donderdag 29 december 2016

"Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen"

Oud en Nieuw. Enigszins weemoedig denk ik terug aan de tijd die door mijn vingers geglipt is. En vol verwachting kijk ik uit naar het jaar wat voor me ligt.
Ik hoop dat jij ook hoop mag hebben voor de toekomst. Een vast geloof in de dingen die je nu nog niet ziet.


Zwaar weer. Mist. Storm op zee. Orkaankracht.
't Zal je maar overkomen in je leven. Je hebt een onbezorgde en rustige kinder- en jeugdtijd achter de rug en stapt vol vertrouwen je huwelijksbootje in. Na een aantal jaren kom je er verbijsterd achter dat de kalme zee niet altijd kalm blijft. Integendeel... de storm wordt orkaan!

Dat verhaal is mijn verhaal. De zware stormen beuken tegen mijn levensscheepje aan en zo nu en dan kraakt het gevaarlijk.
Maar er is hoop!
Herstel? Verbetering van de situatie?
Wellicht een beetje. Nee, de hoop waarover ik het hier wil hebben, is de vaste grond van de dingen die men hoopt en het bewijs van de zaken die men niet ziet.

Dat is Bijbelse hoop, vaste hoop, dat heet geloof.

In hoofdstuk 11 van de Hebreeënbrief staan vele geloofsgetuigen genoemd. Stuk voor stuk geen lieverdjes, geen brave mannetjes, geen krachtige vrouwen. Nee, mensen die de spot met anderen dreven, die vreemdgingen, die ongeloof toonden, anderen bedrogen en ga zo nog maar even door.
Maar ook stuk voor stuk mensen die Gods genade kenden en volhielden met geloven. En juist deze mensen roepen ons toe, ook nadat zij gestorven zijn: houd vol! Volhard in het lopen van de wedloop die voor je ligt. Houd je ogen op Jezus gericht, je Leidsman én de Voleinder van jouw geloof. (12:1,2)

En ik weet uit ervaring dat volhouden ongelooflijk moeilijk is. Soms bijna onmogelijk. De werkelijkheid van alledag is weerbarstig, onbegrepen, eenzaam en moedbenemend.
En toch... als wij niet volhouden, als wij ons oog niet gericht houden op Jezus, dan lukt het ons nooit om staande te blijven. Dan zullen we nooit glansrijk die eindstreep halen. Misschien haal je 'm wel, maar niet zoals God het bedoeld heeft. Je haalt de eindstreep hijgend en puffend met je ogen naar de grond gericht. Maar God heeft een veel beter plan: hef je slappe handen op en strek je knikkende knieën (1:12), dat wil zeggen: vat nieuwe moed.


Wat een zegen dat verhalen zoals die van Job in de Bijbel staan. Wat Job weet, midden in zijn ellende, is dat hij God niet loslaat. Alleen op die weg hoopt hij, weet hij, dat God hem niet zal loslaten.
Of neem de woorden van Habakuk: "Hoe lang nog, HEER, moet ik om hulp roepen en luistert U niet?"
Wat een zegen dat de dieptepunten uit het leven van Jezus beschreven staan, ons tot bemoediging: "Mijn God, waarom hebt U mij verlaten?"

Op de website van Dagelijkse Broodkruimels las ik het volgende prachtige gedicht, genaamd "Opgevangen":

ieder hart heeft eigen pijn
eigen tranen, eigen smart
ieder huis zijn eigen kruis
elk verhaal zijn eigen zwart
elk geheim zijn eigen slot
elk verlangen eigen schuld
elke ziel verlangt naar God
naar begrip en naar geduld

wij kijken nu nog door een waas
herkennen onze naasten niet
gedragen ons zo dom en dwaas
omdat ons kijken nog niets ziet
Maar straks dan staan wij oog in oog
ontvangen onze ware naam
dan vormen wij een regenboog
alle gebroken harten saam

want dán is onze smart erkend
De tranen die zijn opgevangen
worden als sieraden bestemd
en om onze hals gehangen

houd dus de blik op Hem gericht
Hij kent de eigenheid van pijn
vangt de tranen van je gezicht
bij Hém mag je verdriet er zijn


Ik wil het oude jaar afsluiten met het tellen van onze zegeningen. Want door de diepte van het dal, doordat er allerlei deuren gesloten leken, gingen op andere plaatsen vensters open. En daar zijn we God zo dankbaar voor!

Ik blader door in mijn Bijbel en kom bij 2 Korinthiërs, waar in hoofdstuk 5 staat: "We leven in vertrouwen op God: wat komen gaat is nog niet zichtbaar." In vers 14 gaat Paulus verder: "Wat ons drijft is de liefde van Christus", en hij haast zich om erbij te zeggen:

"Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen."

Een goede jaarwisseling
en voor het nieuwe jaar Gods zegen toegewenst.
Dat is: moed, wijsheid, geloof, vertrouwen
en een groot verlangen naar de komst van Christus.

Want die komt steeds iets dichterbij.
Halleluja!


So take heart
Let His love lead us through the night
Hold on to hope
And take courage again

Dus schep moed
Laat Zijn liefde ons leiden door de nacht
Houdt vast aan de hoop
en vat opnieuw moed

Liefs van Henny

woensdag 21 december 2016

Kerstgroet ... sta op en leef!


God afgedaald naar deze aarde.
Mens geworden.
Geboren in armoede.
Zijn wieg was een voerbak, in de mest van een stal.
Kort na zijn geboorte al op de vlucht.
Als geen ander heeft Hij pijn, moeite, eenzaamheid, verlatenheid, angst, verdriet en onbegrip gekend.
Tot aan zijn dood.

Mens als wij.

Gekomen ... 
Om te delen in onze eenzaamheid en verlatenheid.
Om ons te redden van de moeite, van het onbegrip, van angst.
Zodat wij ons gekend en gezien weten.
Zodat wij Iemand zouden kennen die onze eenzaamheid en angst ten volle zou begrijpen.
Zodat wij ons verdriet en onze pijn met Hem kunnen delen.
Zodat wij de dood onder ogen kunnen zien.

Gekomen om vrede te brengen, doordat Hij zelf de vrede was.
Daarom mogen ook wij vrede brengen.
Recht voor onrecht.
Liefde voor haat.
Geduld voor ongeduld.

Maar ook opgestaan en de dood overwonnen.
Daarom mogen wij ook opstaan en leven.
Leven zoals leven bedoeld is.
Doelgericht, God dienen.


Die waarlijk mens geworden zijt,
om onder ons te wonen
en alle volken, wereldwijd,
uw tederheid te tonen -
verbazingwekkend, zo dichtbij
komt Gij tot ons, komt Gij tot mij,
ons lijden zult Gij lonen!

Die waarlijk mens geworden zijt
om kind aan huis te wezen
bij wie hier schrijnend onrecht lijdt
en altijd pijn moet vrezen -
verbazingwekkend, zo dichtbij
komt Gij tot ons, komt Gij tot mij,
de wereld zal genezen!

Die waarlijk mens geworden zijt
om muren af te breken,
de dwaze dwang die volken scheidt,
de drang het kwaad te wreken -
verbazingwekkend, zo dichtbij
komt Gij tot ons, komt Gij tot mij,
uw vlam zal vuur ontsteken!

Die waarlijk mens geworden zijt
ons redt van de demonen,
U zij de lof, de heerlijkheid,
de glans van gouden kronen!
Verbazingwekkend, zo dichtbij
komt Gij tot ons, komt Gij tot mij -
U wil ik eer betonen!

A.F. Troost

Ik wens je een gezegend kerstfeest toe.

En voor het nieuwe jaar wens ik je toe dat je opstaat en ten volle leeft.
Dat je tot je bestemming komt.
Zodat je daarin God mag dienen.
Hier op aarde en straks eindeloos.

Dan heeft Zijn komst naar deze aarde zijn doel bereikt!

Liefs van Henny

zondag 27 november 2016

De duisternis heeft niet het laatste woord

Het is koud, de wind is guur. Ik trek m'n sjaal wat hogerop, zodat mijn oren en neus nog meer beschermd zijn. Met m'n handen diep in de zakken van m'n jas, trotseer ik de snijdende kou. De lucht is donkergrijs. En afgezien dat het einde van de middag nadert, is het vandaag nog niet heel veel lichter geweest dan nu.
Ik denk aan het knapperende haardvuur thuis, een beker warme chocomelk en wollen sokken. Maar nee, dat is nu ver weg. Er rest nog een behoorlijk stuk lopen tussen de weilanden door, wil ik thuis zijn.



M'n gedachten malen: wat verwacht je van de dag waarop de wind giert, de bomen kreunen en er geen mens zich op straat waagt? Hoe donker en guur kan een willekeurige dag in je leven zijn? Hoe onheilspellend kan het leven zelf zijn? Koud, troosteloos, stormachtig, donker,...

Heer, wanneer wordt het licht?
De duisternis heeft toch niet het laatste woord? 

*********************************************


Hoor ik iemand gitaar spelen?
Ik sta stil en kijk om me heen. 
Nee, ik zie alleen grauwheid en grazende schapen.
Teleurgesteld loop ik verder.

Maar daar is het weer... ik hoor toch echt wat...!
Voorzichtig doe ik mijn sjaal iets naar beneden, zodat ik de geluiden beter kan opvangen.
Ik houd mijn adem in.

***********************************************



Verstijfd sta ik te luisteren. 
Ik luister tot de laatste woorden klinken: "O goddelijke nacht, de nacht waarop Christus werd geboren!"
De wind neemt de laatste gitaarklanken mee.
Stilte.


***********************************************

Ik kijk om me heen. Wie, waar, ... ?
Zwijgend grazen de schapen naast me in het weiland. Hebben zij dan niets gehoord?
In de verte kleurt de lucht roze, oranje, ... 
Ik kijk omhoog. Sterren, misschien één heel speciale? 

Vertwijfeld haal ik m'n schouders op en zet de pas er weer in.

Thuisgekomen ontdoe ik mezelf van m'n jas en sjaal. M'n laarzen maken plaats voor warme wollen sokken. Het haardvuur knappert en de chocomelk staat klaar.

Dan plotseling zingen de regels weer in mijn hoofd:


"Fall on your knees, hear the angels voices:
o night divine, o night when Christ was born!"

"Val op je knieën en hoor de stemmen van de engelen:
o goddelijke nacht, o nacht waarop Christus werd geboren!"

Als vanzelf val ik op m'n knieën. En als vanzelf aanbid ik Jezus, lang geleden geboren, maar levend tot op de dag van vandaag.
Jezus. Naar deze donkergrijze, koude en gure wereld gekomen. Geen licht te bekennen en geen warmte voelbaar.
Jezus. Dankzij de warme gloed van Zijn aanwezigheid is het op aarde een stukje behaaglijker. Zelfs als de nacht voortduurt en we geen hand voor ogen zien, heeft de duisternis geen vat gekregen op Zijn licht.




Jezus, dankzij U heeft de duisternis niet het laatste woord.
Want U was er, is er en komt spoedig weer!
Jezus. Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft.
Amen.

Liefs van Henny


Wil je meer horen over hét Licht, wat uiteindelijk het laatste woord heeft?





Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van november, met als host Johanneke Plaggenmarsch van de website 'Waardevol en uniek', die het thema 'Licht' gekozen heeft.

vrijdag 18 november 2016

Geen woorden maar daden


"Ik zeg u: voor zover u dit voor een van deze geringste broeders van Mij gedaan hebt,

hebt u dat voor Mij gedaan."
Mattheüs 25:40

"Zeg het dan niet" ... denk ik als ik mensen dingen hoor zeggen, maar het niet in hun dagelijks leven terug zie. Of als ik stukjes lees, bijvoorbeeld op Facebook, maar er in de praktijk weinig van terecht zie komen. Of als er wordt gesmeten met mooie quoten of Bijbelteksten, maar in het dagelijks leven is men te druk om het handen en voeten te geven.

En ik weet het, het kan zijn dat ík het niet zie, maar een ander wel. Maar daar gaat het me niet zozeer om. Het is meer een verbijsterende ontdekking, dat je kennelijk christen kunt zijn, met anderen een gemeenschap kunt vormen, maar als er dingen zijn die je pet te boven gaan dan haak je af. Dan praat men nog wel, want woorden uitspreken gaat zo makkelijk, maar het vermogen om het om te zetten in liefdevolle daden ontbreekt.



Weet je welke mensen ik zo enorm waardeer? Die zonder applaudisserend en likend (Facebook) publiek, stilletjes hun gang gaan. Er geen woorden aan geven, er geen mooie quoten aan ophangen, niet de publiciteit zoeken, er geen Bijbelteksten bij zoeken, geen cadeautjes als bedankje krijgen... maar gewoon doen!
Luisteren, een bezoekje brengen, een wasje wegstrijken, ramen zemen, bidden met of voor iemand... En dat alles zonder dat hun naam vermeld wordt in kerkblaadjes of op het world wide web. Niemand die het kan liken of gelegenheid krijgt om te applaudisseren.


Dit zijn mensen die handen en voeten geven aan hun grote liefde: Jezus!

Bewust of onbewust vragen die mensen zich af: what would Jesus do?
Wat zou Jezus doen ... in mijn plaats of in deze situatie?

Neem je voor om van nu af aan eerst handen en voeten te geven aan je geloof. En misschien pas heel veel later woorden toe te voegen. Om zo anderen op te bouwen en te stimuleren. En als je merkt dat je applaus of likes krijgt, stop er dan direct mee.

Het gaat om je naaste, niet om jou.
Het gaat om Jezus, niet om jou.

Stop met je uiterste best doen om de wet te volbrengen "uit dankbaarheid". Dat is geen ware liefde, maar slavernij. Juist omdat wij die wet nooit zouden kunnen volbrengen, is Jezus naar deze aarde gekomen.
Stop met het zoeken van publiciteit. Zo werk je in de hand dat de schijnwerpers op jou gericht worden in plaats van op Jezus.
Stop met het smijten van Bijbelteksten en quoten als je ze stiekem toch gebruikt om er een beter zelfbeeld van te krijgen of om op die manier bij een bepaalde groep te horen.



Wees eens stil bij jezelf. Helemaal stil.
Keer naar binnen en kijk diep in je hart.
Verootmoedig je voor God.
Laat het tot je doordringen: je bent kostbaar voor God. Zoals je bent.
Je hoeft zelf helemaal niets te doen om geliefder te worden bij je hemelse Vader.
Alles is gedaan.
Heb Hem lief, Jezus alleen!

When You call, I won't refuse
Each new day again I'll choose:
There is no one else for me... none but Jesus!
Crusified to set me free
Now I live to bring Him praise!

Wanneer U roept zal ik niet weigeren
Iedere nieuwe dag zal ik kiezen:
Er is niemand anders voor mij... niemand dan Jezus alleen!
Gekruisigd om mij vrij te zetten
Nu leef ik om hem lof te brengen!


Liefs van Henny

zaterdag 12 november 2016

Geschonden integriteit

"Onderzoek laat zien dat we gebrek aan kennis of competentie nog wel willen vergeven wanneer iemand zijn excuses aanbiedt.
Maar bij integriteitsproblemen werkt dat niet.
Omdat we geloven dat dit iets zegt over wie de ander 'echt' is.
Over diens karakter.
En we geloven niet dat dit zomaar verandert."

Ben Tiggelaar, gedragsonderzoeker, trainer en publicist

Bovenstaande is een alinea uit de column in het NRC van Ben Tiggelaar, met als thema: "Het echte probleem met Donald Trump als leider". Zijn woorden hebben me de afgelopen dagen bezig gehouden en ik waag me aan een paar woorden van mijn kant.

Vertrouwen is een kernwoord. "Leiders die we vertrouwen zijn eerlijk, handelen ethisch en nemen hun verantwoordelijkheid. Op het werk en thuis."
Herken je dat? Je kijkt tegen iemand op, iemand die een bepaalde verantwoordelijkheid heeft in maatschappij of kerk. Maar op een dag hoor je zo'n vreselijk verhaal over deze persoon, een verhaal wat gaat over ontrouw en onverantwoordelijk gedrag, je kan er even geen kant meer mee op. Ongeloof overheerst, totdat je bevestigd krijgt dat het de waarheid is. Wat een enorme afkeer kan je krijgen van de persoon die je tot voorkort nog zo vertrouwde. Waarvan je aannam dat alles wat hij of zij zei, op waarheid beruste en het ook in eigen leven waarmaakte.


Zo is het ook in Amerika gesteld. Donald Trump, het bewijs ligt er, liegt makkelijk en beledigt zwakkeren stelselmatig. Hoe kan deze man het vertrouwen nog herstellen? Moeten we die struggles voor 't gemak maar door de vingers zien en vol vertrouwen de Trump-toekomst ingaan? Of erger nog, hoe naïef zijn ook mensen in Nederland, die zich christen noemen, door te denken dat dat allemaal verleden tijd is? Door te geloven dat deze man vóór het leven is... terwijl hij Gods heilige geboden stelselmatig overtreedt?

Hoe integer ben je dan zelf?

We hechten toch nog wel aan waarden als eerlijkheid, verantwoordelijkheid en behulpzaamheid? Ten diepste zeer Bijbelse waarden. "Laat uw ja, ja zijn en uw nee, nee," staat er in Jacobus 5:12, "...anders zult u hiervoor gestraft worden.” Gewoon ja is ja en nee is nee, je hoeft niet moeilijk te doen, of zeer geestelijk te willen klinken door er een eed aan vast te plakken. Jezus roept ons op tot eenvoudige oprechtheid. Spreek gewoon de waarheid, wees eerlijk.

Karakter is datgene wat je hebt als niemand kijkt

Dean Martin

En het blijkt uit onderzoek: hier hechten wij doorgaans zwaar aan. "Maar wie eenmaal het hellende vlak betreedt en daarin volhardt, kan niet anders dan de moraal bagatelliseren." (Tiggelaar)

Het komt mij uiterst vreemd voor als gezegd wordt dat Trump "winst is voor het ongeboren leven, het gezin en traditionele waarden." (Diederik van Dijk, SGP-senator)
Nee, kennelijk hecht ik dan iets meer dan de gemiddelde christen aan Bijbelse normen en waarden. Kennelijk veeg ik dan iets minder makkelijk met de bezem iemands verleden (hoewel, is het wel verleden...?) uit. Kennelijk kunnen ook wereldleiders bij mij over een grens gaan als het gaat om geloofwaardigheid.
Hoe ligt dat bij jou?


Vertrouwen. Wie kunnen we eigenlijk vertrouwen? Is ons hart niet "...arglistig boven alles, ja, ongeneeslijk is het, wie zal het kennen?" (Jesaja 17:9)
Maar o heerlijke verlossing! Jesaja gaat verder: "Ik, de HEERE, doorgrond het hart, beproef de nieren.(...) Genees mij, HEERE, en ik zal genezen worden. Verlos mij, en ik zal verlost worden, want U bent mijn lofzang!"

Is Hij niet ten diepste de enige die écht geloofwaardig is?

For we trust in our God
And trough his unfailing love
we will not be shaken
For we trust in our God!

Want wij vertrouwen in onze God
En door Zijn trouw
Zullen wij niet wankelen
Want wij vertrouwen in onze God!



Liefs van Henny





zondag 6 november 2016

Op reis naar het kruis

"Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad."
Psalm 119:105


Als je leven kalmpjes verloopt, het heden je relaxed maakt en de toekomst je toelacht, is je pad effen. Je ervaart geen hobbels, geen bochten, geen gevaar en geen steile hellingen.
Als je leven niet kalm verloopt, het heden je onrustig maakt en je in een donkere toekomst kijkt, is je pad niet effen. Je ervaart hobbels, bochten, gevaar en steile hellingen.

Deze mijmeringen overvielen me toen we een aantal dagen ontspanning zochten in het Sauerland, Duitsland. De weg naar het kruis op de heuvel aan de overkant was alles behalve effen. In het begin nog wel, maar later begon de onrust. Afgezien van onze conditie, speelde ook het weer een rol. Zachtjes drupte de regen neer en maakte sommige gedeeltes van het pad glibberig. Dan weer liepen we in de zon en even later maakte de mist ons het zicht op het dal onmogelijk.

Al lopend en mijmerend kwam het leven mij voor als een herfstpad, omhoog slingerend naar het kruis. Het kruis... het moest er zijn. Er is ons over verteld, je kon hem overdag zien en 's avonds was hij verlicht. Ook stond het op de routekaart aangegeven. Zoals het leven een kruistocht kan zijn, zo werd ook onze wandeling een kruistocht. Diep in ons hart wisten we ons geen raad als we het zicht op het kruis verloren. Ergens daarboven, daar bevond zich het doel van de wandeling, maar waar...?
Wat als wolken in je leven het zicht op het kruis belemmeren? Wat als het pad ineens lijkt op te houden, als er een boom dwars over het pad ligt, als de bewegwijzering ontbreekt, als er kruispunten komen waarop het echt onduidelijk is welke kant je op moet...?

Herkenbaar? Wil jij ook zo graag het zicht op het kruis houden, maar lukt het je soms bijna niet? Ja, als de zon je leven verwarmd, dan is het zicht ook een stuk eenvoudiger. Maar herken jij ook die momenten dat de regen neerdrupt, je niet meer weet of je rechts- of linksaf moet, het pad zo glibberig wordt dat je meerdere malen uitglijdt?


David kende dit. In Psalm 119 zingt hij ervan. "Ik ben niet afgeweken van Uw bepalingen... Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad... Laat Uw hand mij te hulp komen... Heere, ik verlang naar Uw heil... Ik heb gedwaald als een verloren schaap..."
Als ik dit lied van David lees, dan herken ik mijn leven er zo in. En ook mijn worstelingen, mijn teleurstellingen, mijn hoop, mijn verlangen. David moest zichzelf ook steeds dat kruis voorhouden, het woord waarop hij hoopte. Want zonder dat woord, zou ook hij de moed verliezen, zou ook hij verdwalen, zou ook hij de weg kwijtraken.

Zo zoeken we onze troost bij de bijbelheiligen. Zij gingen ons voor op die kruisweg. 

Ook in hun leven was het nacht en dag, nacht en dag, nacht en dag, ...

Ook in hun leven was er licht op het pad.

En ook zij kwamen thuis! 


Liefs van Henny


maandag 24 oktober 2016

Sta eens even stil



Het is goed om op bepaalde momenten van je leven even stil te staan. Achterom te kijken, te overdenken waar je nu staat en te denken aan de toekomst. Nee, niet dat je dit dagelijks moet beoefenen, maar minimaal één maal per jaar lijkt me geen slechte gewoonte. Ik kies daarvoor mijn geboortedag. Of misschien kies ik wel niet, deze mijmeringen overkomen me op zo'n dag gewoon. Of ik wil of niet, ik moet terugdenken aan vervlogen jaren. Langer of korter geleden, op zo'n dag ben ik veel met het verleden bezig. Maar niet alleen het verleden neemt zo z'n plaats in, ook het heden moet het ontgelden. En ik moet eerlijk bekennen: dat is voor mij dagelijkse kost voor mijmeringen. Vaak niet heel vernieuwend en ook niet erg oplossingsgericht. Nee, dan de toekomst. Daar valt nog wel wat over te zeggen. Of toch niet?

Ik wil het vandaag eens hebben over dingen die fout zijn gegaan in het verleden, dingen waar ik vandaag de dag nog tegenaan loop (en jij misschien ook wel). Maar ook de goede voornemens voor de toekomst. Want daar ben je uiteindelijk mens voor. Goede voornemens houden de mens scherp, vernieuwend en eerlijk.


"Je gedachten worden je woorden en daden.
Waar de geest gaat, volgt de man."

Veel wijsheid staat opgetekend in Jesus Sirach*, een onbekend en wellicht onbemind Bijbelboek, maar zeker de moeite waard om van te leren. Vandaag, de dag van mijn geboorte, lees ik een wijze raad:

"Vertel een gerucht nooit verder, vertel het vriend noch vijand, heb je iets gehoord, neem het mee in het graf, wees niet bang, het breekt niet uit je los.
Een dwaas krijgt weeën van een gerucht, zoals een vrouw van een kind.
Doe navraag bij je vriend, hij heeft het misschien niet gedaan en heeft het misschien niet gezegd. En heeft hij het wel gezegd, zorg ervoor dat hij het niet opnieuw zegt.
Doe navraag bij je vriend, want er wordt vaak geroddeld, geloof niet alles wat er wordt verteld."

Wow, mooi en zo concreet! Ga even naar je binnenkamer en vraag jezelf af: hoe vaak ben ik niet op een kwaad gerucht ingegaan? Hoeveel weeën heb ik gekregen van een gerucht? Hoe sporadisch heb ik wijselijk mijn mond gehouden en heb ik wijselijk eerst navraag gedaan bij de betreffende personen? Hoe dikwijls heb ik direct geloofd wat er werd verteld?
Gaat jouw hoofd, net als het mijne, steeds verder buigen? Bekruipt het schaamrood ook jouw kaken?

"Mogen de woorden van mijn mond en de overleggingen van mijn hart 
U welgevallig zijn, o HEERE, mijn Rots en mijn Verlosser."
Psalm 19:1

Maar nu de goede kant van het verhaal. Dat moment waarop ik goede voornemens maak. Waarop ik dankbaar ben voor jaren van leven waarin ik mocht vallen en opstaan. Waarin ik wijsheid mocht leren. Waarin ik, door bewust met God te leven, bedachtzamer geworden ben. Waarop ik goede voornemens mag maken voor de toekomst, en daarbij al mijn hoop en verwachting mag stellen op de liefhebbende Vader.

Behold the Father's heart
the mystery He lavishes on us
as deep cries out to deep
Oh, how desperately He wants us!


Aanschouw het Vaderhart
het mysterie dat Hij aan ons schenkt
als diepste kreten uit de diepte
O, hoe graag wil hij ons!


Je kunt leren om je gedachten te beoordelen in het licht van de Bijbel, en slechte gedachten afwijzen. Als je dat doet, komen ze ook niet zo gauw je mond uit.
Het leven wordt zo mooi als slechte gedachten geen kans krijgen, en dat is echt mogelijk. De relatie met de mensen om je heen wordt zo fijn als je woorden hen niet kwetsen, en dat kan je leren.

"Vader, Ik wil heel graag zo denken en zo spreken dat U er blij mee bent.
Op U vertrouw ik en U redt mij uit moeilijke situaties."



Then sings my soul
How great Your love is

Dan zingt mijn ziel
Hoe groot Uw liefde is

Liefs van Henny



*Jezus Sirach is een relatief onbekend Bijbelboek (en als apocrief of deuterocanoniek boek alleen in de katholieke versie opgenomen) dat staat in de traditie van de wijsheidsliteratuur. Daarin wordt besproken hoe je als mens het beste in goede verhoudingen met jezelf, met God en anderen kunt leven.

zondag 16 oktober 2016

Geliefd

Het raakte mij deze week dat de Amerikaanse presidentskandidaat Trump kan zeggen en doen wat hij wil, en daarvoor zijn machtspositie gebruikt. Hoe is het in de wereld mogelijk dat iemand die zo denigrerend over vrouwen praat, toch presidentskandidaat is? En dan dichter bij huis: hoe is het mogelijk dat mensen die bepaalde status en aanzien hebben, in een andere gedaante onmenselijk wreed kunnen zijn? Genadeloos, zonder enig inlevingsvermogen, gevoelloos en narcistisch.


"Sterke mannen, die echte rolmodellen zijn,
hoeven vrouwen niet te kleineren om zichzelf goed te voelen.
Echt sterke mensen, maken anderen beter en brengen ze samen."
Michelle Obama

En hoe leeft dat bij jou? Heb jij anderen nodig om je identiteit te bevestigen? Ben jij voor je gevoel pas werkelijk iemand die er toe doet, als er mensen om je heen zijn die tegen jou opkijken? Ik ken mensen die pas denken dat ze meetellen als ze een bepaald aantal kinderen hebben. En dat die kinderen dan ook nog eens 'perfect' moeten zijn. Ook ken ik mensen die denken pas mee te tellen als ze een baan hebben met status en aanzien. Of een auto, een huis of een kerkelijk ambt.

Wat is daarvan de dieperliggende oorzaak? Die ligt in de onvoorwaardelijke liefde van God. Daar ben je van doordrongen of je kent het niet.

Voor God ben je goed genoeg.
Voor God ben jij kostbaar en waardevol.
Voor God hoeft er werkelijk niets menselijks bij om genade te krijgen.

Het is niet overdreven om te stellen dat als je de liefde van Jezus niet ten volle kent, je ten diepste altijd gericht zal blijven op jezelf. 


En wat geef jij je kinderen mee? Moeten zij toch een bepaald niveau halen op school of moeten ze er naar de laatste mode bijlopen? Geef jij ze mee dat ze nooit goed genoeg zijn en altijd harder hun best moeten doen?
Of geef jij hen de verlossende en onvoorwaardelijke liefde van God mee, dat ze weten geliefd te zijn door jou en door hun hemelse Vader?

Laat eens tot je doordringen:

"Mijn genade is voor jou genoeg
en Mijn kracht wordt in jouw zwakheid volbracht."


Unending love, amazing grace !

Liefs van Henny

maandag 10 oktober 2016

Daily becomes Weekly ...

Toen ik begon met het schrijven van blogs koos ik bewust voor de naam Daily Blessings.

We worden dagelijks met grote en kleine zegeningen
overladen door onze hemelse Vader.

Dat is iets wat we ons dagelijks moeten realiseren. Het zit 'm vaak in de kleine dingen: een mooie zonsopkomst, een vogel die fluit, de herfstkleuren die voorzichtig tevoorschijn komen, een blij kind, ... en noem maar op. "Tel je zegeningen" zingt een oud lied. En doe dat maar gerust. Dagelijks.


Er zijn ook grote zegeningen. Die merk je toch ook wel op?
Eén daarvan is dat ik ongeveer een jaar geleden, toen we met ons zoontje Timo in een diep dal waren beland, begon met schrijven. Gewoon van me af schrijven. Dagelijks. Ik deed dat al wel vaker, maar toen ik daar consequent mee aan de slag ging, gaf me dat erg veel rust en voldoening.
En van dat 'van me af schrijven' ontstond het idee om blogs te gaan schrijven. Bemoedigingen, zorgen delen, uitzicht bieden, soms kritisch, soms mild, ... gewoon zoals ik ben. Ook dat is tot nu toe gezegend, voor mezelf en voor anderen.

Naast de blogsite Daily Blessings heb ik Autisme Verwoorden in het leven geroepen. Een blog waarin ik op een laagdrempelige manier wat meer inzichten wil geven over wat autisme is en hoe daar mee om te gaan. Het is en blijft een zoektocht en er zijn veel verschillende meningen en aanpakken. Ook voor ons is het zoeken, misschien wel levenslang. Maar Timo is het waard; uniek en volwaardig mens als hij is.


En ondernemend als ik altijd geweest ben, heb ik een eigen tekstbureau in het leven geroepen. De naam VerWoorden heb ik gekozen omdat ik merk dat als ik gedachten en gebeurtenissen woorden geef, het meer gaat leven. De orde en rust keren terug en je krijgt sneller inzicht in bepaalde zaken.
God heeft deze naam al gezegend. Want na een spontane actie in het kader van 'niet geschoten altijd mis', heb ik gereageerd op een vacature voor freelance redacteur voor de Ede-, Veenendaal- en Veluwe-Totaal. Een maandelijks magazine waarin ondernemers in de wijde regio zich presenteren. Dat heeft goed uitgepakt en sinds een aantal weken interview, schrijf en fotografeer ik met veel plezier voor deze magazines.

Talenten die ik wellicht nooit ten volle ingezet heb, komen zo tot hun recht. En als je dat een beetje ervaren hebt in je leven, dan weet je dat het een hoop energie geeft. Je zit op je plek, je doet wat je het liefste doet, en dat gaat je ook nog eens vrij makkelijk af. Dát is het ultieme bewijs dat je je door God gegeven gaven inzet. En dat op Zijn tijd en op Zijn wijze.
En by the way... de ondernemers die ik interview zijn regelmatig mensen die energie krijgen van hun talenten. Hoe leuk is het dan om hen te interviewen!

Omdat ik inmiddels meer schrijf dan alleen de blogs voor Daily Blessings, heb ik besloten om van dagelijks naar wekelijks te gaan. De naam laat ik voor wat het is, want uiteindelijk worden we dagelijks gezegend. Maar het schrijven erover ga ik beperken tot een keer per week.

Ik wens je uiteraard veel leesplezier toe. Wekelijks met Daily Blessings en zo af en toe ook met Autisme Verwoorden.


Liefs van Henny


vrijdag 30 september 2016

Uitslag Bloghop - Op het water lopen


Wat leuk om de host en jury van deze maand te mogen zijn. Het heeft me veel stof tot nadenken gegeven. Want wat ik al in mijn inleiding over de Bloghop vertelde is dat het onderwerp mij persoonlijk raakt. Mede naar aanleiding van het lezen van het boek van John Ortberg "Als je op het water wilt lopen, moet je uit de boot stappen", is er op dat gebied wel meer gaan leven en gegroeid in mijn leven. En op bepaalde gebieden heb ik ook echt stappen mogen zetten. Voor m'n gevoel was dat soms vergelijkbaar met op het water lopen, ben ik letterlijk over de reling van een behoorlijk deinend schip gestapt... maar Jezus was nooit verder weg dan een armlengte afstand!

Ik vond het dan ook ontroerend om al deze verhalen te mogen lezen. Zo goed als allemaal ervaringsverhalen. Sommige schrijvers zijn wat kritisch, terwijl anderen zich diep in hun hart laten kijken en hun worsteling met God beschrijven.
Wat is het goed om getuigenissen te delen, om elkaar te bemoedigen op de reis door dit leven en om jezelf niet vromer voor te doen dan dat je je in werkelijkheid voelt.

Heel erg bedankt voor jullie eerlijkheid!

Het was moeilijk, zo niet onmogelijk, om uit de inzendingen een winnaar te kiezen.
Om een lang verhaal van een maand lezen en piekeren kort te maken... kon ik nog niet kiezen... heb ik het in gebed gebracht, gewoon omdat ik het een groot dilemma vond... en uiteindelijk heb ik gekozen voor die blog die bleef hangen. Een luiers verschonende en vloeren dweilende vrouw die verzucht of dit nou 'uit de boot stappen' is... en daar van God het antwoord op krijgt:


Gefeliciteerd Naomi Brignola 

Jij mag het nieuwe thema bedenken
en in de maand oktober de nieuwe host zijn voor deze Bloghop.



Kort (hoe moeilijk is dat!) zal ik hieronder mijn reacties op jullie inzendingen beschrijven. Dat was ik aanvankelijk niet van plan (laat de volgende hosts zich niet verplicht voelen om het ook zo te doen), maar omdat ik sommige blogs echt op me moest laten inwerken en omdat ik ook vond dat jullie eerlijkheid wel beloond mocht worden, ben ik toch gaan schrijven.




Petrina Wols – Schrijfgelukjes
Lopen of knielen

"Zoveel gezien, zoveel ervaren, zo dichtbij mogen zijn elke dag."

Petrina neemt je mee in de geschiedenis van de leerlingen en Jezus op het meer. Ze doet dit op zo’n manier, met persoonlijke toepassingen tussendoor, dat je je wel moet laten raken! Aan het einde van haar blog vraagt ze de lezer: "Laten we in beweging komen, maar welke beweging wordt het: stappen we uit de boot of knielen we voor Hem neer?


Lineke Mooibroek – Kostbaar en geliefd
Lopen op het water
Lineke had haar blog misschien beter “Dansen op papa’s voeten” kunnen noemen, naar het gelijknamige lied van Elly Zuiderveld.

"Op het water lopen?
Het is meer dat ik door de sterke armen van Jezus opgetild word
en op Zijn voeten mag dansen."

Lineke laat zich in haar hart en leven kijken. Angstig als ze zichzelf noemt, en worstelend met het vertrouwen wat ze ‘moet’ hebben volgens anderen… zoekt ze haar eigen weg. En die eindigt heel geruststellend in dansen op Vaders voeten. Heerlijk om te lezen!


Heleen Visser - Groeiblog
Opnieuw leren lopen op het water
Heleen neemt de lezer mee in een kerkelijke zoektocht, van de ene boot naar de andere… en iedere boot blijkt wel ergens een lek te hebben.
Maar toch, uitstappen en je realiseren dat “Jezus nooit meer dan een armlengte van je af is.”
Prachtig en ook respectvol geschreven.


Lopen op het water
“Een sprong in het diepe…
het is spannend, het is eng…
maar sinds wanneer is dat een reden om iets niet te doen?”

Regels uit het lied van Matthijn Buwalda wat Jan uit z’n hoofd kent.
Knap als mensen je zo weten mee te nemen in hun verhaal. Zijn worsteling, zijn podiumvrees,…  en dan het delen van zijn grootste angst, nl. zijn verstandelijke vermogens die mogelijk aangetast zullen gaan worden door de ziekte die zijn lichaam sloopt.
Volgens zijn eigen waarneming is hij zelf een half jaar geleden uit de boot gevallen en door zijn verhaal en public te delen, stapt hij weer in de boot. Jan leest het verhaal vanuit een ander perspectief: Petrus krijgt toestemming om uit de boot te stappen, omdat hij zo’n oude twijfelaar is. “Het is een mooi verhaal, maar om de steun te ervaren en het vertrouwen te houden hoef ik niet uit de boot te stappen. Blijven zitten is misschien wel  een betere optie.”


Anton Verweij – God is in de stilte
Een diepe spiegel vol van licht en kleur
Enorm veel respect voor de dichtkunst, de diepe inhoud en de rake bewoordingen waarmee Anton ons meeneemt in zijn beschouwing over het mens-zijn.

“O, God.
Leer me mens zijn.
Zoals bedoeld.
Vrij en onbekommerd.
Kwetsbaar.
En kostbaar.
Heilig en volmaakt.
Leer me wandelen.
Aan Uw hand.
Stap voor stap.”

Het is inderdaad een diepe spiegel geworden die van bruisende energie, via een angstaanjagende kilheid en de dood in het hart kijken, overgaat in een innige aanbidding. “Ik in U. En U in mij.”


Tirza Atsma – Roar of love
Op het water lopen
"En ik denk dat het daar in het geloof om draait. Vertrouwen hebben en altijd het onmogelijke mogelijk achtten."
Mooi hoe Tirza de les uit het verhaal haalt: ... ik hoef alleen Uw naam te zeggen en U bent bij me. Want ik ben van U en U bent van mij.

“‘k Zou U steeds voor ogen houden,
niet dat donk’re golvendiep.
Heer, wat zou het heerlijk wezen.
als ‘k U zag en U mij riep.”

We wachten in spanning op de opname van de muziek gecomponeerd door de vader van Tirza, woorden van het gedicht van Co 't Hart.


Chiel Voerman – Maximalispiraties
Over water lopen
Afgezien van het feit dat Chiel "op het water lopen" maar rare kerktaal vindt, raadt hij de lezer later toch aan "dat het soms heel verstandig is om uit je boot te stappen, want soms moet je in beweging komen om wat te laten gebeuren."
Tevens waarschuwt hij terecht dat we mensen niet te snel moeten pushen om uit de boot te stappen, want dat kan manipuleren worden. "Petrus stapte immers pas uit de boot, toen hij zeker wist dat het Jezus was die op het water liep."
Chiel eindigt zijn blog met de vraag hoe vaak jij stilletjes in je bootje naar de stilte zit te luisteren en met anderen spreekt over wat belangrijk is. "En wie weet, wordt dan wel duidelijk wat de redenen voor jou kunnen zijn om uit je boot te stappen."
Al met al vond ik het een frisse blog. Maar ik kan me niet helemaal onttrekken aan het idee dat Chiel zichzelf soms wat tegenspreekt.



Marijke Volgers – Marijkeskijk
Lopen over water
Marijke neemt ons mee in haar mijmeringen bij het (opnieuw) lezen van de geschiedenis van de leerlingen op het meer. Ze stelt de vraag "... hoe vaak overkomt ons dat niet, dat we God gewoon niet herkennen op de momenten dat Hij ons te hulp schiet? Dat we Zijn ingrijpen ervaren als onveilig en er alleen maar bang van worden?"
Marijke wijst op de boodschap uit dit verhaal: een Vader die zich over Zijn geschrokken kind ontfermt. "God is er en laat me nooit in de steek."
Prachtig beschreven. Inderdaad gaat zo het "tjakka-achtige" van dit verhaal af, nl. dat je maar over je angsten heen moet springen en het onmogelijke moet gaan doen.
Ik ging door het lezen van Marijkes mijmeringen, het verhaal anders lezen.


Martine van den Brink – Martine vertelt…
Op het water lopen…
Martine opent haar blog met een filmpje van de Australische evangelist Nick Vujicic. Ze deelt dit, omdat het haar in het kader van 'op het water lopen' aangesproken heeft. Het heeft haar nieuwe moed gegeven: "Hoewel ik met mijn verstand goed weet dat God me liefheeft, me geschapen heeft en accepteert zoals ik ben, is het verleidelijk om mijzelf met de maatschappelijke en kerkelijke maatstaven te meten. ... God heeft voor elk mens een plan en mijn hartafwijking houdt Hem daar echt niet vanaf! Gelukkig maar. Met Hem kan ik op het water lopen..."
Het filmpje ontroerde mij ook. Hoe God deze man gebruikt... ongekend. En het ontroert me ook dat Martine zo eerlijk haar menselijkheid van 'meten aan menselijke maatstaven' beschrijft. Ik herken dat zo: je eigen beperking kan je zomaar ineens weer terneerdrukken. Dank voor je bemoedigende getuigenis.


Johanneke Plaggenmarsch – Waardevol en uniek
Leren lopen op het water
Ik weet niet of Johanneke haar blog bewust "leren lopen op het water" genoemd heeft, maar al lezend is het wel heel toepasselijk: leren lopen.
Ze neemt de lezer mee in haar persoonlijke worsteling: sterk ervaren hebbend dat God zo dichtbij was dat ze wel op het water kon dansen... maar de storm kwam in alle hevigheid terug en daarmee de vragen: 

"Kun je wel lopen op de golven? Of moet je op die momenten leren surfen?
Zou Jezus dan in plaats van je hand te pakken als je op het water loopt, je surfplank zijn, die je stevigheid geeft als je op het juiste moment door de golf heen gaat?
Mag je misschien leren om de golven te gebruiken
om met je surfplank vooruit te komen?"

Johanneke bemoedigt haar lezers met de boodschap dat je je ogen strak op Jezus gericht moet houden, want dan kun je alles aan. "God laat je nooit in de steek, ook al voelt dat soms wel zo.”


Naomi Brignola – Omily
Wandelen op deze waterloze vloer
"Wandelen op het water. Alsof ik dat pas kan doen als ik ergens anders naar toe ga en iets groots en goeds en nobels doe. (...) Het is niet zo spectaculair als Petrus die vanuit een boot letterlijk in het water mag gaan en er over lopen. Het is eerder een vloer die zo nu en dan eens even proper is."
Zo mooi beschreven en ook zo herkenbaar, een lach en een traan. Een diepe worsteling met het leven van alledag wat in de ogen van Naomi in het niet valt bij grote dingen doen in Gods koninkrijk, zoals haar droom  om te werken in een weeshuis.
"Maar wat als God zegt: doe je dagelijkse dingen… en Ik wil er nog wel een moeilijkheidsgraad bovenop doen… begin er maar mee als je er klaar voor bent. Of je je er klaar voor voelt heeft er niet veel mee te maken."
Een persoonlijke worsteling met God waar toch vrede in doorklinkt.


Deborah Aan de Wiel - Kerkenzo
Lopen op het water
Mooi zoals Deborah beschrijft hoe je uit je boot kan stappen, maar ondanks dat het mis gaat, toch op Jezus mag blijven zien. Heel hoopvol en realistisch geschreven.
"Ik spring die boot uit, ik houd mijn ogen gericht op Jezus en ik wandel. Ik wandel over het water, over de golven, ik draai me even om en roep naar je: ‘Kom je ook?’"


Zonsondergang bij het Meer van Gallilea

Liefs van Henny