woensdag 29 juni 2016

Lief voor je lijf


Heb jij ook wel eens van die momenten dat je voor je klerenkast staat en dat er maar één prangende vraag in je leven is:

Wat doe ik vandaag aan?

Keuzestress noemen we dat. Er hangt misschien wel teveel. Of misschien te weinig. Of het is allemaal te groot, of juist allemaal te klein. Of de kleur is niet goed voor vandaag. Of… vul het rijtje zelf maar aan.

Herkenbaar?

Ik vind het zo mooi dat er zoveel kleuren zijn. En dan haast ik me wel te zeggen: de schepping is volop gekleurd. Nee niet onze creaties… grijze daken, grijze schuurtjes, zwarte schuttingen, grijze auto’s, zelfs het wegdek is grijs. Nee, daar moeten we het niet van hebben. Gods mooie schepping zit vol met kleur! Het gras, de bloemen, de bomen, de vogels, de vlinders, een zonsondergang, … en noem maar op.

Zou er een glimlach op Gods gezicht komen als Hij ziet dat jij vandaag voor je kledingkast staat en kiest voor kleur? Zou Hij blij worden als hij merkt dat jij ‘kleur bekend’?

Durf te zijn wie je bent. Durf jezelf te laten stralen. Durf te kiezen voor kleur in je leven.

Durf Gods goede schepping tot z’n recht te laten komen…
door lief te zijn voor je lijf.

Want als je lief bent voor je lijf, straal je dat uit. Kleuren laten je namelijk stralen en schitteren!



En dan nog wat. Even tussen ons: ben jij ook zo vaak ontevreden met je lijf?
Ik weet het, het kan echt heel moeilijk zijn om jezelf te accepteren zoals je bent. Het zou kunnen dat je in een rolstoel zit. Het is mogelijk dat je met brandwonden door het leven gaat. Het kan… getekend voor je leven.

Het kan ook zijn dat je er eigenlijk heel gewoontjes uitziet, maar dat je jezelf niet goed genoeg vindt. Je kijkt altijd naar anderen en vergelijkt jezelf continue, en helaas… je komt altijd als slechtste uit de bus. Te dik, te dun, te lang, te kort, te blond, te wit, …
Herkenbaar?

Hou daar mee op en wees lief voor je lijf!

Het klinkt cliché en je hebt het misschien al wel duizend keer gehoord of gelezen: God houdt van je zoals je bent. En dat is echt genoeg.

Het enige wat Hij vandaag van jou vraagt is: beken kleur. Laat jezelf zien zoals je bent.

Sta op en schitter!



Liefs van Henny





Met dit verhaal doe ik mee aan de bloghop van juni 2016 van christelijkewebloggers.blogspot.nl. Het thema is ‘lief voor je lijf’ en is bedacht door Anne Stekhoven van www.annderverhaal.nl.


dinsdag 28 juni 2016

Vluchten, maar waar naartoe?

We kennen allemaal van die keuzemomenten in het leven. Soms kleine keuzes, soms grote beslissingen. Klein in de zin van: wat zal ik vandaag aantrekken? (hoe klein kan je probleem zijn...), maar ook groot in de zin van: welke levenspartner kies ik, welke opleiding kies is, wel of geen chemokuur, verhuizen of niet, ... en vul maar aan.

Het valt mij op dat sommige mensen gewoontegetrouw kiezen voor de makkelijkste weg. Lastige keuzes kan je heel gemakkelijk uit de weg gaan, door net te doen alsof het er niet is. Eventjes de andere kant opkijken. Wordt het me te heet onder de voeten? Komt het te dicht bij mezelf? Verstoord het mijn rustige en leuke leventje? ... no worry, ik ben even niet thuis!

Wat bereik je met deze houding? Nou eigenlijk best een rustig leven voor jezelf. Je kiest de leuke dingen uit, je sluit lastige dingen of mensen buiten, je leeft in het hier en nu.
En mocht je onverhoopt geconfronteerd worden met lastige keuzes, dan kan je er altijd nog voor kiezen om er zo snel als mogelijk doorheen te gaan en daarna zo snel als mogelijk er niet meer over te praten en over te gaan tot de orde van je (toch vooral leuke!) dag.

Maar dit is het leven niet!

Ik heb al eerder geschreven over de uitspraak "een fijne dag vandaag!"
Hoezo fijn...? Is het leven altijd 'fijn' te noemen?
En gelukkig, ja, er zijn heel fijne momenten. Soms kan je zo'n fijn moment hebben, dan is het eventjes alsof je het paradijs op aarde hebt ervaren!
Het is je van harte gegund, en het houdt je ook op de been.


Ik ben er in de loop van mijn leven steeds meer achter gekomen dat dat paradijs óf een eeuwigheid achter ons óf een eeuwigheid voor ons ligt.
En laat dat nou allebei waar zijn! Enerzijds hebben we het volmaakte, het paradijselijke achter ons liggen, achter ons gelaten (Genesis 3:23 en 24) en anderzijds ligt het in het verschiet, "want wij verwachten een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, waar gerechtigheid woont" (2 Petrus 3:13).

Maar zover is het nog niet.
En wat is jouw levenshouding tot aan dat moment?


Opwekkingslied 665 raakt mij. Die dag komt. Dat staat vast. En daar kunnen we soms sterk naar verlangen! Maar... wat is onze levenshouding tot aan die dag? Wordt ons leven gekenmerkt door hollen en lollen? Of kenmerkt dit lied ons leven:

Tot aan die dag, wil ik weten wie U bent,
wil ik leven dichtbij U en mij geven in aanbidding.
Tot aan die dag wil ik horen wat U zegt
en Uw woorden tot mij nemen als een kostbaar geschenk!

Ook dit is een vluchten. Maar dan geen vlucht in allerlei leuke dingen en 'goed-gevoel-gevende' activiteiten. Dit een een vlucht in Gods armen. Leven dicht bij Hem. Geen kalm leventje, maar wel een leven met richting: het hemels paradijs!

Ik verlang zo naar de dag dat ik neerkniel aan Uw voeten
en ik U mag herkennen aan Uw stem.
Als we samen hand in hand het hemels paradijs betreden
zal ik eeuwig mogen zijn waar U bent!


Liefs van Henny



donderdag 23 juni 2016

Hou vol !

Laten we elkaar aanmoedigen vol te houden!

Ik weet niet hoe het bij jou werkt, maar ik laat de moed best snel zakken. Misschien ben ik geen ras-optimist by nature... hoewel, ik vraag me af of zoiets in je genen kan zitten.
Mijn ervaring is meer dat het leven je gemaakt heeft zoals je nu bent. En daar kan volhouden, doorzetten, positiviteit, moedig zijn, een onderdeel van zijn.

Daarnaast denk ik ook dat wij, als relationele wezens, elkaar nodig hebben om vol te houden. In de bijbel staat dat we de wedloop moeten lopen tot het einde. Heeft dat ook niet alles te maken met volhouden?

"...laten óók wij, met volharding de wedloop lopen..."
(Hebreeën 12:1)

Maar hoe werkt dat dan, volhouden?
Ik kan zo enorm tegen m'n eigen grenzen aanlopen. Vooral als ik moe ben, als ik ergens van baal, als iets uitzichtloos of voor mij doelloos lijkt.
Hoe hou je dan moed, hoe hou je het dan vol?

Kijk, er zijn mensen die zeggen: je kunt het! Ga ervoor! Geloof in jezelf!  
Ik denk dat je dan vroeg of laat toch een keer opbrandt. Als ik naar mezelf reken dan is het toch echt een keer op... dat geloven in mezelf. Ik val mezelf juist zo ontzettend vaak tegen. Moet ik daarin geloven? Krijg ik daar een boost van? Levert dat energie op?

Volgens mij is het veel meer de kracht die je krijgt. Van buitenaf. Energie van anderen, positieve feedback, aanmoediging, onvoorwaardelijke liefde (over dat laatste ga ik vast ook nog een keer bloggen...).
Voor mezelf kunnen ook de bovenstaande heerlijkheden nog niet wedijveren met Gods liefde en kracht! Als Hij je bemoedigt met zijn eigen woorden, worden je struikelende knieën weer krachtig en je slappe handen weer sterk.

Laat maar komen wat hierna komt, want Hij laat ons nooit alleen!


En wat als je situatie hopeloos blijft? Als je ziek blijft? Als de zorgen eerder meer lijken te worden dan minder? Als moed houden wel het laatste is wat bij je opkomt?

Dan nog wil God iedere dag kracht geven. Precies genoeg voor één dag.
Soms is dat een bemoedigend woord, soms een lied, soms een tekst, soms een knuffel...
maar het is precies genoeg voor elke dag.

God is voor ons, God is naast ons, God is altijd om ons heen.

Ik wens je toe: Geef niet op! Hou vol!

We willen de eindstreep halen. Toch?


Liefs van Henny

maandag 20 juni 2016

Voltooid verleden tijd

"Hier is het ook niet meer"

Deze keer werd ik geïnspireerd door cabaretier en liedjesschrijver Timzingt, alias Tim van Wijngaarden.
Hij heeft een liedje geschreven over een terugblik in zijn verleden. In gedachten, of in werkelijkheid, is hij terug gegaan naar zijn geboortegrond. Zijn onbezorgde tijd, zijn veilige haven, zijn plek van zeker weten.


En dat spreekt me aan. Want als ik terug denk aan mijn geboortegrond, mijn kinderjaren, mijn jeugd, was het ook zo'n veilige plek van zeker weten. Wat er dan zo zeker en zo veilig was? Misschien was het voor mij gewoon het zeker weten van het dorp waar niet veel gebeurde, van de kerk waar al tijden lang hetzelfde ritueel plaatsvond, van de zondagschool waar iedereen vanzelfsprekend naartoe ging, van de dorpsschool die zo zijn eigen regels had, van de straat waar je iedereen kende, van ... noem maar op. Zo ons eigen veilige eilandje. Ik maakt wel eens een uitstapje, maar kwam altijd weer terug naar de veilige haven van het zekere weten. En dat was goed.

zomaar een foto van internet geplukt... jaren '80

In mijn herinnering maak ik een reis terug in de tijd en ik kom er, net als Timzingt, achter dat het dat ook niet was... althans, dat het dat nú niet meer is.
De veiligheid van het zeker weten maakt plaats voor een beklemmend gevoel van onzekerheid.
Wat eens allemaal zo veilig was en zo helder en bekend was, is het niet meer.
Wat ooit geborgenheid gaf, geeft nu een wereldvreemd en bang gevoel.
Nee, hier is het ook niet meer!

Maar waar dan wel?


“Blijf niet staan bij wat eertijds is gebeurd, laat het verleden nu rusten.
Zie, Ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het – heb je het nog niet gemerkt?
Ik baan een weg door de woestijn, maak rivieren in de wildernis.”

(Jesaja 43:18 en 19)

Dat is een stimulans om op reis te gaan, om nieuwe wegen te ontdekken, om niet te blijven staan en niet achterom te kijken.
Er staat niet "blijf niet staan bij de nare dingen" of "bij alle zekerheden" of "bij alle blijde gebeurtenissen". Nee, gewoon: "Blijf niet staan ... bij wat eertijds is gebeurd..."
Dus met andere woorden: ga lopen, ga de toekomst tegemoet!

Dank God voor dat wat was. Je veilige haven, je geborgenheid van het zeker weten.
Maar blijf niet staan, kom in beweging, ga die weg door de woestijn. Vertrouwend op de God van je voorgeslacht, biddend om trouw en macht, verlangend naar je eeuwige tehuis!


"Ik ga maar weer,
want hier is het ook niet meer"

Zeker weten !!

Liefs van Henny

donderdag 16 juni 2016

"Fijne dag vandaag!"

Het overkwam mij deze week, op zo'n zwarte dag waarop het leven je niet bepaald toelacht. Ik wilde nog even een kaart kopen en nadat ik afgerekend had, zong de verkoopster mij een soort van toe:


"een fijne dag vandaag!"

Daar moest ik even over nadenken.
Hoezo fijn... als je je kind naar een kinderpsychiatrisch ziekenhuis gaat brengen op die dag? Nee, ik weet het, dat kon die verkoopster ook niet weten. Dan zou ze het hoogstwaarschijnlijk niet gezegd hebben. Maar het geeft mij stof tot overdenken.

Moet het leven altijd 'fijn' zijn? Gaan we er niet té klakkeloos vanuit dat de ander een blanco dag voor de boeg heeft, waarin er tal van fijne momenten de revue kunnen passeren?
Dagelijks sterven er in Nederland ruim 400 mensen. Over ziekenhuisopnames, operaties, moeilijke gesprekken, ruzies, (v)echtscheidingen of andere narigheid nog maar te zwijgen.
Aardige kans dat de mevrouw waarmee je zojuist afrekende, zometeen haar echtgenoot naar de operatiekamer moet begeleiden. Ze koopt nog even wat lectuur voor hem.

Zijn onze verwachtingen vaak niet gebaseerd op 'eruit halen wat erin zit'?
Vermijdt alle ongemak. En mocht het je overkomen, zorg dan dat je er zo snel mogelijk weer vanaf bent. Praat me niet over narigheid, ellende, kommer en kwel.
Overigens zijn er ook mensen die van de weeromstuit het tegenovergestelde doen: ze praten over niets anders dan akelige ziektes, onverwachte sterfgevallen, ..., het zwaard van Damocles hangt dagelijks boven hun hoofd.

Ik moet denken aan het klassieke huwelijksformulier, de openingszin notabene, ik heb het altijd met verbazing aangehoord: "Overmits aan de gehuwden gewoonlijk velerhande tegenspoed en kruis vanwege de zonde overkomt..."
Wat een narigheid zo op een prachtige trouwdag! Wie haalt het in z'n hoofd om een smoorverliefd stelletje te bedreigen met tegenslag en ellende?!
Afgezien van het feit dat ik het daarmee eens ben, ben ik ook bang om door te slaan naar het andere uiterste. Want wat gebeurt er met een smoorverliefde stelletje dat niets dan geluk en voorspoed verwacht, maar al snel na de huwelijksdag een flinke tegenslag te verwerken krijgt? Die raken uiterst teleurgesteld in het leven. En gaan vanuit frustratie 'uit het leven halen wat erin zit' en de rest verzwijgen... met alle vreselijke gevolgen van dien. 

In Psalm 90 spreekt Mozes over de vergankelijkheid van het leven. In vers 10 zegt hij: "zeventig jaar duren onze dagen, of tachtig als wij sterk zijn. Het meeste daarvan is moeite en leed, het gaat snel voorbij en wij vliegen heen."

En vlak daarna zingt dezelfde Mozes: "Vervul ons in de morgen van Uw liefde, laat ons van blijdschap juichen, al onze dagen!" (NBV)

Kennelijk kan dit samengaan! Wat een verademing!
Wat een andere kijk op: "een fijne dag vandaag!"

Al zou de vijgenboom niet bloeien,
Geen opbrengst aan de wijnstok zijn,
toch zal mijn beker overvloeien
want Jezus schenkt mij vreugdewijn.
Al draagt ook de olijf geen vruchten
ontbreekt het koren in het veld,
met Hem heb ik geen kwaad te duchten
die zelfs mijn hoofdhaar heeft geteld.

Al loopt geen schaap meer in de weide
en staat geen rund meer in de stal,
toch zal ik mij in Hem verblijden,
die is, die was en komen zal.
Hij maakt mijn voeten als de hinden,
zodat ik op mijn hoogten treed.
‘k Zal mij aan Zijn beloften binden
en word met Zijn gezag bekleed.

Al kwellen ziekten, zorgen, machten,
ik zal het met Gods woord verslaan.
ik blijf Zijn beeld in mij verwachten
al klaagt de boze mij ook aan.
Nochtans, ja nochtans zal ik juichen:
de HERE Here is mijn kracht,
en ied’re vijand zal zich buigen
voor Hem die alles heeft volbracht.

Naar Habakuk 3:17-18

Je kan dus rouwen, verdrietig zijn, somber gestemd zijn, dagelijks pijn hebben... en nochtans juichen!

Wat mij betreft mag iedereen het een soort van zingen: "een fijne dag vandaag!"
Maar ik zou wel willen dat alle mensen die dit toegewenst wordt, hun geluk en blijdschap van die dag in het kruis van Jezus vinden!

Uiteindelijk maakt het dan niet meer uit hoe zonnig het leven ons toelacht... of niet... "nochtans, ja nochtans zullen wij juichen!"


Al zou ik in dit leven niets overhouden,
dan het kruis... waar Jezus mijn schande wegnam... ik zal u altijd prijzen!

Should this life I live hold nothing
but the cross... where Jesus took my shame... I will praise You always!



Liefs van Henny






maandag 13 juni 2016

Zwarte nacht

Even when it hurts ... we will praise God!


Als er één lied en één uitvoering is die mij door merg en been gaat, dan is bovenstaand lied van Hillsong het wel. Verpletterend, zo vol emotie, zo precies zoals ik me voel...

Ook als het pijn doet... wij zullen U prijzen!

Vandaag is m'n stukje kort.
Er zijn weinig woorden voor de diepste pijn van het leven.
Zijn er wel woorden voor?
En al waren er woorden voor, ik heb ze niet ...

Muziek is dan zo'n uiting van een diepere laag in de menselijke ziel. Waar woorden ontbreken en de tranen opgedroogd zijn, is er nog de muzikale emotie. Dan mag je huilen, schreeuwen, zwijgen, ...

En waarom zou je er voor kiezen om in je zwartste nacht toch God te prijzen?
Allereerst denk ik dat het je boven je eigen gevoel uit kan laten stijgen. Je richt je op je Schepper, je Vader. Je belijdt dat Hij boven alles en iedereen uitstijgt en alle macht houdt.
Maar ik geloof ook echt dat het je hart lichter kan maken. Muziek doet wonderen. En niet muziek op zich, maar aanbiddingsmuziek in het bijzonder. 't Oog omhoog, het hart naar boven!, en dat gaat dan vanzelf! Het richt je op, het verstevigt je zwakke knieën, het zet je voeten op een sterke rots: Jezus.


In gedachten ga ik zo'n kleine 2000 terug in de tijd. Ook daar was de nacht zwart en de grond kil. Jezus streed Zijn strijd. Hij voor mij. Plaatsvervangend. Wij gaan nog door een kleine tijd van lijden. Hij heeft al plaats bereid. Hij is het lijden voorbij. 

Zwart was de nacht en kil de grond,
waar Jezus knield' en streed.
Mijn Heiland! Dat ik deze stond
Uws lijdens nooit vergeet.

koor:
O Heer, wat is Uw liefde groot,
oneindig Uw gena,
dat Gij U zelf gaaft in de dood
en stierf op Golgotha.

O Vader, is het moog'lijk,
laat deez' angst Mij zijn bespaard!
Zo bad Hij, en van Zijn gelaat
viel 't bloedig zweet ter aard.

Doch niet Mijn wil, O God, geschied'!
Kan het niet anders zijn:
spaar, Vader, Mij dan 't lijden niet,
en laat Mij in Mijn pijn.

Zo bad Gij, Heer; o stort ook mij
die Geest des biddens in;
en heilig, van elk willen vrij
mij tot Uw kinderzin.

(Joh. de Heer 148)


Maar voor nu is het donker, zwart, koud en het leven is ijzingwekkend hard.

Voor een periode je kind moeten loslaten... en zijn intense verdriet zien... 

Liefs van Henny

zaterdag 11 juni 2016

Normaal

... doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg!

Ik zocht even op internet op wat de definitie van 'normaal' is: "Normaal is datgene wat door de meeste mensen geaccepteerd wordt of dat wat de meeste mensen doen. Het wijkt niet af van de gangbare praktijk, ofwel iets verloopt volgens de regel."

Heb jij dat nou ook? Dat je je gewoon kan storen aan het woordje 'normaal'? Ik moet dan gelijk weer nader gaan uitpluizen: wat is dat 'normaal'? Aan welke standaard moet ik of moet iets dan voldoen wil het 'normaal' gevonden worden? En wie bepaalt dat eigenlijk? Cultuur, opvoeding, traditie, leeftijd, ... ?
Ik stel voor: het woordje 'normaal' schrappen we gewoon (ook al zo'n woord!) uit ons woordenboek!

Een klein verhaaltje:
Er was eens een jongetje dat aan geen enkele maatstaf voldeed. Niet aan een uitgerekende geboortedatum, niet aan ‘alles erop en eraan, volledig gezond’, niet aan de tijd dat hij zou moeten gaan zitten, lopen, praten, niet aan hoe hij zijn pen vasthoudt, niet aan zijn gedrag, … eigenlijk voldeed hij aan geen enkel schema. Nee, niets leek 'normaal' te gaan.

Ik kan je wel vertellen, als het je eigen kind betreft is dat best frustrerend. Althans, als je je laat leiden door de term 'normaal'.


Want niets was wat het leek en wat het leek was niets.
En al zeker niet 'normaal'.

Marcel Zimmer zingt: "Iedereen is anders". Toegegeven, kinderen kunnen dat beter accepteren dan volwassenen...



Jezelf zijn. Dát is pas normaal. Maar weet jij wie 'jezelf' bent?
Is dat 'normaal' dat je dat soms even niet weet? Mag je zo nu en dan twijfelen aan 'jezelf'?



Ik vind het altijd zo'n geruststellende gedachte dat David ook worstelde met deze vragen. Misschien niet zozeer de vraag "wat is normaal", maar zeker wel de vraag: "wie ben ik nou eigenlijk, wie is 'mezelf'"?
Lees Psalm 139 maar. Daar gaat hij helemaal terug naar het allereerste begin van zijn leven, vlak na de conceptie. Geweven in de schoot van zijn moeder, ontzagwekkend wonderlijk gemaakt, geborduurd zelfs!, gezien vanaf het begin van zijn menswording, nog ongevormd en onooglijk. Gekend door de Vader!



Laat nou uitgerekend dat jongetje wat aan geen enkele menselijke maatstaf voldoet, een geliefd kind van de Vader zijn!

Als we dat maar nooit 'normaal' gaan vinden!




For I am Yours, You are mine!

Liefs van Henny











woensdag 8 juni 2016

Verwachten

Ik ben geraakt door een artikel wat ik las over het thema: verwachten.

Verwachten we teveel?

Of het nou om de liefde gaat, een etentje of een weekendje weg: vaak zien we al helemaal voor ons hoe het zal zijn. Of eigenlijk: hoe we vinden dat het zou moeten zijn.

Ken je dat, dat je je ineens diep teleurgesteld kan voelen, terwijl je kort daarvoor nog in een prima stemming was?
Grote kans dat er iets of iemand niet aan jouw verwachtingen voldeed. Dat is dan zo'n teleurstelling, dat je prompt in een zwart gat valt.

Verwachten we teveel van het leven? Dat is een vraag die ik mezelf regelmatig stel. Had ik het leven me anders voorgesteld? Had ik überhaupt een voorstelling van een bepaalde periode in mijn leven? Of van bepaalde mensen in mijn leven? In hoeverre is dit allemaal een onbewust proces, ingegeven door opvoeding, cultuur en traditie?

Volgens een filosofiestroming die rond driehonderd jaar voor Christus begon, de Stoa (Stoïcijns), ligt het probleem veel meer in de ongelooflijke hoeveelheid mogelijkheden die we hebben, en die we bijna allemaal wanhopig proberen te benutten. Andreas Urs Sommer, docent filosofie aan de universiteit van Freiburg zegt: "We vinden het moeilijk om ons op één ding te concentreren. Onze verwachtingen waaieren alle kanten op. We willen onszelf ontplooien, maar ook gelukkig zijn in onze relaties en in ons gezin. We willen op professioneel gebied iets bereiken, maar ons ook weer niet verliezen in ons werk. Al die ballen in de lucht houden is helemaal niet zo makkelijk."
Volgens de stoïcijnen moeten mensen hun levensomstandigheden accepteren en het geluk in dingen zoeken die voor hen daadwerkelijk bereikbaar zijn en die ze kunnen beïnvloeden. Daarom zijn rijkdom en macht voor een stoïcijn niet echt belangrijk. Hij laat zich ook niet snel uit balans brengen door ziekte en armoede. De dingen zijn nou eenmaal niet te vermijden, maar hij kan er zelf wel voor zorgen dat ze zijn levenshouding niet verstoren.
In de Griekse filosofie daarentegen was het streven naar geluk cruciaal voor het menszijn. Er bestonden verschillende strategieën om dat geluk te bereiken. Een daarvan is het terugschroeven van je verwachtingen en je er niet gek door laten maken. Daarmee vergroot je de kans om tevreden in het leven te staan.



Tja, en dit alles overdenkend, kom ik tot de overdenking: afwachten of verwachten... ik zou er een boek over kunnen schrijven. (Maar niet met deze titel, want die bestaat al.)
Maar als ik het ga hebben over de inhoud van dat boek: bekering, wedergeboorte en geloof, kunnen we nog wel even doorgaan met het lijstje van verwachtingen. Is het allemaal zoals ik het gedacht had in het geloofsleven? Of is het een dagelijks verwachten, niet wat ik denk dat het zou moeten worden, maar wat God beloofd heeft eeuwen geleden. "Maar wie de HEERE verwachten, zullen hun kracht vernieuwen, zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden, zij zullen snel lopen en niet afgemat worden, zij zullen lopen en niet moe worden." (Jesaja 40:31, HSV)

Dat belooft nogal wat! Dat ga ik dan maar niet zitten AFwachten, maar dat ga ik VERwachten! Erop rekenen, ermee rekening houden, erin blijven geloven.
Of Psalm 39, waarin David zingt: "En nu, wat verwacht ik, Heere? Mijn hoop, die is op U!"
Enne... dat zong David niet bepaald op een hoogtepunt in zijn leven. Integendeel, dieper kon hij niet zakken, erger kon hij niet klagen, meer zondebesef kon hij niet hebben en eenzamer kon hij zich niet voelen. En nochtans, verwachte hij het van God. Wat verwachte hij? Dat lezen we in de volgende Psalm: "Lang heb ik de HEERE verwacht, en Hij boog Zich naar mij toe en hoorde mijn hulpgeroep. Hij beurde mij op uit een kuil vol kolkend water, uit modderig slijk." (40:2,3)

Dat lange wachten, verwachten, hopen, wordt dus wel beloond. Dat roept een verlangen in mij op en ik denk aan het lied wat Hillsong zingt:
"Dit is mijn verlangen... Heer, ik geef U mijn hart, ik leef alleen voor U!"


En die dagelijkse verwachtingen dan? Bijstellen en terugschroeven? Of zou het zelfs het beste zijn om gewoon niets meer te verwachten? Maar misschien beleef je wel minder, als je minder verwacht. Of zou de ervaring juist veel intenser zijn als je niet verwacht, omdat je alles met veel meer aandacht beleeft?
Ik hou het er voorlopig maar op om redelijke verwachtingen te hebben. Jezelf afvragen: wat is nou echt mijn aandeel hierin? Hoeveel kan ik aan anderen overlaten, van anderen vergen, en wat kan ik zelf bewerkstelligen? "Daarvoor moet je jezelf behoorlijk goed kennen. En dat vereist moed", las ik ergens. "Omdat alleen moedige mensen anderen en zichzelf durven te confronteren dat sommige dingen nu eenmaal niet mogelijk zijn. Of niet mogelijk gemaakt zouden moeten worden."

En als we die moed gaan verwachten... zal onze kracht vernieuwd worden!


Liefs van Henny


maandag 6 juni 2016

Ommuurde tuin

Wat was dat heerlijk, om even op de fiets te stappen, de zon op je gezicht en de wind door je haren! We hebben een klein stukje Achterhoek ontdekt, een kastelenroute gefietst, en ons verwonderd over de verrassende schoonheid van een ministukje Nederland.

Wat me in het bijzonder is bijgebleven zijn de ommuurde tuinen op de landgoederen. Ieder kasteel, ieder landgoed heeft zijn eigen ommuurde tuin. Soms in heel goede staat verkerend, soms wat afgebladderd. Maar niettemin had iedere tuin zijn charme.



Wat mij dan intrigeert is de vraag waarom deze tuinen in vroeger tijd werden ommuurd. Met een beetje pech kan je helemaal niet zien wat er zich binnen zo'n muur afspeelt. We weten van bezoekjes aan Engeland dat er zich meestal de mooiste en meest weelderige tuinen bevinden achter die muur, achter de gesloten poort. Soms heb je zo'n doorkijkje...



Boeiend om er even over te mijmeren en te mediteren. Beslotenheid, intimiteit, schoonheid, afzondering, ... ineens moet ik denken aan wat er staat in het Bijbelboek Hooglied. De bruidegom bezingt zijn bruid met de mooiste beeldspraken. Fantastisch om te lezen, één en al verlangen. De bruid wordt hier genoemd: "Zusje, bruid, een besloten hof ben jij, een gesloten tuin, een verzegelde bron" En even verder in het hoofdstuk roept de bruid uit: "Ontwaak, noordenwind! Kom zuidenwind! Waai door mijn hof, laat zijn balsems geuren!" (NBV)
Ik kan me iets van die beslotenheid, die intieme plek, voorstellen.

Ga er in gedachten maar eens voor zitten. Bewonder de schoonheid van de schepping.
En laat je even meenemen in je dromen, als de zon opkomt of als het donker wordt... en geef God de eer!


liefs van Henny

donderdag 2 juni 2016

Take a break ...

Soms is 't op. Je ideeën, je inspiratie, je energie, je glimlach, je ... gewoon je-zelf. Ken je dat? Dat je even het gevoel hebt dat het leven jou leeft in plaats van andersom?
We noemen dat wel eens "geleefd worden". Je holt van het ene in het andere, je doet gewoon je ding zoals je dat iedere dag doet, ... en ineens is het op. Word je met een zwaar gevoel wakker, alsof het midden in de nacht is, alsof je nog wel een jaar kan slapen. Onafgebroken. Je trekt het dekbed over je oren en mompelt: "doe vandaag maar niet..."


Sneu eigenlijk dat we dat wellicht allemaal wel herkennen. In welke omstandigheid we ook verkeren, in welk seizoen van het leven we ons ook bevinden.
Ik denk dat het iets met 'sleur' te maken heeft. Sleur van alledag, die kan zo enorm gewoon worden dat de inspiratie eruit gaat. De geest ontbreekt, de automatische piloot wordt in werking gezet.
En dat hou je ook best nog even vol. Maar dan ineens. Dan is het op.

En wat doet een break wonderen! Mijn ervaring met een andere omgeving, andere mensen (of helemaal geen mensen), andere bezigheden, ander eten, een ander ritme, een goed boek ... ik weet wel waar ik van oplaad.

Weet je wat ik zo interessant en ook zo enorm bemoedigend vind? Jezus kende dit ook! Ook Hij trok zich soms even terug "op de berg alleen". Gewoon om te denken, om met zijn Vader te praten, om te mijmeren, om te dromen wellicht. Mens als ons.

En nadat ik alles op een rijtje gezet heb en elke hobbel weloverwogen genomen heb, besluit ik hierbij dat ik de laatste ben die zich schuldig voelt om even de boel de boel te laten...


tot volgende week!



liefs van Henny