woensdag 31 augustus 2016

Nieuw thema Bloghop september


Het geeft een voldaan en dankbaar gevoel dat mijn bijdrage voor de bloghop van juli/augustus van de website christelijkewebloggers.blogspot.nl als winnaar uit de bus gekomen is.
Dank je wel Judith Stoker voor je beoordeling en voor je prachtige nabeschouwing op het verhaal van Jezus en de Samaritaanse vrouw. 
judithstoker.blogspot.nl

Op een nacht lag ik wakker en kon de slaap niet meer vatten. Mijn gedachten werden hoe langer hoe wakkerder... toen ik in gedachten Jezus bij de bron zag zitten en om de hoek van de weg een vrouw met een waterkruik aan zag komen. Van het een kwam het ander en uiteindelijk werd het bijna mijn eigen beleving.

Ik zou werkelijk het thema 'inspiratie' hier neer kunnen leggen. Waar halen jullie je inspiratie vandaan? Dit was onlangs de vraag van de week op de Facebookpagina van christelijke webloggers, en ik herkende me in veel van jullie antwoorden. Soms overvalt het je gewoon. Zoals bij mij in die bewuste nacht.
Het duurde nog een aantal dagen voordat ik het verhaal ging schrijven. En ik moet je eerlijk bekennen: het rolde zo uit m'n handen op het scherm en ik heb er nauwelijks meer iets aan gewijzigd voordat ik het publiceerde.
Tja, wat is inspiratie...?

Maar nu de bloghop van september.
Ik wil je uitdagen om na te denken over een ander thema. Iets wat mij persoonlijk bezig houdt, wat ik in de praktijk probeer te brengen en waar ik ook een boek over aan het lezen ben.

Het thema is: "Op het water lopen".

Het is een klein beetje plagiaat, want ik ontleen het thema aan het boek van John Ortberg "Als je op het water wilt lopen, moet je uit de boot stappen".
Ik heb er ook al een blog aan gewaagd en ik vermoed dat er nog meerdere zullen volgen. Het lijkt me mooi om te lezen wat jullie gedachten bij dit thema zijn en wat jullie ervaringen zijn met het 'uit-de-boot-stappen'.
Je kan voor belangrijke keuzes in het leven komen te staan. Je kunt de bekende, vertrouwde weg kiezen, of je kunt een spannende stap in geloof zetten. Van baan veranderen, op God vertrouwen voor je financiën, iemand aanspreken op fout gedrag, opnieuw investeren in je huwelijk waarin de sleur heeft toegeslagen.
Zo'n stap zette Petrus ook tijdens een storm op het meer. Letterlijk! Hij klom uit de boot en liep naar Jezus toe. Over het water...

Ik daag je uit om erover na te denken. Wellicht kunnen we elkaar aanmoedigen en bemoedigen met ervaringen, met overpeinzingen, met nieuwe inzichten, ... om zo in vol vertrouwen Jezus' stem niet te negeren maar stappen, grote of kleine, in geloof te zetten!

Je hebt tot 1 oktober 2016 de tijd om je bijdrage hieronder in een reactie te plaatsen.

De spelregels van de bloghop:
- Op je eigen blog plaats je je bijdrage waarin je vermeldt dat je meedoet aan de bloghop van september.
- Je plaatst daarbij een link naar mijn blog (veld-huis.blogspot.nl)
- Je bijdrage plaats je in een reactie onder deze blog.

Ik wens je veel schrijfplezier en zie uit naar de inzendingen!


liefs van Henny

zondag 28 augustus 2016

Veel filialen

Een vraag die me regelmatig bezig houdt is: waarom gedragen mensen zich zoals ze zich gedragen?
Ik word altijd weer extra met deze vraag geconfronteerd als ik 'andersdenkenden' ontmoet. Mensen die andere keuzes maken in het leven dan dat ik doe. Mensen die zich anders kleden, die hun feesten anders vieren, die andere dingen eten, die hun religie anders beleven, ...


Aan de basis van je kijken naar anderen
liggen de overtuigingen waarom je voor jezelf keuzes maakt.
Jouw referentiekaders,
jouw manier waarop je je geloof inhoud geeft.

Daarmee komt jouw leven in een ander licht te staan en reflecteer je ook weer op je eigen handelen.
Alle keuzes in het leven zijn gebaseerd, bewust of onbewust, op principes. Principes die je van huisuit meegekregen hebt of die je jezelf later eigen gemaakt hebt. En ik weet niet hoeveel keuzes maak je vanuit jouw mogelijkheden en beperkingen, vanuit jouw karakter, maar niet in het minst: vanuit jouw religieuze overtuiging.



En dan kom ik bij de kern van mijn mijmering: wat beweegt mensen om God uitbundig te aanbidden in kleding anno 2016, compleet met vallen in de Geest en een uitbundige dans... of het andere uiterste: in het zwart gekleed, met strakke gezichten en zich beperkend tot het uiterst traag zingen van de 150 Psalmen?

Ik moet je heel eerlijk bekennen: ik kom er niet uit. Mijn gemijmer leidt vaak nergens toe. Wat ik ook beredeneer, wat ik ook op mijn wijze probeer te verklaren... er ligt iets aan ten grondslag wat ik niet kan omschrijven. Het elkaar veroordelen en terechtwijzen is in mijn ogen onzinnig, want ik ga er vanuit dat beide genoemde partijen (en alles wat daar tussenin zit) met de meest oprechte bedoelingen uiting geven aan hun religie. En weet je wat het meest verbazend is? Als het gaat om christelijke religie, hebben al deze mensen dezelfde basis, namelijk de Bijbel.



Nee, het is geen nieuws onder de zon. Het is ook niet iets van deze eeuw of van de laatste paar jaar. Het is wel aan het verharden naar mijn idee. Althans, hier in ons kerkelijke Nederland. Naar wat ik hoor vanuit andere delen van de wereld, lijkt het veroordelende een typische welvaartsziekte te zijn. Zodra we alle schaapjes op het droge hebben, lees: zodra we ons kunnen baden in luxe, gaan we onze overtuigingen tot wetten verheffen. En ja, het gevolg van iemand de wet voorschrijven, is veroordelen en straffen.
En als je mijlenver bij het Evangelie van vrije genade vandaan wil zijn en blijven,
dan moet je dit volhouden!


Maar God is zoveel groter!
Hij heeft een huis met zoveel kamers,
een winkelketen met zoveel filialen!
(Johannes 14:2)

Met precies diezelfde Bijbel uiten mensen in hartje Afrika of mensen in hartje New York of mensen in Noord-Korea, hun geloof op een volstrekt andere wijze. En dat maakt dat ik me meer en meer verbaas over hoe mensen hun grenzen verdedigen met de Bijbel in de hand.



Ik weet het, ik had sociaal-culturele antropologie moeten gaan studeren, met als specialisatie geloof en cultuur. Heerlijk lijkt me dat! Maar het is er niet van gekomen en het komt er ook niet meer van.
Nu mijmer ik maar wat en ik hoop dat ik door dit te verwoorden, ook jou enige ruimte en vrijheid in je denken geef.

Op zoek naar een huis, naar een kerk... haar misschien wel nooit vindend... altijd verlangend naar een eeuwig huis... schreef A.F. Troost een prachtig gedicht:


Dit huis, een herberg onderweg
voor wie verdwaald in heg en steg
geen rust, geen ruimte meer kon vinden,
een toevluchtsoord in de woestijn
voor wie met olie en met wijn
pijnlijke wonden liet verbinden,
dit huis, waarin men smarten deelt,
weet hoe Gods liefde harten heelt.

Dit huis, waarin een gastheer is
wiens zachte juk geen last meer is,
dit huis is tot ons heil gegeven:
een herberg voor wie moe en mat
terzijde van het smalle pad
struikelt en langer niet wil leven -
plaats tegen de neerslachtigheid,
een pleister van barmhartigheid.

Dit huis, met liefde opgebouwd,
dit gastenhuis voor jong en oud,
ligt langs de weg als een oase;
hier kan men putten: nieuwe kracht,
hier is beschutting voor de nacht,
hier is het elke zondag Pasen!
Gezegend alwie binnengaat
en hier zijn lasten liggen laat.




Jesus, my captain
My soul's trusted Lord!

Liefs van Henny

zondag 21 augustus 2016

Uit de boot stappen

"Als je op het water wilt lopen, moet je uit de boot stappen" *

Verlang jij naar groei in je leven? Ben jij het bankhangen zat? Ben jij het beu om je altijd te laten leiden door angst? Verlang je ernaar, misschien wel heel stiekem, om uit de boot van je voorspelbare en comfortabele leventje te stappen? Hoor je Jezus roepen? Is het je verlangen om Hem te volgen, altijd en overal?
Lees dan even verder.

Het was avond geworden. Jezus, die de hele dag samen met zijn leerlingen opgetrokken was, wilde even alleen zijn. Hij had gewoon tijd voor zichzelf nodig. Dan kon hij rustig nadenken en in stilte praten met zijn Vader. Stille tijd. Mens... als wij!
Hij stelde zijn leerlingen voor om met het schip het meer op gaan. Daar kon hij hen wel blij mee maken, want het waren immers grotendeels vissers van beroep. En de passie over de gaven en talenten die je in de loop der jaren ontwikkeld hebt, raak je nooit meer kwijt. Dus ze hadden niet veel aansporing nodig.


Maar eenmaal midden op het meer gekomen, begon het te waaien. En niet zo'n klein beetje... wel zo erg dat zelfs deze doorgewinterde vissers de kluts kwijt raakten. De angst sloeg hen om het hart: hoe hielden ze dit scheepje in bedwang?
En alsof dat niet genoeg was, zagen ze iemand over het water naar hen toe komen. Dit kon niet anders dan een spook zijn! De gedachten tolden door hun hoofden en grote paniek nam hen in bezit. Deze paniek werd niet minder door de stem die ze hoorden: "Ik ben het, wees niet bang".
Hoorden ze dat goed...? 
Petrus, haantje de voorste als hij altijd is geweest, riep direct terug: "Als U het bent, geef mij dan bevel om over het water naar U toe te komen!"

Wat in de wereld bewoog Petrus om uit die hevig schommelende boot te willen stappen?
Wat in de wereld beweegt jou om het verlangen waar te maken om uit je comfort-zone te stappen? Of misschien is het wel helemaal geen comfort-zone, maar een storm-op-zee-periode in je leven... maar het verlangen naar groei, naar uitstappen is groot.
Of moeten we de vraag van de andere kant benaderen: wat in de hemel beweegt God om Petrus de moed en het vertrouwen te geven om over de reling te stappen? Wat in de hemel beweegt God om jou het verlangen in jouw hart te geven om Petrus na te doen?

Ik heb geen idee. Wat ik wel weet is dat het nooit je eigen verlangen is, dat het nooit buiten Gods wil en Gods voorzienigheid om gaat. God heeft een plan met jou, met jouw leven, met jouw gaven, met jouw talenten. En wellicht vindt Hij het tijd worden dat je er eens daadwerkelijk mee aan de slag gaat. Misschien blijf je veel te lang in je veilige boot hangen en wordt het tijd om stappen in geloof te zetten.

"Jezus zei: Kom!
En Petrus klom uit het schip en liep op het water om bij Jezus te komen." 

Wat zal Jezus trots geweest zijn op zijn discipel. Nog niet heel lang geleden zei Hij: "ga weg satan..." Tegen dezelfde Petrus. En nu...? Ik kan me zo voorstellen dat er tranen in zijn sprongen van verbazing en van trots!
Maar dit water-loop-avontuur van Petrus duurde net zo lang als dat zijn geloof op de top van de berg was: "...maar toen hij op de sterke wind lette, werd hij bang. En toen hij begon te zinken, riep hij: Here, red mij!" 
Dat was een avontuur van korte duur! Ondanks de storm liepen zijn voeten over die golven! ... en toen hij zich dat realiseerde... begon hij te zinken.


Herkenbaar?
Realiseer jij je ook de onmogelijkheden, je angst, je vastklampen aan zekerheden, je hypotheek, je baan, je ...
En wat doe je? Zak je weer achterover op je bank in je boot? Laat Petrus, laat die ander, maar uitstappen. Ik blijf toch liever hier zitten.

Wat jammer. Want weet je wat je dan nooit zult ervaren?

"Jezus stak meteen zijn hand uit,
greep hem vast, en zei:
kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?"

Je zult het maar moeten missen!


En als de golven overslaan,
dan blijf ik hopen op uw naam.
Mijn ziel vind rust want in de storm bent U dichtbij.
Ik ben van U, en U van mij!

Liefs van Henny



* Dit is de eerste blog n.a.v. het boek van John Ortberg.

woensdag 17 augustus 2016

Aanbidden

Van tijd tot tijd overvalt het me weer: helpt al dat bidden wel echt?
Met name als ik ergens al lang voor bid, maar er verandert niks. Ik moet dan echt weer even met beide benen op de gelovige grond terugkomen. En dat houdt voor mij in: me realiseren dat het niet gaat om het indienen van mijn verlanglijstje (met daarbij de sterke hoop dat een en ander ook verkregen zal worden), maar dat het gaat om het aanbidden van God.


"Jezus leerde zijn discipelen niet hoe ze moesten preken,
maar alleen hoe ze moesten bidden."
(Andrew Murray)

Zo belangrijk vond Hij het kennelijk zelf. Dat we leren om vertrouwelijk om te gaan met onze Vader in de hemel. Dat we Hem gaan leren vertrouwen door Hem alles toe te vertrouwen. Dat we gaan vertrouwen dat Hij beter dan wie dan ook weet wat goed voor ons is. Dat Hij wel gebeden verhoort, maar meestal zo anders dan wij in ons hoofd hadden.
En dat is ten diepste wat we keer op keer moeten leren: God is God en wij zijn mensen. En dat is een wereld van verschil!


Het lijkt mij fantastisch om wonderen te zien gebeuren zoals in de tijd van Jezus. Blinden werden ziende en doven gingen horen, ja zelfs doden stonden op alsof ze nooit gestorven waren. Ik denk dat ik op slag nooit meer zou twijfelen...
Maar tot op heden ben ik niet heel ontvankelijk voor soortgelijke gebedsgenezingen. Ik zie er niet zoveel van in mijn directe omgeving. En als het al gebeurt, dan wil ik het eerst liefst nog 100 keer checken of het bijvoorbeeld niet een psychische genezing is, een adrenaline-boost of iets dergelijks. Wat dat betreft ben ik niet snel te overtuigen. Nee, kwam Jezus zelf maar even terug, dan kon ik met eigen ogen zijn wonderen zien gebeuren. Dán zal zelfs ik het geloven!

Kan dat 'eerst zien en dan pas geloven' ook niet een reden zijn waarom ik zo weinig gebedsverhoring zie? Zo weinig daadwerkelijk kunnen afstrepen wat er op mijn lijstje staat? Ligt het dan toch aan de mate van mijn geloof? Staat of valt daar de verhoring van mijn gebed mee?
"…maar zonder geloof is het onmogelijk Hem welgevallig te zijn. Want wie tot God komt, moet geloven dat Hij bestaat en een Beloner is van wie Hem ernstig zoeken" (Hebr.11:6). 
Telkens weer legt het Nieuwe Testament een verband tussen geloof en gebed.
Geloof is als het ware de grondhouding van ons gebed. Wanneer deze grondhouding

ontbreekt, zal ons gebed zelf krachteloos zijn.

We lezen in de Bijbel hoe God lijden in het leven van zijn kinderen toelaat, met een specifieke bedoeling (zie bijvoorbeeld 2 Cor. 1:3-11 en 12:7-10). 
Dan kan er veel geloof nodig zijn om een moeilijke weg te gaan door lijden en ziekte heen.
Eén van de bijzondere voorbeelden hiervan is in onze tijd het geloofsgetuigenis van Joni Eareckson Tada, die ondanks zeer veel gebed om Goddelijke genezing volkomen verlamd bleef. Zij kon dit moeilijke proces van het aanvaarden van haar blijvende handicap en het vandaaruit ontwikkelen van een bediening doen, door haar geloof dat God in zijn almacht soms ook lijden toe kan laten en ten goede kan gebruiken in zijn plan.
Gods weg met het lijden van deze wereld en het lijden in het leven van zijn kinderen is één van de diepste thema’s van de Bijbel.


"Spant u in vaker samen te komen voor het dankgebed en de lofprijzing van God,
want als u vaak samen­komt, wor­den de machten van satan vernietigd."
(bis­schop Ig­na­tius in zijn brief aan de Efe­ziërs, 2e eeuw)

Dat moeten we ons goed realiseren: zodra wij ons richten op God, maakt de duivel geen schijn van kans. Maar het omgekeerde is ook waar: zodra we onze eigen gang gaan, ons uit Gods nabijheid terugtrekken, krijgt de satan weer grip op ons.
Moet je dan de hele dag stille tijd houden? Nee, maar wel continue het lijntje met God openhouden. Gewoon 'bidden met de pet op'. In gesprek blijven. God betrekken bij alles wat je doet. Praten met je Vader.
En eigenlijk ben je dan aan het aanbidden. Je geeft God de eer door Hem bij jouw dagelijks leven te betrekken. Door alles met Hem te overleggen. Daarmee erken je zijn grootheid, zijn Godheid, zijn liefde.

"Bidden betekent de hemel boven de mensen openen,
zodat zij hun verbondenheid met God mogen ervaren als hun eigenlijke heil."
(Anselm Grün)

Misschien moet ik er nog wel achter komen dat deze manier van leven, een aanbiddend leven, al mijn verlanglijstjes doet vervagen.
Soms heb ik wel eens van die momenten. Dat ik echt meen wat ik zeg: "Hoe het ook gaat, Uw wil geschiede." Echt uit de grond van m'n hart. Herken je dat? Niet zomaar als opgezegd en nagezegd zinnetje, maar oprecht en zonder enige bijbedoeling. Ook als het bergafwaarts lijkt te gaan met je gezondheid, als jouw geliefde toch sterft, als je kind er een andere manier van leven op nahoudt dan dat jij zou willen, ... als...

“De belangrijkste mensen in de wereld van vandaag zijn de mensen die bidden.
Ik bedoel niet degenen die praten over gebed;
ook niet degenen die een mooie uiteenzetting over het gebed kunnen geven.
Maar ik bedoel die mensen die de tijd nemen om te bidden.
Ze hebben eigenlijk geen tijd.
Die tijd moet van iets anders worden afgenomen.
Dat andere is belangrijk, heel belangrijk en dringend, maar toch altijd nog minder belangrijk en minder dringend dan gebed.”
(S.D. Gordon)

En nee, ik zal het niet meemaken dat Jezus hier op aarde zelf wonderen komt verrichten. Maar weet je, ik heb zoveel aan de getuigenissen van andere mensen. En dan met name getuigenissen van de grootheid van geloof, dwars door lijden heen. Gebedsverhoringen en succesverhalen... ook mooi. Maar sterker en krachtiger is voor mij het verhaal van bijvoorbeeld Joni. God had een ander plan met haar leven. En ze bleef geloven. 

Zoveel vragen te over.
Zoveel nog te ontdekken.
Maar God is groot!
Aanbid je mee?

So what could I say
and what could I do
but offer this heart oh God
completely to You!




Liefs van Henny

zondag 14 augustus 2016

Een goede reis gewenst!

Reizen. Een niet alledaagse bezigheid. Althans, voor de meesten van ons niet.
Eigenlijk doe ik het wel graag: mezelf verplaatsen van A naar B, uitzoeken hoe, wat en waar, m'n bagage nauwkeurig nagaan, plannen maken, en last but not least: andere culturen snuiven.
Ik ben er de achterliggende weken weer achter gekomen dat reizen zo mogelijk nog interessanter is dan je bestemming bereiken. 


Het gaat niet alleen om de bestemming. Het gaat om de reis.

Reizen heeft zo z'n charmes. De grootste daarvan vind ik dat je niet weet wat er achter de volgende heuvel komt. Het is het heerlijke onzekere van de reis: wat gaat het me brengen? Welke vergezichten krijg ik nog te zien? Welke cultuur mag ik proeven?

Je kan je reis ook als noodzakelijk kwaad zien. Jij en je geliefden stappen in je afgeladen auto, en sjezen over talloze snelwegen zo snel mogelijk naar je vakantiebestemming.
Het heeft ook zo z'n charmes. Je krijgt wellicht een echt vakantiegevoel als je samen met duizenden andere Nederlanders files in Europa produceert. Je zwaait naar elkaar, ontmoet elkaar op de parkeerplaatsen, eet allemaal je van tevoren klaargemaakte broodje kaas, en ... je voelt je zowaar een beetje thuis. Het zijn tenslotte allemaal Nederlanders!
En uiteindelijk bereik je je bestemming. Dat was in ieder geval van tevoren geboekt.




Ons leven kan je vergelijken met een reis. Een niet onbekend beeld. Ik denk alleen al aan de vele liederen die over de levensreis gedicht zijn en op honderden verschillende manieren worden uitgevoerd.

'k Ben reizend naar die stad,
waar Christus 't licht zal zijn,
om eeuwig daar te zijn bij Hem,
bevrijd van zorg en pijn.



Vroeger hoorde ik wel eens de toch wel dreigende uitspraak: "... op reis te zijn naar een nimmer eindigende en allesbeslissende eeuwigheid."
En ach, het is waar. Maar de uitspaak heeft voor mij geen bedreigende lading meer. Het is een heerlijk en ook vertrouwd vooruitzicht, die eeuwigheid. En weet je wat ik nou zo prettig vind? Dat ik niet weet hoe het eruit zal zien! Ging ik daar vroeger allerlei voorstellingen van maken, nu laat ik het los. Het zal vele malen mooier, heerlijker en fantastischer zijn dan wij mensen kunnen beredeneren en begrijpen. En het feit dat we het niet weten, houdt ook een prettige verrassing in. Geen idee. Vader weet dat het goed zal zijn.

Maar laten we het nu nog even over die reis hebben. Hoe reis jij? Behoor jij tot die groep van snelle doorreizigers, zich vastklampend aan de bekende 'broodjes-kaas' en proberend zo snel mogelijk door dit leven te vliegen?
Of behoor jij tot die reizigers die genieten van elke stap die ze zetten, elke bocht in de weg en elke hobbel op het pad? Ja, ik zeg bewust: genieten!


Ga niet pas genieten als je denkt dat je je bestemming bereikt hebt. En dat kunnen ook tussen-bestemmingen zijn: je perfecte baan, je droomhuis, je ideale kinderen, ...

Geniet van de reis op zich!

Wat is het heerlijk als je mag genieten van de kleine dingen van elke dag. Gewoon, omdat je de zekerheid in je hart meedraagt: het plan voor jouw leven staat vast. Je zult enorm veel meemaken, hoogte- en dieptepunten, geluk en verlies, alleen of samen, ...
Maar ook jouw eindbestemming staat vast: geluk en hoop!

Maar wat nou als er op 't moment niet veel te genieten valt in je leven? Als de reis uitputtend en zwaar is? Als je bijna geen benen meer hebt om op te staan, als je rugzak vele malen te zwaar is en je bijna omkomt van de dorst?

Sta dan even stil. 
Hef je hoofd omhoog...


What if the path you choose becomes a road
The ground you take becomes a home
The wind is high, but the pressure's off
I'll send the rain wherever we end up
Wherever we end up

I am the wind in your sails!


Ik ben de wind in jouw zeilen

En jouw eindbestemming staat vast: een hoopvolle toekomst. Nimmer eindigend...!

Liefs van Henny




zondag 7 augustus 2016

Geef mij Jezus



In the morning, when I rise
In the morning, when I rise
In the morning, when I rise, give me Jesus

Give me Jesus,
Give me Jesus,
You can have all this world,
But give me Jesus

When I am alone
When I am alone
When I am alone, give me Jesus

Give me Jesus,
Give me Jesus,
You can have all this world,
But give me Jesus

When I come to die
When I come to die
When I come to die, give me Jesus

Give me Jesus,
Give me Jesus,
You can have all this world,
You can have all this world,
You can have all this world,
But give me Jesus

Wanneer ik opsta, wanneer ik alleen ben, wanneer ik sterven moet... geef mij Jezus.

Wat een mooi lied van Fernando Ortega. Hij zingt dat de hele wereld hem gestolen kan worden, als hij Jezus maar heeft.

Hiëronymus van Alphen dichtte al in de 18e eeuw de bekende regels:


Weg wereld, weg schatten,
Gij kunt niet bevatten
Hoe rijk in nu ben.
'k Heb alles verloren,
maar Jezus verkoren,
Wiens eigen ik ben.

Dat is de kern van ons geloof.
Dat is genoeg om deze dag te overdenken.

Er worden soms zoveel woorden gesproken, zeker op zondag.
Maar laat dit vandaag tot je doordringen.
En laten deze woorden, dit gebed, genoeg voor jou zijn.



Liefs van Henny

donderdag 4 augustus 2016

Ontmoeten

Lief dagboek,

Vandaag heb ik wat beleefd... ik ben er zo vol van... ik heb het gevoel dat ik barst, dat ik zweef... ja zoiets. Ik zal het je snel vertellen.

Vanmiddag ging ik naar de Jacobsbron, achter de heuvel net buiten de stad. Sinds een tijdje haal ik het water midden op de dag, zonder dat er anderen zijn. Want altijd schijnt men nare opmerkingen te moeten maken en te moeten smoezen zodra ik eraan kom. Ik heb er voor gekozen om dan maar op het heetst van de dag te gaan, maar wel in alle rust.

Toen ik om de bocht bij de oude eik kwam, zag ik een man bij de put zitten. Ik schrok. Wat doet een vreemdeling daar op het heetst van de dag? Ik overwoog om snel om te keren voordat hij mij gezien had. Maar ja, dan had ik geen water...
Ik ben toch doorgelopen en deed maar net of ik hem niet opgemerkt had. Maar toen ik nog maar nauwelijks bij de put was, vroeg hij mij om wat drinken.
Gelijk hoorde ik het en nu zag ik het ook duidelijk: het was een Joodse rabbi. En eerlijk, lief dagboek, ... ik stond als aan de grond genageld! Wat een uitstraling, wat een ogen, ... Nee denk nu niet gelijk het verkeerde, want dat ik licht ontvlambaar ben in de liefde, dat weet ik. Maar dit was anders, hij was anders, het gevoel was anders. Gek he, dat als je het onder woorden wil brengen, je er geen woorden voor kan vinden.

Hij was oneindig mooi!

Ik sputterde wat tegen, want waarom zou ik voor hem water moeten halen? Maar dat duurde niet lang, of ik daalde snel af in de put en kwam weer boven met een kan water. Hij was zichtbaar vermoeid en had dorst.


"Waiting for the promised living water"
Elspeth Young, American Gallery

Nadat hij zich tegoed gedaan had aan het frisse water, begon hij te praten. Over levend water en dat je geen dorst meer krijgt als je van dat levende water drinkt. Daar snapte ik natuurlijk niets van. Ergens voelde ik wel dat het beeldspraak was, maar hoe hij dat bedoelde...? Ondertussen bleef ik enorm gefascineerd door deze rabbi en hoopte dat hij nog een uur door zou praten zodat ik naar zijn warme stem kon luisteren.
Toen ik aangaf dat ik dat water waarover hij sprak wel wilde drinken, vroeg hij mij om mijn man te halen. Ik was verstomd, kreeg het warm en wist niet wat te zeggen. Zachtjes mompelde ik dat ik geen man had. Waarop hij zei: "je hebt terecht gezegd: ik heb geen man, want je hebt vijf mannen gehad en die je nu hebt, is je man niet."

Lief dagboek, wat er toen gebeurde kan ik bijna niet omschrijven. Vermoedelijk stond ik hem met open mond aan te kijken. Achteraf nogal dom en ook niet bijzonder eerbiedig tegenover een Joodse rabbi. Maar het was zo wonderlijk om te horen dat hij precies wist hoe bij mij de vork in de steel zat! Zo schokkend ook en enorm confronterend... de tranen liepen over mijn wangen. Ik stamelde: "meneer, ik zie dat u een profeet bent!"

Dat kan niet anders, lief dagboek. Hij moest wel een man van God zijn. Hoe kon hij dit anders weten? Ik wierp hem nog snel een vraag voor de voeten, je weet wel, over dat bidden in Jeruzalem of op deze berg. Eigenlijk weet ik niet waarom ik dat deed... een soort strikvraag? Of wilde ik hem gewoon langer aan de praat houden? Ook vroeg ik naar de Christus die komen zou.


Hij zei heel eenvoudig: "Ik ben het, waar je mee spreekt."

Dat was wel de druppel..., hij bleek de Christus Zelf te zijn!
Lief dagboek, de grond waarop ik stond werd heilig. Ik heb er weer geen woorden voor.
Ik denk, als zijn leerlingen niet net om de hoek gekomen waren, dat ik plat op de grond neergevallen was! Zo vervuld van liefde, zo overweldigd door zijn woorden, zo vol van het zeker weten: ik heb de langverwachte Messias in levende lijve ontmoet en gesproken!

Ik vergat alles en iedereen en rende naar de stad terug. Daar helemaal bezweet en buiten adem aangekomen, riep ik door de straten: "Kom! Er is iemand die mij alles gezegd heeft wat ik gedaan heb! Zou Hij niet de Christus zijn?"
Ik bleef roepen, dacht helemaal niet na wat de mensen wel niet van mij zouden vinden, liep heel veel straten door en riep steeds hetzelfde: "Kom! Er is iemand die mij alles gezegd heeft wat ik gedaan heb! Zou Hij niet de Christus zijn?"

Even later merkte ik dat de mensen massaal de stad uit liepen richting de Jacobsbron.
Ik niet. Ik ben naar mijn huis gegaan, heb de deur achter me dichtgedaan en ben alsnog plat op de grond gevallen. Voorover. In volle aanbidding. Want hij had gezegd:


"de tijd is nu gekomen dat de ware aanbidders de Vader zullen aanbidden
in geest en waarheid,
want de Vader zoekt wie Hem zo aanbidden."

En lief dagboek, het is zo licht in mijn hart. Zo helder in mijn hoofd. Ik ben zo vol van deze liefde, van deze Vader, van deze Messias!


Ik ben op bed gaan liggen en daar lig ik nog. In diezelfde houding. En schrijf ik dit aan jou. Weet je wat ik eigenlijk hoop? Dat ik zo in slaap val... en wakker word bij die bron met dat levende water! Kan je het je voorstellen?

Dat moet de hemel wel zijn!



Want dit water brengt nieuw leven
en verfrist mij elke dag.
't Is een stroom van Uw genade,
waar 'k U steeds ontmoeten mag.

Here Jezus, neem mijn leven,
ik leg alles voor U neer.
Leid mij steeds weer naar het water,
'k wil U daar ontmoeten, Heer.




Naar aanleiding van Johannes 4:6 t/m 30.
Met dit verhaal doe ik mee aan de bloghop van juli/augustus 2016 van christelijkewebloggers.blogspot.nl.
Het thema is ‘Ontmoeten’ en is bedacht door Judith Stoker, judithstoker.blogspot.nl.



Liefs van Henny


dinsdag 2 augustus 2016

Snoeien en weer bloeien

Wij hebben een tuin. Geen grote, maar ook een kleinere tuin vraagt onderhoud. Als je niet snoeit, verwilderd de boel. Als je niet mest, verpieteren de planten. Als je het gras niet maait en zo af en toe mest, tiert het onkruid welig en is het binnen de kortste keren een paardenwei. Wat de cavia's vast niet erg vinden...

Daar moest ik aan denken toen ik mijn leven overdacht. Er is veel over gedacht en geschreven. En de aanleiding daarvan is wel dat dat de bijbel hier herhaaldelijk over spreekt. De landman, de tuinman, het snoeien, het vruchtdragen... we kennen de beeldspraken. En tot wie spreken ze niet in verbeelding?
Herken jij het ook in je eigen leven? Of groei jij weelderig door, je niet storend aan dreigende snoeischaren en hardwerkende tuinmannen?

In mijn leven ontkom ik niet aan snoeiwerkzaamheden. Kennelijk heb ik dat ook nodig. Laat de Tuinman maar bepalen wat goed voor mij is. Stiekem denk ik het zelf wel te weten, maar ach, wildgroei ligt op de loer. En als ik eerlijk ben, wil ik dat ook weer niet. Als ik sommige niet onderhouden tuinen zie... nee, geef mij dan maar een vakkundig gesnoeide boom. Die draagt tenminste vrucht!


Een andere uitleg van de beeldspraak van het snoeien is deze: "Wie regelmatig snoeit in zijn activiteiten geeft ruimte aan rust en nieuwe uitlopers. Plan 'geestelijk' snoeiwerk, waarin je het mes zet in energievretende en uitgebloeide activiteiten. Waar wil jij opnieuw tot bloei komen en wat ga jij daarvoor snoeien?"
(Uit: Adem de dag, Mirjam van der Vegt)

Dat geeft mij stof tot nadenken. Bewust je activiteiten en je werkzaamheden onder de loep nemen... wat is voor mij uitgebloeid? Wat heeft z'n beste tijd gehad? Wat kan gesnoeid of zelfs weggenomen worden, zodat andere bezigheden meer ruimte krijgen en daardoor meer kunnen groeien? Of misschien geldt dat ook voor mensen in je leven. Alles en iedereen heeft zo z'n fases. Dat vraagt geregeld om keuzes.

Wellicht wordt het tijd om er eens voor te gaan zitten en jezelf een paar vragen te stellen: Waar ben ik mee bezig? Welk doel dient dit? Is het of is iemand energiegevend of energievretend? Is het sleur en leeg? Welke richting gaat mijn leven op?
Of leef je maar wat, van de ene dag in de andere. Je ding doen, je agendapunten afwerken, je sociale verplichtingen nakomen.

Bloei en groei jij ervan?
Kom jij tot je doel?
Begin jij die mens te worden die God in gedachten had toen hij jou maakte?

En ik weet het, soms lijkt het dat je in een fase van je leven zit dat je gewoon door moet. En toch heeft jouw leven een doel. Waar gaat het op aan? Wat wil je bereiken? Wat wil je leren? Wat wil jij anderen meegeven door jouw leven?
Geen seizoen van je leven is te druk of te saai... of je mag jezelf deze dingen afvragen.


En dan kom ik nog even terug op de eerste uitleg van snoeien en onderhoud van je leven. Laat je God het werk doen of pak je zelf de snoeischaar?
Ik moet je eerlijk zeggen dat ik die snoeischaar vaak zelf ter hand genomen heb. Maar het resultaat was niet erg fraai. De vruchten daarvan kon ik zelf plukken... en die smaakten bitter...

Nee, ik laat het graag aan de Tuinman over!
"Hoe zal Hij, die zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard, maar voor ons allen overgegeven heeft, ons met Hem ook niet alle dingen schenken?" (Romeinen 8:32)
Makkelijk? Helemaal niet! Moeilijk zelfs. Een dagelijkse strijd, met mezelf en met God. Maar ik vertrouw erop dat Hij mijn leven overziet. Waar ik zo vaak korte termijn plannen maak, weet Hij wat op de langere termijn beter is voor mij.

Laat ik er maar eens voor gaan zitten, m'n agenda erbij pakken en kijken waar gesnoeid moet worden. Dan laat ik Hem het grote werk doen!


Heer toon mij uw plan;
maak door uw Geest bekend
hoe ik U dienen kan
en waarheen U mij zendt.
Als ik de weg niet weet,
de hoop opgeef,
toon mij dat Christus heel
mijn weg gelopen heeft.

Liefs van Henny