namelijk mijn overwegingen om te stoppen met Facebook. Want dat is geen gekheid.

Positief
Laat ik positief beginnen: ik heb veel aan Facebook te danken. Ik heb veel plezier beleefd aan Facebook en ik heb er ook veel geleerd. Nou ja, niet van het middel dat Facebook heet, maar van datgene wat mensen en organisaties daarop deelden. Echt waar, het heeft mijn leven, mijn kijk op de dingen des levens en daarmee mijn positie op dit moment, bepaald en gevormd. Zeker weten.

Lees even mee
En toch is daar het moment aangebroken dat ik terug ga naar het tijdperk van de Facebookloosheid.
Hoe ik zover gekomen ben? Wel, ik zal het je proberen uit te leggen. Gewoon door te doen. Kijk je even mee?

Ik open nu mijn Facebookpagina en scroll langzaam naar beneden.
Luister en huiver en bedenk daarbij dat dit alles een 'plekje' moet krijgen in je hoofd.

- een lange rij vluchtelingen die in de sneeuw staan te wachten op eten en medicijnen
(wat vreselijk! wat mensonterend! wat koud!)

- ontwerp je eigen bijbelomslag
(tjonge, wat een leuk idee... wat zou dat kosten?)

- een aankondiging van een interessant gesprek in een uitzending op de radio
(wat een mooi thema, niet vergeten om te luisteren)

- een jongetje, die ik overigens helemaal niet ken, dat geslaagd is voor zijn zwemdiploma, compleet met een hele reeks foto's
(tjonge, hoe lang is het al niet geleden dat wij daar zaten... even al die foto's bestuderen. Schattig!)


- een aanmoediging om je onderneming een boost te geven
(wie weet is dít wel wat mijn onderneming nodig heeft...even lezen)

- een leuk verhaaltje waar de term 'blue monday' vandaan komt
(o ja, dat is ook zo... eigenlijk heb ik momenteel geen last van een dip :))

- een artikel over de muziek van Hillsong, dat het wellicht eenzijdig is
(bizar, mijn lievelingsmuziek waar ik zo vreselijk veel aan heb... toch even lezen hoe of wat... en weer rijzen mijn haren ten berge over de hoeveelheid veroordelingen van mede-christenen!)

- een artikeltje hoe je je ontbijt gezonder kunt maken
(misschien toch maar eens proberen in plaats van een beschuitje. Recept uitprinten)

- een TV kijktip, over autisme
(heb ik die avond tijd om te kijken? Het onderwerp spreekt me namelijk erg aan)

- een lachfilmpje over de gladheid
(o hoe hylarisch!)

- dé ultieme opvoedtips voor kinderen met autisme
(wist ik dit al? Even lezen... pff wat een lang artikel, maar wel mooi...)

- een aankondiging van een open dag op een hogeschool
(o ja, daar zou ik met onze oudste wel eens naar toe kunnen gaan)

- een tiener die vermist is (afgrijselijk!), een huis wat in de verkoop gekomen is (saai huis), iemand die haar profielfoto gewijzigd heeft, nog een recept, nog meer reclame, nog meer privéfoto's, nog meer ...

- ... enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts.

Heb ik een klein beetje duidelijk kunnen maken hoe enorm je aan het schakelen bent in je hoofd? Je vliegt letterlijk binnen enkele minuten de wereld over, je vliegt van de ene onderneming in de andere, je vliegt van het ene gezin in het andere, je vliegt van het ene creatieve idee naar het andere en je vliegt van de ene discussie in de andere.

Ik word er doodmoe van.
En mijn 'mind' is soms zo 'ful'. Zou dat bedoeld worden met dat artikel over 'mindfulness'? (even lezen...😕)


Eenzijdig
En dan nog wat: ik ben van mening dat we met het hele sociale media gebeuren een schijnwereld in stand houden. We smilen 😊 wat af op de foto's. We hebben weet ik hoeveel gezellige etentjes en borrels. En onze gezinsuitjes en vakanties zijn een en al ontspanning en plezier.
Ben ik de enige die wel eens chagrijnig, depressief of 'opvoed-onbekwaam' is? Of ben ik de enige die zich eenzaam kan voelen en zo teleurgesteld kan zijn in het leven?

Om een lang verhaal kort te maken (ik kan er wel een boek over schrijven) heb ik de knoop doorgehakt en ga ik me terugtrekken in de Facebookloosheid.
Dat zal best wennen zijn, want ik moet nieuwe invulling gaan vinden voor die momentjes.

Dag!
Ik ga jullie missen lieve blogvrienden en -vriendinnen. Maar ik blijf jullie volgen hoor!

Overigens, als je mijn blogs wilt blijven lezen, vul je je mailadres in op de sites: www.autisme-verwoorden.blogspot.nl en/of www.veld-huis.blogspot.nl, en je mist niks!

En wie weet, krijg ik meer tijd voor een écht boek lezen of schrijven. Of voor een écht gesprek (zo'n live-gesprek, ken je die nog? Inclusief een échte bak koffie... je bent altijd welkom!).

En als ik me toch ga vervelen, heb ik ook mijn breiwerk nog liggen...

Hoe mindful is dat!

Dag lieve Facebookvriendjes en -vriendinnetjes!

Liefs van Henny



NB: het duurt nog 14 dagen voordat mijn Facebook uit de lucht is. Zo lang geven ze je nog de tijd om je te bedenken. Toch maar weer even bellen met Marc, want die verzoekingstijd wil ik helemaal niet!