zaterdag 30 juli 2016

AD(H)D op Facebook

Er moet me even iets van het hart, iets wat ik gewoon niet snap... waarom zetten mensen privéfoto's op Facebook?
Waarom allemaal vrolijke vakantiefoto's? Of ontboezemingen van kinderen ("moet je eens horen wat mijn kind tegen mij zei...")? Of andere privé-aangelegenheden?

Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik denk dat het te maken heeft met een roep om aandacht. 

Like mijn foto's, ik heb het liefst zoveel mogelijk likes!
Geef alsjeblieft massaal commentaar!


Als ik een evenwichtige samenvatting van foto's van onze vakantie aan de Facebook-wereld zou moeten laten zien... zouden ook de chagrijnige momenten van onze gezinsleden gepubliceerd moeten worden. Of de flinke regenbuien waar we doorheen gefietst zijn. Of de slapeloze nachten omdat we nog niet gewend waren aan het bed of aan de geluiden op de camping. Of ...

En dan kom ik vanzelf bij een volgend punt: het is allemaal zo eenzijdig. Dat hele Facebook-gebeuren geeft zo vaak een vertekend beeld van de werkelijkheid. Heel eerlijk gezegd denk ik wel eens als ik de fantastische foto's van anderen bekijk: "Waarom hebben zij het altijd zo leuk en is alles zo geslaagd en is het bij ons zo anders?"
Omdat ik zo'n rotvakantie gehad heb? Nee helemaal niet, maar omdat zij een vertekend beeld van de werkelijkheid geven! Dat kan niet anders, want ik weet in veel gevallen wel beter. Helaas.


Ik heb het AD(H)D op Facebook genoemd.

Attention Deficit Disorder... oftewel: tekort aan aandacht. Soms zelfs hyperactief, want sommigen delen dagelijks foto's of andere privé-aangelegenheden.
(Natuurlijk is dit niet de juiste uitleg van de aandoening AD(H)D, maar ik vind de vergelijking wel sterk. En het blijft ook hangen. Hoop ik.)

Maar, ga je nu tegenwerpen, wat heb ik eraan als ik chagrijnige mensen op Facebook zie? Wat gebeurt er als ik die hoosbui op de foto krijg en die als enige vakantiefoto publiceer? Ook dat geeft een vertekend beeld. De werkelijkheid is vaak genuanceerder. Iedere vakantie (om nog maar even in de vakantiesferen te blijven) heeft mooie en minder mooie momenten. 't Is hier nou eenmaal niet het paradijs op aarde, ook jouw en mijn gebrokenheid gaat mee op reis. Ja toch?

Eigenlijk moet ik in mijn beschouwingen over de vaak eenzijdigheid van Facebook nog dieper afsteken. Waarom doen we en masse mee aan Facebook? Waarom heb jij eigenlijk een Facebookaccount? Waarom voelen we toch die drang om continu onszelf te bewijzen tegenover anderen? Facebook is toch geen sollicitatieprocedure waarbij je moet uitblinken tussen alle andere kandidaten die in het overzicht verschijnen? Die positieve presentatie van onszelf op het social medium is hoogstwaarschijnlijk en hopelijk wel waarheidsgetrouw, maar wat er achter schuilt weet je niet. Dat wordt niet gedeeld.

Het is een illusie dat alles altijd maar goed gaat.

Waarschijnlijk houden we vervelende gebeurtenissen gewoon het liefst voor onszelf. En als we het willen delen is dat met onze familie en onze echte vrienden. En niet met die 300 personen die we hebben toegelaten om ons Feestboek (!) -profiel te checken.


Ik daag je uit om elkaar live op te zoeken. Elkaars verhalen aan te horen, écht te luisteren, ... dus toon niet alleen interesse (en geef een snelle like), maar wees oprecht geïnteresseerd.

Hou je gedachten positief, want je gedachten worden je woorden.
Hou je woorden positief, want je woorden worden je gedrag.
Hou je gedrag positief, want je gedrag worden je gewoontes.
Hou je gewoontes positief, want je gewoontes worden je waarden.
Hou je waarden positief, want je waarden worden je bestemming.”

Mahatma Gandhi


Each new day again I'll choose:
there is no one else for me
none but Jesus!

Elke dag opnieuw zal ik kiezen:
er is niemand anders voor mij
dan Jezus!

Over realistisch leven gesproken!

Liefs van Henny


dinsdag 26 juli 2016

Een boekje open

Ik ga een poging doen om een boekje over autisme open te doen. Er is enorm veel over bestudeerd en geschreven. Er wordt eveneens enorm veel over geblogd en gepubliceerd op internet. Maar toch is er veel onwetendheid en lopen wij heel regelmatig tegen onkunde en daarmee onbegrip aan. Want onwetendheid leidt bijna als vanzelf naar onbegrip. In het geval van autisme althans.


Wat is meestal gemeengoed wat mensen wel weten die zich enigszins verdiept hebben in autisme? Prikkelverwerking staat op nummer één. Er is al snel een teveel aan indrukken, ook wel prikkels genoemd, waardoor spanning oploopt. Dit kan uitmonden in een aanval van woede.
Mee eens. Dit is inderdaad een symptoom. Een hele hardnekkige en ook veel voorkomende.
Verder is het niet flexibel zijn van mensen met autisme een veelgehoorde wetenschap. Alles plannen, veel zekerheid geven, weinig onverwachte gebeurtenissen.
Ook mee eens. Ook dit is een uiting van autisme.
En wat als derde veel gehoord wordt is dat mensen met autisme over het algemeen sociaal niet sterk zijn. "Ze kijken je niet aan", of "Ze nemen geen blad voor de mond". Afgezien van uitzonderingen, is dit wel in meerdere of mindere mate vaak het geval.
En zo kunnen we nog een aantal dingen opsommen die meestal wel naar voren komen als het gaat om de kenmerken van gedrag van mensen met autisme.

Maar wat maakt dat dit gedrag zich uit?

Martine Delfos is een deskundige op het gebied van autisme. Zij heeft veel en ook wereldwijd onderzoek gedaan. Zij zegt dat autisme een veel voorkomend verschijnsel is, maar dat het niettemin ook het meest onbegrijpelijke verschijnsel op het gebied van menselijk gedrag is. Het is geen ziekte en ook geen defect. Het is een genenpatroon dat leidt tot een vertraagde ontwikkeling. Volgens haar theorie is het een vertraging op specifieke gebieden en een versnelde ontwikkeling op andere gebieden.
Het gevolg is een reeks uiteenlopende 'mentale leeftijden' binnen één persoon (MAS1P, Mental Age Spectrum within 1 Person.) Als voorbeeld geeft zij een jongen van 17 jaar met een bovengemiddelde intelligentie (natuurkundig inzicht van iemand van 25 jaar), maar qua hechting 9 maanden en niveau van spelen 3 jaar. 

In een ander onderzoek las ik dat autisme een aangeboren stoornis is. Genetische kwetsbaarheid en (vroege) omgevingsfactoren (die vanaf de conceptie invloed kunnen hebben) zorgen voor een verstoorde ontwikkeling van hersenen en informatieverwerking. Veel facetten van het leven en de ontwikkeling worden door deze informatieverwerkingsproblemen beïnvloed.

Zomaar twee theorieën. Wetenschappelijke studies die elkaar altijd wel ergens overlappen. Hoewel iedere studie z'n eigen invalshoek heeft. Zoals iedere hulpverlener werkt vanuit een eigen overtuiging.

Maar als ouders ben je niet professioneel, heb je geen wetenschappelijke studie verricht, heb je een bloedband (lees: liefdeband) met je kind en ... ben je gewoon opvoeder, vader en moeder.
In ons geval gaat het om een jongen van 12 jaar. Volop in ontwikkeling. Gediagnosticeerd toen hij nauwelijks 5 jaar oud was. Veel hulp, veel begeleiding, inzet tot in het oneindige... en toch een heel kwetsbaar kind.

Wat speelt er zich in zijn hoofd af dat het leven zo moeilijk voor hem is?

Dat is een vraag die ons dagelijks bezig houdt. Het is niet zozeer de vraag hoe om te gaan met zijn gedrag. Het is een veel dieper liggende vraag: vanwaar zijn reactie, vanwaar die moeite met het leven, vanwaar dat zo anders zijn (iets wat hij inmiddels ook zelf beseft)?


De theorie van puzzelstukjes is één van de meest gehoorde theorieën op het ASS gebied (Autisme Spectrum Stoornis). En het is waar. Het is dagelijks waarneembaar. Waar 'gewone' mensen verbanden zien, ziet iemand met autisme veel meer de details en niet gelijk de verbanden. Zo kan een verteld verhaal grotendeels langs iemand met autisme heengaan, omdat hij blijft steken bij een onderdeel in de eerste zin. Of nog lastiger: omdat hij afgeleid wordt door de scheve bril van de verteller...
En zoals in bovenstaande afbeelding zichtbaar wordt, leiden verkeerd gepuzzelde stukjes tot een punthoofd. Met als gevolg een uitbarsting. In ons geval van woede (externaliserend), maar het kan ook een zich naar binnen kerende aanval zijn (internaliserend). Dan ligt depressiviteit op de loer. 

Wat heeft een kind met autisme nodig?
En wat hebben opvoeders van een kind met autisme nodig?
En wat dient de directe omgeving op z'n minst te weten?

Dat is allereerst begrip. Begrip van een (vaak) onzichtbare handicap. Er wordt je als ouders geen handleiding van je kind gegeven, maar opgeven is geen optie. Dus het is een dagelijks doorgaan, positief blijven, klaarstaan, verbazen, leren, op je neus gaan, weer opstaan, ...


Dat is wat ouders, maar ook het kind zelf nodig heeft: begrip en geen veroordeling. Liefde en geen verwijt. Geduld en geen ongeduld.

Verder heeft het kind rust en overzicht nodig. Hoe minder prikkels, hoe beter.
Check of de informatie die je door wil geven, daadwerkelijk aangekomen is. Geef nooit teveel informatie. Liever één korte en duidelijke zin, dan 100 woorden. Ga er dan maar rustig vanuit dat de kern van je boodschap niet aangekomen is.

En realiseer je op z'n minst: het is geen onwil, maar onmacht. Gedrag is slechts een uiting van een onderliggende oorzaak. Dat geldt voor prettig gedrag, maar dat geldt zeker ook voor moeilijk gedrag.

Deze blog is nog maar het begin van de reis die ik ga maken door de wondere wereld die autisme heet. Ik ben van plan om een nieuwe blogwebsite te gaan maken, waarin ik stapsgewijs meer inzicht en handvaten ga geven om met deze uitdaging om te gaan.


Liefs van Henny

maandag 25 juli 2016

Inspirerende zee

De zee heeft menigeen geïnspireerd. En niet alleen schrijvers en dichters, maar ook kunstenaars van allerlei pluimage.
Ik ben er niet verbaasd over. Het water doet met mij namelijk hetzelfde: de schijnbare oneindigheid, de weersomstandigheden met hun directe invloed op het water, de rust die het kabbelende water uitstraalt, ... of juist de stormen die woeden en die beeldend zijn voor de stormen die onderdeel zijn van je leven.

Ik ben in de bevoorrechte omstandigheden dat ik voor korte tijd heel dicht bij die zee mag zijn. Ik geniet van de momenten dat ik met m'n voeten in de branding loop. Ik geniet van de meeuwen met hun schrille en uit duizenden herkenbare geluiden. Ik geniet van de wind door m'n haren en de zon op m'n gezicht. Het is maar voor even, maar deze tijd buit ik uit.

'Kinderen der zee', 1872, Jozef Israëls

Deze morgen heb ik een wandeling gemaakt langs het water. Nee, geen zon op m'n gezicht, maar wel zachte regen. Geen massa's mensen die hun vertier zoeken in het water, maar een enkele wandelaar met of zonder hond. De dag in eenzaamheid beginnend, nog voordat de klok van de oude kerk vlak achter de duinen 7 uur sloeg. Dat is wat je noemt quality time.

En dan ontstaan er mijmeringen. Zo helder en stralend als de lucht gisteren nog was, zo dicht en grauw is ze op deze morgen. Zo hoog de zon gisteren nog stond te stralen aan de hemel, zo ver weg lijkt zij nu te zijn. En zoveel mensen als er gisteren nog op deze plek waren, zo weinig zijn het er nu.


Menig dichter heeft een ochtendwandeling gebruikt als inspiratie. Ik denk aan de vele gedichten o.a. Achterberg en Bloem. Hieronder een heel mooi gedicht van M. Vasalis, , Nederlandse dichteres (1909-1998), pseudoniem van voor Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans.
 
Eb

Ik trek mij terug en wacht.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
Iedere minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
waterdun omhuld door 't ogenblik.
Zuigende eb van het gemoed,
dat de minuten telt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereidt.

Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?
M. Vasalis,
uit: Vergezichten en gezichten
Uitgeverij van Oorschot 1954
 
Ik vind die symboliek zo mooi. De zee is als de tijd. De zee symbool voor het leven. Rustig en kalm, helder en verfrissend. Maar vandaag donker en onheilspellend, dreigend bijna.
Zo'n soort levensfase. Is dit dezelfde zee als gisteren? Is mijn leven hetzelfde leven als pakweg 20 jaar geleden? Toen lachte de zee ons nog toe, toen maakten we plannen, we bruinden ons in de zon en zochten verfrissing in een koele duik.
Grijs en grauw. Wind en regen. Dreigend ook. Wat brengt de toekomst ons nog meer? Schijnt de zon nog achter deze wolken? Gaat hij nog doorbreken, wordt het weer licht? Mogen we ons weer opwarmen op datzelfde zand, wat dan lichter kleurt dan nu? 
Gelukkig is het hier in Zeeland bijna zonneklaar dat de wind de grauwheid van de ochtend wegwaait. De weersverwachting is nogal eens: in de ochtend wolkenvelden en een enkele bui, maar in de middag opklaringen en volop zon.
 
En wat begint als een mijmering, mondt uit in een gebed:
 
"Heer, mag het weer licht worden in ons leven? Mag de zon weer doorbreken?
Laat de wolken die zo samenpakken boven ons leven, verdreven worden door de wind van Uw geest.
Dat we net als met de Zeeuwse weersverwachting, een vaste hoop mogen hebben op betere tijden.
Dat we ons weer mogen opwarmen in Uw liefde.
En gaat U met ons mee, bij tij en ontij, in storm en regen.
Amen."
 
 
 
 
 
Liefs van Henny
 
 
NB: deze blog schrijf ik in de middag... en de zon schijnt volop!
 

woensdag 20 juli 2016

Minder is meer

Binnenkort sta ik op de rommelmarkt. We hebben weer een heleboel spullen verzameld die weg kunnen voor leuke prijsjes. Zo in de loop der jaren ruimt het hier in huis best op.
Het is nou eenmaal een van mijn goede voornemens om het principe 'less is more' meer en meer te gaan toepassen in mijn leven.


Alle spullen om je heen doen wat met je. Alles heeft een betekenis, over alles kun je nadenken, alles neemt ruimte in in je hoofd. En dat laatste is precies waar 'm de schoen wringt: ik wil meer ruimte om me heen en zodoende ook in m'n hoofd. Minder afleiding, meer geconcentreerd genieten van wat er toe doet en wie er toe doen in mijn leven.

En dat resulteert kortweg in opruimen. Ontdoe jezelf van ballast en creëer ruimte.
Misschien lijkt het je wat overdreven. Dat dacht ik aanvankelijk ook. Maar ik moet je eerlijk zeggen dat ik het ondervonden heb en dat ik er enthousiast over geworden ben.


Ik geef toe, ik was best een verzamelaar. Er zijn een heleboel mensen die lang niet zoveel spullen verzamelen en vanuit zichzelf al veel meer basic leven. Maar toch... in mijn omgeving zijn dat er niet heel veel. De meesten hebben toch een aardig huis vol spullen, inclusief garage, schuur, zolderkastjes en evt. nog bergruimte elders.

Toegegeven, het is een hype: less is more, minder is meer. Het past ook precies in het mindfull cultuurtje van vandaag. Bewuster leven, meer genieten, leven vanuit rust.
Centraal staat de vraag:

wat doet er nou werkelijk toe in mijn leven?

Marie Kondo is gespecialiseerd in opruimen en heeft er boeken over gepubliceerd. Haar bestseller is "Opgeruimd". Volgens de opruim-goeroe ga je bij ieder kledingstuk, elk boek en ieder voorwerp na: "does it spark joy?" Dit is inmiddels een wereldberoemde uitspraak geworden en vrij vertaald kun je hem gebruiken als: “geeft dit mij een blij gevoel?” 
Als het antwoord ja is, mag het blijven. Is het antwoord nee, dan moet het weg.
Ze is heel drastisch en ook geeft ze een wat spirituele lading aan spullen, maar desalniettemin is het zeker de moeite waard om er kennis van te nemen.
Haar tweede boek, "Spark Joy" (nederlandse uitgave), staat vol tekeningetjes hoe je het beste op kunt ruimen. Heel grappig en herkenbaar vond ik haar uitleg dat je niet moet gaan wonen in een huis dat de hele dag tegen je praat. Weg dus met al die blikken met SUIKER en PASTA erop. En niet teveel van die leuke quotes aan de muur.


Overigens is het grappig om even te zoeken op internet naar opruimcoaches. Er zijn er nogal wat die hun werk gemaakt hebben van het begeleiden van mensen die moeite hebben met opruimen. Je kan kiezen uit menige opleiding voor dit vak. En ik denk dat je een dienstbaar beroep uitoefent als opruimcoach!

Graag deel ik mijn overpeinzingen met je als het gaat om een opgeruimd huis.
Allereerst doet het mezelf goed om minder 'afleiding' om me heen te hebben. Ik hoef m'n aandacht niet te geven aan al m'n spulletjes (inclusief het schoonhouden ervan), maar kan m'n tijd aan wezenlijker dingen besteden.
En alles wat mag blijven, ruim ik overzichtelijker op. Dat bespaart enorm veel zoek-tijd en frustratie-tijd.
Daarbij dien je ook nog je medemens door op te ruimen. Dat betreft met name je klerenkast: Dorkas is weer blij met jouw kleren. En door minder te kopen, dien je ook nog onze planeet. Minder kopen betekent minder produceren. En daar is heel de aarde bij gebaat!
Verder heb ik ontdekt dat opruimen ook een soort loslaten betekent. Loslaten in de zin van "je pinnen niet te vast inslaan", je bent hier maar voor een poosje. Voordat je het weet zal je écht moeten loslaten omdat je eeuwig in het huis van de Vader mag gaan wonen. En ach... dan verbleekt je verzamelwoede, je aardsgerichtheid, je hebbe-en-houen-mentaliteit.

Zomaar wat opruim-beschouwingen. Doe ermee wat je wilt. Kijk eens om je heen in je huis, met bovenstaande in je achterhoofd.
En wie weet... zie ik je op de rommelmarkt! Niet om mijn overbodige spullen te kopen, maar om ook je overbodige spullen te koop te zetten!


liefs van Henny

maandag 18 juli 2016

De volksverhuizing is begonnen!

De grote volksverhuizing is begonnen:
...
op vakantie!!

De grote volksverhuizing is weer begonnen. Hele stammen blikken zich in in hun auto, afgeladen vol, nauwelijks nog zicht in de achteruitkijkspiegel. Alhoewel de aanhangwagen het van de dak-koffer begint te winnen, is toch ook de auto nog bepakt en bezakt. Ik weet niet wat er allemaal mee gaat ... we zouden eens misgrijpen, iets tekort komen. Dat wordt anders als je gaat vliegen. De limit van je bagage is vooraf vastgesteld. Wel zo handig.

we zouden eens misgrijpen...

De één tekent voor een glamourvol huis, ergens aan de Costa del sol, in welk land dan ook. De ander tekent voor een eenvoudige tent tussen de koeien, in welk land dan ook.
En alles wat daar tussenin zit.
En dat is nogal wat: camperen, glamperen, hotel, huis, appartement, caravan, camper...

"Zie je wel... toch nog wat vergeten!"

En zoveel mensen, zoveel wensen. Dat geldt ook bij reizen.
Zonvakantie, educatief, actief, single rondreizen, groeps-rondreizen, individueel, stedentrip, wereldreis, vakantiepark met of zonder annimatieteam, avontuurlijke vakantie, slow travel, backpacken, flashpacken (!), georganiseerd, all-inclusive, fly-drive, cruise, ... en last but nog least: huisruil. Anti inbraak, huisdier-verzorging-inclusief, en helemaal gratis!

Volgens onderzoeksbureau NBTC-NIPO stijgt zowel het aantal binnen­- als buitenlandse vakanties. Ook de bestedingen aan vakanties neemt dit jaar toe.
Voor buitenlandse vakanties wordt een groei van ongeveer 3 procent verwacht tot 18,6 miljoen. Voor vakanties in eigen land wordt een iets bescheidener groei van circa 1 procent verwacht. Dat komt neer op 17,2 miljoen binnenlandse vakanties.
Naar verwachting stijgen de totale vakantiebestedingen met zo’n 3 procent tot 16,5 miljard euro.
De onderzoekers schrijven het positieve vakantiesentiment vooral toe aan de aantrekkende economie.

Zo tegengesteld...

Ik kan het niet laten om ook de andere kant van de wereld even onder je aandacht te brengen. Niet om je vakantiestemming te verpesten. Wel om je met beide benen op de grond te houden.

Leef en werk niet alleen voor jouw vakantie!

Er zijn miljarden mensen op deze wereld die het zich niet kunnen veroorloven. Je hoeft niet eens naar Kenia te gaan om deze mensen tegen te komen... misschien wonen ze wel op de hoek van jouw straat. Of op je vakantiestek. In welk land dan ook.

Een fijne vakantie toegewenst!
Ga met God.
Leef als christen.
In welk land dan ook.


liefs van Henny

zaterdag 16 juli 2016

"Heer, ontferm U"

Weer een terroristische aanslag. 
Weer honderden lichamen van vluchtelingen geborgen.
Weer doden gevallen bij politieke onrust.

Ben jij aangeslagen? Raken de berichten jou? Maken de beelden emoties bij je wakker?
Word je bang?
Of begint het te wennen? Kun je het allemaal beredeneren, en praat je jezelf zo over je emotie heen? Steek je je hoofd in het zand en vier jij je rustige leventje, pluk de dag?

Zomaar een aantal mogelijkheden die bij mij opkomen. En die ik eerlijk gezegd bij mezelf door elkaar heen, herken. De ene keer kan ik er niet van slapen, staan de beelden op mijn netvlies en bid ik bijna onophoudelijk: "Heer, ontferm U!"
Maar op een ander moment lees ik de berichten of zie ik de beelden, en ga ik al snel weer over tot de orde van de dag.


We blijven bidden.
Om recht en gerechtigheid.
Om ontferming en liefde.
Om heelheid en eenheid.
We bidden wereldwijd het aloude Kyrië gebed "Heer, ontferm U".

Het is goed om je te laten raken. Afstompen is een teken van liefdeloosheid. En Jezus roept ons op om lief te hebben, ook onze vijanden.
"Christenen moeten daarin voorgaan: we beantwoorden haat niet met haat, maar proberen onze vijanden lief te hebben. Daarin kunnen we een voorbeeld zijn. (...) Laten we haat beantwoorden met de liefde van Jezus."
(Ds. Ron van der Spoel in zijn reactie bij Groot Nieuws Radio op de aanslag in Nice).

We moeten niet gek opkijken van de dingen die gebeuren. In 1 Petrus 5 staat dat we waakzaam moeten zijn en op onze hoede, want de vijand gaat rond als een brullende leeuw op zoek naar zijn prooi. Het kenmerk van de eindtijd.
Maar onze God is sterker dan welke vijand dan ook. Hij zal uiteindelijk zegevieren. Hij zal overwinnen, ja Hij hééft al overwonnen! En we zien in de gebeurtenissen van alledag dat het op het einde aangaat. Is dat niet een heerlijk vooruitzicht?

Er is hoop

Maar mijn angst dan? Mijn zorgen voor de toekomst? Welke toekomst hebben mijn kinderen? Wat gaan zij allemaal nog meemaken?
Gisteren las ik in mijn dagboek: "Als je je zorgen maakt over de toekomst, dan stapel je de dagen op elkaar, op je zwakke schouders. Je wankelt onder deze zware last, terwijl Ik nooit bedoeld heb dat je die zou dragen."
(Dicht bij Jezus, Sarah Young)

"Heer, ontferm U"


Maranatha!

Liefs van Henny

donderdag 14 juli 2016

Dagelijks wandelen met God

Je kan je leven leiden, als christen, zonder God.
Nou ja, Hij is er wel en je gelooft wel, maar op afstand.
Jij leidt je eigen leven, maakt je eigen keuzes, doet je eigen ding.
En God is er voor de zondag en voor je vaste momenten op de andere dagen dat je bidt en stille tijd houdt. Dan praat je tegen Hem.
Verder speelt Hij misschien op de achtergrond een rol, zo van "zou God dit wel goedvinden?" Maar je laat je er niet al te veel door tegenhouden.
Uiteindelijk ben jij verantwoordelijk voor je leven, voor wat je eruit haalt en erin stopt.

Je kan ook je leven leiden, als christen, mét God.
Hij is er en je gelooft dat Hij heel dichtbij is.
Je leidt je leven met Hem, maakt keuzes samen met God en doet geen ding buiten Hem om.
God is er op zondag, maandag, dinsdag, ... tot het weer zondag is. Jullie praten met elkaar.
Hij speelt een grote rol in je leven, ja zelfs de grootste rol!
Je weet dat Hij boven alle dingen staat, jouw leven regeert, jouw bestemming bepaald heeft.
Uiteindelijk ben jij verantwoordelijk voor je leven, maar je hebt die autoriteit van Hem gekregen.

Jij mag uit je leven halen, wat Hij erin stopt.



...and I'm closer than you know

Proef je het verschil?
Ik voel 'm haarfijn aan... als evangelical met reformatorische achtergrond.
Je vraagt je af wat dat ermee te maken heeft? Voor mij verklaart dat mijn overgevoeligheid voor deze verschillende manieren van kind-van-de-Vader-zijn.
In de ene beleving verstandelijk, beredenerend, veel meer op afstand.
In de andere beleving intiem, continue in gesprek, samen op-wandelend, veel dichterbij.

Is die eerste christen geen kind van de Vader? Dat hoor je mij niet zeggen. Ik denk dat Jezus niet voor niets gezegd heeft: "In het huis van mijn Vader zijn vele woningen." (Johannes 14:2) Vertaal dat maar rustig naar: vele soorten christenen, veel verschillende uitingen van geloof, van interpretatie van de bijbel. 
Maar wij belijden één God en Vader, één Zoon Jezus Christus en één toekomst: "een nieuwe hemel en een nieuwe aarde waarop gerechtigheid woont." (2 Petrus 3:13)
Zolang deze verschillende gelovigen deze geloofsbelijdenis vasthouden, moeten we maar niet twijfelen aan hun behoud.

Het verschil zit 'm in de intensiteit van onze wandel met God.
Ik denk aan het prachtige boekje van de man naar Gods hart, Henk Binnendijk: "Hier en daar". Daarin zegt hij: "In de hemel zullen we zijn wat God op aarde van ons heeft kunnen maken." En daarbij gaat het er niet in de eerste plaats om hoe die hemel eruit ziet, maar het gaat erom "wat God hier van ons heeft kunnen maken", dus in hoeverre we mét Hem geleefd hebben, in hoeverre we Hem toegelaten hebben in ons leven, in hoeverre we die intieme relatie met Hem hier geoefend hebben. Dat bepaalt hoe wij ons thuis zullen voelen in de hemel.

Herken jij dan Zijn stem?


Voor mij is dit zo'n bevrijdende boodschap geweest. En nog verwonder ik me er regelmatig intens over: God wil in het hier en nu een persoonlijke relatie met ons hebben. Dát is ten diepste de reden waarom Hij naar deze aarde kwam. Om ons nu, heden ten dage, door de bagger van dit aardse, duistere bestaan heen te leiden. Om ons moed en hoop te geven. Om ons lichtpuntjes te laten zien, soms nog kleiner dan een zwakke kaars, maar soms zo krachtig als een vuurtoren!


En als eindpunt, als beloning, wacht ons een eeuwig wandelen met God. Een nooit eindigend lofprijzen en aanbidden.

Lift up your eyes and see
heaven is closer than you know
Lift up your voice and sing
know that My love won't let you go

And My light surely come
and I'm closer than you know


God, I know that You are with me here
You are here!
Liefs van Henny


zondag 10 juli 2016

Religie of relatie

Heb jij God lief vanuit een persoonlijke relatie met Hem, of omdat jouw religie dat van je vraagt?
Soms lijken deze twee uitingen van liefde verwarrend veel op elkaar, maar de basis waaruit is een wereld van verschil.

Ik ken de wereld van religie van binnenuit. Heel goed. Helaas.
Ik ken het leven van relatie ook van binnenuit. Heel goed. Gelukkig.
En het leven vanuit een persoonlijke relatie is begonnen nadat het leven vanuit religie stopte.
Niet langer een slaaf tot angst, tot dienstbaarheid, tot het volbrengen van je religieuze regels ..., maar een kind van God zijn.

Een wereld van verschil.

Waar zit 'm dat wezenlijke verschil dan in?
Het zit 'm in de basis. Of om met de woorden van Jezus zelf te spreken: is je huis op zand gebouwd of op een rots? Zijn de fundamenten onder je levenshuis stevig op dé Rots Jezus Christus gebouwd, of baseer jij je geloof op niets fundamenteels? Misschien op het geloof van een ander... of op het onderhouden van de wet... of op een goed gevoel... of op een wonder wat je met eigen ogen hebt zien gebeuren... of... ?
Of, en dat vind ik écht ongelooflijk, kom jij er gewoon voor uit dat je eigenlijk helemaal geen persoonlijk geloof hebt? Dat "het je nog gegeven moet worden". Dat je wel gelooft in de beloften, maar "het nog niet persoonlijk geworden is".

Laat Johannes 3:16 je snel uit de droom helpen: alle beloften zijn al vervuld door de komst van Jezus zelf naar deze aarde. De vraag is: geloof jij dat voor jezelf? Dan hoef je niet langer een angstige slaaf te zijn, maar dan ben je vrijgekocht, en ben je een kind van God.
Niet meer, en niet minder. Zo eenvoudig is geloven.


En religie? Wat heeft dat met het 'kind van God zijn' te maken?
Helemaal niets. Het is de werkelijkheid op z'n kop: je probeert je aan de regels te houden, je faalt, je belijdt je schuld, je probeert het opnieuw, ... en het frustreert enorm, want het lukt je als mens nou eenmaal nooit om de religieuze regeltjes helemaal te volbrengen. En al helemaal niet als je eigenlijk niet weet VOOR WIE je het doet! Alle innerlijke motivatie ontbreekt, want de wezenlijke basis ontbreekt: Jezus!

Ik vergelijk het met het huwelijk, man en vrouw, elkaar trouw beloofd. Uit diepe liefde voor elkaar, zoek je het beste voor elkaar. Elke dag overweeg je wat het beste is voor jullie relatie, voor jullie samen. Maar ondanks dat je soms fouten maakt, weet je dat je partner onvoorwaardelijk van je houdt.

Zoveel dieper, intenser en volmaakter is de liefde tussen de hemelse Vader en zijn kind hier op aarde. Alles heeft die Vader voor zijn kind over gehad, én nog deelt Hij zijn goede gaven dagelijks uit. En alles heeft dat kind voor zijn hemelse Vader over. Omdat het kind van de Vader houdt, zich geliefd weet, vrijgekocht is, en een eeuwige toekomst heeft!

Halleluja! 
I am no longer a slave to fear
I am a child of God!


Liefs van Henny

dinsdag 5 juli 2016

He's my son!

Flarden van gesprekken komen binnen. Details van personen uitvergroot. Bewegingen om je heen als een veel te snel afgespeelde film. Vragen van mensen die wel Spaans lijken te spreken. Informatie die door elkaar dwarrelt en als puzzelstukjes in je hoofd blijven hangen. Razendsnel probeer je de puzzel te leggen... 9 van de 10 keer gaat dat mis.

Anders dan anderen.
Dat is hoe jij je voelt.
Meer en meer... nu je wereld groter wordt.

Je leeft het liefst je eigen leven. Op je eigen eiland. Ver weg van de bedreigende buitenwereld. Ver weg van mensen die van alles van je willen en van alles van je vragen.
Je trekt je terug in je eigen kamer. Je kruipt het liefst in je eigen bed met je eigen spelletje. Daar beheers je je eigen leven, je eigen emoties, je eigen gedachtewereld.


En wij, de mensen om je heen? We bewegen mee op de golven van jouw leven.
We doen onze ogen open zodra jij roept en we sluiten ze weer zodra jij zwijgt.
We vechten en we overleven. We huilen en we lachen.
We leven zo veel meer intens nu jij er bent.
Jouw kijk op de wereld, geeft ons perspectief.
Jouw eenvoud en ongecompliceerdheid, doen al onze grote-mensen-vragen vervagen.
Jouw complexe problematiek, zet ons met beide benen op de grond.
Jouw geloof geeft ons vleugels.
Jouw gebrokenheid doet ons verlangen naar volmaaktheid.


Can You hear me?
Am I getting through tonight?
Can You see him?
Can You make him feel all right?
If You can hear me
Let me take his place some how.
See, he's not just anyone, he's my son!

Leven met autisme. 
Vaak onbegrepen als kind, als ouders.
Zo anders, maar zo uniek.
Vaak eenzaam, maar zo hecht.


We zullen er zijn. Altijd.
We zullen begrijpen. Altijd.
We zullen blijven. Altijd.
We zullen struikelen. Altijd.
We zullen opstaan. Altijd.
We zullen huilen en we zullen lachen. Altijd.




Heavenly Father!
Can You hear me?
Can You see him?
Please don't leave him,
He's my son!
He's Your son!

Liefs van Henny



zondag 3 juli 2016

Kleur jij nog binnen de lijntjes?

Talenten. We hebben ze allemaal. Sommige mensen menen dat ze nergens echt goed in zijn, maar dat is niet zo. Zeker niet. We hebben bij onze geboorte een blauwdruk meegekregen, en die is zo uniek, er is niemand in de wereld die dezelfde blauwdruk heeft als jij.

Jij bent uniek. Geloof je dat?

Wat ik zo jammer vind is dat kinderen al jong leren om binnen de lijntjes te kleuren... denk daar eens over na.


Dat zijn de lijntjes die volwassenen proberen aan te brengen in het leven van kinderen. De boodschap hierachter is: als je binnen mijn lijnen, mijn grenzen blijft, dan vind ik je goed genoeg! Maar o wee als je buiten de lijntjes kleurt... dan kan je het nog niet goed genoeg en moet er nog hard aan je gewerkt worden.

Het jammere van deze aanpak is dat het kind, zo jong als het is, niet leert om zijn eigen tekening te maken. Met andere woorden: om zijn eigenheid te ontdekken, om te laten zien en zelf te ontdekken wie hij of zij in werkelijkheid is!

Kinderen moeten vrij kunnen tekenen.
Dan ontdekken ze wie ze zijn!

Een kind wordt groter, wordt puber, wordt jongvolwassen. Juist in die tijd zullen deze kinderen verder moeten kunnen ontdekken wie ze zijn. Wat hun blauwdruk is.
En wat doen de meeste ouders? Bang als ze zijn om zelf een andere koers te varen dan al die duizenden andere ouders, onzeker als ze zijn... die ouders kaderen hun pubers zo sterk in, dat er hoogstens een kopie van henzelf tevoorschijn komt. Want datgene wat ze zelf misschien niet zo handig aangepakt hebben in hun leven, kunnen hun kinderen op deze manier nog goedmaken.

Maar arme kinderen. Die leren nooit zelf na te denken. Die leren nooit wie ze in werkelijkheid zijn. Die zullen nooit die persoon worden die God in gedachten had toen Hij hun blauwdruk schreef.

Ga op zoek naar jouw eigen blauwdruk.
Kom tot je bestemming.

We all have a unique blueprint, our own soul program with which we came to earth.
We recognize this as a feeling of happiness
when we think about what really makes us happy.

Wat is er voor nodig om erachter te komen wat jouw bestemming is?
Ga allereerst eens na waar je als klein kind al blij van werd. Wat hield jou bezig, wat was je hobby, waar was je goed in? Neem dat eens in gedachten mee naar de wereld waar je nu in leeft, in je hier en nu. Komt dat overeen met waar je nu blij van kan worden, wat je nu voldoening geeft? Of misschien zelfs... waar je van droomt maar wat buiten je bereik lijkt te liggen?
Als je die dingen voor jezelf helder hebt, ben je al een aardig eind op weg. In die richting moet je het zoeken. Een kind is ongecompliceerd. Die laat echt wel zien waar zijn of haar hart sneller van gaat kloppen. Als volwassene spreken er zoveel 'ja-maar' stemmetjes in je hoofd. Maar droom nou eens hardop!


Is dit nu later
is dit nu later als je groot bent
...
ik weet nog steeds niet wie ik ben

Wat een triest liedje eigenlijk. Maar in hoeveel levens is dit niet de alledaagse werkelijkheid? Daarom wordt het misschien de hoogste tijd om eens aandacht te besteden aan de vraag of jij je bestemming wel kent. Neem jezelf serieus. Dat deed jouw Maker toch ook?

Ga doen waar je van houdt,
laat je hart ontwaken
en inspireer anderen!


Dat is het mooiste: je gaat anderen inspireren. En dát is jouw uiteindelijke bestemming!
Je bent hier niet voor jezelf, maar je bent hier voor elkaar.

Liefs van Henny


vrijdag 1 juli 2016

Zijn je schouders breed genoeg...?

Graag laat ik je delen in een persoonlijke worsteling. Al lange tijd voel ik me enorm teleurgesteld als mensen zeggen: God meet eerst je schouders voordat Hij er een last op legt. Uiteraard goedbedoeld, maar volgens mij zo uiterst menselijk geredeneerd.

Voor mij is dit de liefdevolle genade van God op z'n kop!

Eerlijk gezegd heb ik er best lang over gedaan om dit verkeerde principe voor mezelf te ontmaskeren. Het klinkt zo vroom, zo mooi en op het eerste gezicht ook zo bijbels, maar het voelt zo verkeerd en onrechtvaardig.

En... het doet alles tekort aan Zijn genade!

Kop op vriend!
God geeft ons niet datgene wat we aankunnen,
maar God helpt ons aan te kunnen wat we krijgen.

Een heel wezenlijke basis in het denken hierover is hoe jij gelooft dat God zich verhoudt ten opzichte van lijden.
Ben jij een echte Calvinist die gelooft dat alles, maar dan ook alles (!) wat je overkomt vanuit Gods Vaderhand je toekomt?
Of kan jij juist niet goed leven met zo'n sterke koppeling tussen God en het lijden en probeer je de afstand tussen God en het lijden zo groot mogelijk te maken? 

Ik las ergens het volgende: "Dat God deze wereld onderhoudt, betekent dat God de zelfstandigheid van de wereld ten opzichte van Zichzelf respecteert. God grijpt niet voortdurend in in de gang van deze wereld."
Dat geldt bijvoorbeeld ook voor kwaad dat mensen elkaar aandoen. Als God voortdurend ingrijpt als wij kwaad doen, gaat onze verantwoordelijkheid en menselijkheid verloren. Dan is er voor ons geen ruimte meer om te leven, maar worden we door Gods handelen ‘opgeslokt’.

Zonder hier een hele theologische uiteenzetting te gaan houden, hou ik me graag bij de laatste gedachte. Helpend hierin is voor mij het volgende: Jezus genas Zelf de zieken. Als Hij de auteur van ziekte zou zijn, zou Hij toch in gevecht gaan met datgene wat Hij kennelijk zelf "gewild" heeft?

(Lukas 8)

Daarom is het zinloos om te zeggen dat God eerst een meetlat langs jouw schouders, jouw krachten, legt, om je daarna het juiste pakketje lijden toe te bedelen.

Daarom zijn jouw schouders nooit en te nimmer breed genoeg, maar geeft Hij kracht naar kruis. Dát is pas 100% genade!

Weet Hij niet uit ervaring als de beste wat er nodig is om door een tijd van lijden heen te moeten gaan? 
Nee Hij is niet de auteur, Hij steekt er ook niet altijd een stokje voor, maar Hij geeft je altijd genoeg genade om door jouw lijden geheiligd te worden. Goddank!

"Hoe zal Hij, die zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard,
maar voor ons allen overgegeven heeft,
ons met Hem ook niet alle dingen schenken?" 
(Romeinen 8:32)



God I'm looking for You!
You lift me up, You never leave me thirsty!
When I am weak ... I find You on my knees!

Liefs van Henny