vrijdag 30 september 2016

Uitslag Bloghop - Op het water lopen


Wat leuk om de host en jury van deze maand te mogen zijn. Het heeft me veel stof tot nadenken gegeven. Want wat ik al in mijn inleiding over de Bloghop vertelde is dat het onderwerp mij persoonlijk raakt. Mede naar aanleiding van het lezen van het boek van John Ortberg "Als je op het water wilt lopen, moet je uit de boot stappen", is er op dat gebied wel meer gaan leven en gegroeid in mijn leven. En op bepaalde gebieden heb ik ook echt stappen mogen zetten. Voor m'n gevoel was dat soms vergelijkbaar met op het water lopen, ben ik letterlijk over de reling van een behoorlijk deinend schip gestapt... maar Jezus was nooit verder weg dan een armlengte afstand!

Ik vond het dan ook ontroerend om al deze verhalen te mogen lezen. Zo goed als allemaal ervaringsverhalen. Sommige schrijvers zijn wat kritisch, terwijl anderen zich diep in hun hart laten kijken en hun worsteling met God beschrijven.
Wat is het goed om getuigenissen te delen, om elkaar te bemoedigen op de reis door dit leven en om jezelf niet vromer voor te doen dan dat je je in werkelijkheid voelt.

Heel erg bedankt voor jullie eerlijkheid!

Het was moeilijk, zo niet onmogelijk, om uit de inzendingen een winnaar te kiezen.
Om een lang verhaal van een maand lezen en piekeren kort te maken... kon ik nog niet kiezen... heb ik het in gebed gebracht, gewoon omdat ik het een groot dilemma vond... en uiteindelijk heb ik gekozen voor die blog die bleef hangen. Een luiers verschonende en vloeren dweilende vrouw die verzucht of dit nou 'uit de boot stappen' is... en daar van God het antwoord op krijgt:


Gefeliciteerd Naomi Brignola 

Jij mag het nieuwe thema bedenken
en in de maand oktober de nieuwe host zijn voor deze Bloghop.



Kort (hoe moeilijk is dat!) zal ik hieronder mijn reacties op jullie inzendingen beschrijven. Dat was ik aanvankelijk niet van plan (laat de volgende hosts zich niet verplicht voelen om het ook zo te doen), maar omdat ik sommige blogs echt op me moest laten inwerken en omdat ik ook vond dat jullie eerlijkheid wel beloond mocht worden, ben ik toch gaan schrijven.




Petrina Wols – Schrijfgelukjes
Lopen of knielen

"Zoveel gezien, zoveel ervaren, zo dichtbij mogen zijn elke dag."

Petrina neemt je mee in de geschiedenis van de leerlingen en Jezus op het meer. Ze doet dit op zo’n manier, met persoonlijke toepassingen tussendoor, dat je je wel moet laten raken! Aan het einde van haar blog vraagt ze de lezer: "Laten we in beweging komen, maar welke beweging wordt het: stappen we uit de boot of knielen we voor Hem neer?


Lineke Mooibroek – Kostbaar en geliefd
Lopen op het water
Lineke had haar blog misschien beter “Dansen op papa’s voeten” kunnen noemen, naar het gelijknamige lied van Elly Zuiderveld.

"Op het water lopen?
Het is meer dat ik door de sterke armen van Jezus opgetild word
en op Zijn voeten mag dansen."

Lineke laat zich in haar hart en leven kijken. Angstig als ze zichzelf noemt, en worstelend met het vertrouwen wat ze ‘moet’ hebben volgens anderen… zoekt ze haar eigen weg. En die eindigt heel geruststellend in dansen op Vaders voeten. Heerlijk om te lezen!


Heleen Visser - Groeiblog
Opnieuw leren lopen op het water
Heleen neemt de lezer mee in een kerkelijke zoektocht, van de ene boot naar de andere… en iedere boot blijkt wel ergens een lek te hebben.
Maar toch, uitstappen en je realiseren dat “Jezus nooit meer dan een armlengte van je af is.”
Prachtig en ook respectvol geschreven.


Lopen op het water
“Een sprong in het diepe…
het is spannend, het is eng…
maar sinds wanneer is dat een reden om iets niet te doen?”

Regels uit het lied van Matthijn Buwalda wat Jan uit z’n hoofd kent.
Knap als mensen je zo weten mee te nemen in hun verhaal. Zijn worsteling, zijn podiumvrees,…  en dan het delen van zijn grootste angst, nl. zijn verstandelijke vermogens die mogelijk aangetast zullen gaan worden door de ziekte die zijn lichaam sloopt.
Volgens zijn eigen waarneming is hij zelf een half jaar geleden uit de boot gevallen en door zijn verhaal en public te delen, stapt hij weer in de boot. Jan leest het verhaal vanuit een ander perspectief: Petrus krijgt toestemming om uit de boot te stappen, omdat hij zo’n oude twijfelaar is. “Het is een mooi verhaal, maar om de steun te ervaren en het vertrouwen te houden hoef ik niet uit de boot te stappen. Blijven zitten is misschien wel  een betere optie.”


Anton Verweij – God is in de stilte
Een diepe spiegel vol van licht en kleur
Enorm veel respect voor de dichtkunst, de diepe inhoud en de rake bewoordingen waarmee Anton ons meeneemt in zijn beschouwing over het mens-zijn.

“O, God.
Leer me mens zijn.
Zoals bedoeld.
Vrij en onbekommerd.
Kwetsbaar.
En kostbaar.
Heilig en volmaakt.
Leer me wandelen.
Aan Uw hand.
Stap voor stap.”

Het is inderdaad een diepe spiegel geworden die van bruisende energie, via een angstaanjagende kilheid en de dood in het hart kijken, overgaat in een innige aanbidding. “Ik in U. En U in mij.”


Tirza Atsma – Roar of love
Op het water lopen
"En ik denk dat het daar in het geloof om draait. Vertrouwen hebben en altijd het onmogelijke mogelijk achtten."
Mooi hoe Tirza de les uit het verhaal haalt: ... ik hoef alleen Uw naam te zeggen en U bent bij me. Want ik ben van U en U bent van mij.

“‘k Zou U steeds voor ogen houden,
niet dat donk’re golvendiep.
Heer, wat zou het heerlijk wezen.
als ‘k U zag en U mij riep.”

We wachten in spanning op de opname van de muziek gecomponeerd door de vader van Tirza, woorden van het gedicht van Co 't Hart.


Chiel Voerman – Maximalispiraties
Over water lopen
Afgezien van het feit dat Chiel "op het water lopen" maar rare kerktaal vindt, raadt hij de lezer later toch aan "dat het soms heel verstandig is om uit je boot te stappen, want soms moet je in beweging komen om wat te laten gebeuren."
Tevens waarschuwt hij terecht dat we mensen niet te snel moeten pushen om uit de boot te stappen, want dat kan manipuleren worden. "Petrus stapte immers pas uit de boot, toen hij zeker wist dat het Jezus was die op het water liep."
Chiel eindigt zijn blog met de vraag hoe vaak jij stilletjes in je bootje naar de stilte zit te luisteren en met anderen spreekt over wat belangrijk is. "En wie weet, wordt dan wel duidelijk wat de redenen voor jou kunnen zijn om uit je boot te stappen."
Al met al vond ik het een frisse blog. Maar ik kan me niet helemaal onttrekken aan het idee dat Chiel zichzelf soms wat tegenspreekt.



Marijke Volgers – Marijkeskijk
Lopen over water
Marijke neemt ons mee in haar mijmeringen bij het (opnieuw) lezen van de geschiedenis van de leerlingen op het meer. Ze stelt de vraag "... hoe vaak overkomt ons dat niet, dat we God gewoon niet herkennen op de momenten dat Hij ons te hulp schiet? Dat we Zijn ingrijpen ervaren als onveilig en er alleen maar bang van worden?"
Marijke wijst op de boodschap uit dit verhaal: een Vader die zich over Zijn geschrokken kind ontfermt. "God is er en laat me nooit in de steek."
Prachtig beschreven. Inderdaad gaat zo het "tjakka-achtige" van dit verhaal af, nl. dat je maar over je angsten heen moet springen en het onmogelijke moet gaan doen.
Ik ging door het lezen van Marijkes mijmeringen, het verhaal anders lezen.


Martine van den Brink – Martine vertelt…
Op het water lopen…
Martine opent haar blog met een filmpje van de Australische evangelist Nick Vujicic. Ze deelt dit, omdat het haar in het kader van 'op het water lopen' aangesproken heeft. Het heeft haar nieuwe moed gegeven: "Hoewel ik met mijn verstand goed weet dat God me liefheeft, me geschapen heeft en accepteert zoals ik ben, is het verleidelijk om mijzelf met de maatschappelijke en kerkelijke maatstaven te meten. ... God heeft voor elk mens een plan en mijn hartafwijking houdt Hem daar echt niet vanaf! Gelukkig maar. Met Hem kan ik op het water lopen..."
Het filmpje ontroerde mij ook. Hoe God deze man gebruikt... ongekend. En het ontroert me ook dat Martine zo eerlijk haar menselijkheid van 'meten aan menselijke maatstaven' beschrijft. Ik herken dat zo: je eigen beperking kan je zomaar ineens weer terneerdrukken. Dank voor je bemoedigende getuigenis.


Johanneke Plaggenmarsch – Waardevol en uniek
Leren lopen op het water
Ik weet niet of Johanneke haar blog bewust "leren lopen op het water" genoemd heeft, maar al lezend is het wel heel toepasselijk: leren lopen.
Ze neemt de lezer mee in haar persoonlijke worsteling: sterk ervaren hebbend dat God zo dichtbij was dat ze wel op het water kon dansen... maar de storm kwam in alle hevigheid terug en daarmee de vragen: 

"Kun je wel lopen op de golven? Of moet je op die momenten leren surfen?
Zou Jezus dan in plaats van je hand te pakken als je op het water loopt, je surfplank zijn, die je stevigheid geeft als je op het juiste moment door de golf heen gaat?
Mag je misschien leren om de golven te gebruiken
om met je surfplank vooruit te komen?"

Johanneke bemoedigt haar lezers met de boodschap dat je je ogen strak op Jezus gericht moet houden, want dan kun je alles aan. "God laat je nooit in de steek, ook al voelt dat soms wel zo.”


Naomi Brignola – Omily
Wandelen op deze waterloze vloer
"Wandelen op het water. Alsof ik dat pas kan doen als ik ergens anders naar toe ga en iets groots en goeds en nobels doe. (...) Het is niet zo spectaculair als Petrus die vanuit een boot letterlijk in het water mag gaan en er over lopen. Het is eerder een vloer die zo nu en dan eens even proper is."
Zo mooi beschreven en ook zo herkenbaar, een lach en een traan. Een diepe worsteling met het leven van alledag wat in de ogen van Naomi in het niet valt bij grote dingen doen in Gods koninkrijk, zoals haar droom  om te werken in een weeshuis.
"Maar wat als God zegt: doe je dagelijkse dingen… en Ik wil er nog wel een moeilijkheidsgraad bovenop doen… begin er maar mee als je er klaar voor bent. Of je je er klaar voor voelt heeft er niet veel mee te maken."
Een persoonlijke worsteling met God waar toch vrede in doorklinkt.


Deborah Aan de Wiel - Kerkenzo
Lopen op het water
Mooi zoals Deborah beschrijft hoe je uit je boot kan stappen, maar ondanks dat het mis gaat, toch op Jezus mag blijven zien. Heel hoopvol en realistisch geschreven.
"Ik spring die boot uit, ik houd mijn ogen gericht op Jezus en ik wandel. Ik wandel over het water, over de golven, ik draai me even om en roep naar je: ‘Kom je ook?’"


Zonsondergang bij het Meer van Gallilea

Liefs van Henny






maandag 19 september 2016

Niet meer bang

Er is een kinderliedje wat zingt:

Je hoeft niet bang te zijn
al gaat de storm tekeer.
Leg maar gewoon je hand
in die van onze Heer.

Je hoeft niet bang te zijn
als oorlog komt of pijn.
De Heer zal als een muur,
rondom je leven zijn.

Je hoeft niet bang te zijn
al gaan de lichten uit.
God is er en Hij blijft,
als jij je ogen sluit.

Mooi he?
Maar ben jij ook zo'n volwassen persoon die het schattig vindt als kinderen dit zingen, maar die, als het erop aankomt, vuurbang is? Angst voor ziekte, angst voor neerstortende vliegtuigen, angst voor oorlog, angst voor de IS, angst voor de toekomst, angst voor verandering, angst voor de dood, ...

Angst regeert de politiek, angst regeert de kerk, angst regeert ons persoonlijke leven. En nee, dat is niet overdreven. Sla de krant er maar op na of kijk het journaal. Als je al niet angstig was, dan word je het terstond. Je moet wel heel cool zijn, wil je niet op z'n minst onrustig worden door alles wat er gaande is.

Joke Zonneveld - Wanhoop

Iemand die zich de laatste tijd veel over, of eigenlijk tégen, angst uitspreekt, is Damiaan Denys, psychiater en hoogleraar filosofie. Denys in een interview over angst: "De angst voor aanslagen is onredelijk, want de kans dat je als individu wordt geraakt, is bijzonder klein. Gewond raken of overlijden bij een verkeersongeval ligt veel meer voor de hand. Toch zijn we niet bang voor het verkeer." De angst voor zaken die ons waarschijnlijk niet zullen overkomen zit in het onvoorspelbare. "Zo werkt ons brein. Als iets dagelijks voorkomt, wennen we daaraan. Maar als het onvoorspelbaar is, krijgen we er een grote angst voor", aldus de psychiater.

Voormalig docent journalistiek Ralf Bodelier brengt ons goed nieuws: "We leven in een veel betere maatschappij dan pak 'm beet vijftien jaar geleden, maar dat lees je niet in de krant. Doordat alleen de ellende wordt beschreven, lijkt de samenleving door en door verrot. En dat is niet zo. Alleen de uitzondering wordt beschreven, niet de normale gang van zaken."

Dit is prima lectuur voor een angsthaas als ik ben. Want ook al heb ik al het een en ander van het leven gezien, en een heel aantal afdelingen van het ziekenhuis leren kennen... heel diep in mijn hart leeft een schrikkerig en bang gevoel. En dat steekt zo de kop weer op als ik een sirene hoor op een tijdstip dat mijn zoon onderweg naar huis is. Of als we zojuist een vliegreisje geboekt hebben en elders in deze wereld gaat het mis met het landen van zo'n toestel. Over regelrechte aanslagen op vliegvelden nog maar te zwijgen.

Maar toch. Ik besluit om me niet te laten regeren door angst. Om me mijn levensplezier niet te laten vergallen door dingen die mogelijk ooit nog eens in de toekomst kunnen gaan gebeuren... heel diep in mijn hart leeft een diep vertrouwen en een gerust gevoel. En dat steekt zo de kop weer op als ik in mijn Bijbel lees. Neem nou Jesaja 41:10:

"Wees niet bang, want Ik ben bij je.
Vrees niet, want Ik ben je God.
Ik zal je sterken,
Ik zal je helpen,
je steunen met mijn onoverwinnelijke rechterhand."

Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar mijn angst smelt als sneeuw voor de zon!


Maranatha!
Kom spoedig Heere Jezus!

Liefs van Henny

vrijdag 16 september 2016

Wachten in de duisternis

Wat een geduld moet je soms hebben met het leven, met omstandigheden, met mensen, met keuzes die je uit moet stellen, met zoveel meer. Geduld is een schone zaak. Een kort zinnetje, met een wijsheid die levenslang geleerd moet worden.

Waar wacht je op? Het kan zijn dat je wacht op verbetering van je gezondheid, of dat van je partner of kind. Het kan zijn dat je wacht op een andere verhoring van je gebed, maar het komt maar niet, alles past niet, de juiste puzzelstukjes vallen niet. En je wacht en wacht en wacht... en bidt en bidt en bidt.


Ik ben zo blij dat er in de Bijbel zoveel voorbeelden staan van wachtende mensen. Mensen die in een bepaalde periode moesten leren om op Gods tijd te wachten en ondertussen gewoon hun ding moesten doen. God had hen een belofte gegeven, maar ook niet meer dan dat. Daar moesten ze het mee doen.

Gewoon je ding doen en ondertussen verwachten dat God het gaat doen. Op Zijn tijd. En op Zijn manier. En dat laatste is nog wel eens in strijd met ons denken. Herken je dat? Dat je eigenlijk precies weet wat er op welk tijdstip in je leven moet gebeuren... maar dat de omstandigheden zo anders zijn, het leven zo'n andere wending neemt, dat er niet veel van je plannen overblijft? Wat rest is wachten, verwachten en gewoon je dagelijkse ding doen.

Als we nog even denken aan het verhaal van de leerlingen van Jezus op het stormachtige meer, dan verbaast het ons dat Jezus hen 's avond voordat de schemering viel, het meer opstuurde en dat Hij pas tegen de ochtend over het water naar hen toe liep. Had Hij dat niet eerder kunnen doen?

A.E.J. Rawlinson merkt op dat de vroege christenen die geconfronteerd werden met hun eigen storm van vervolging wellicht enorm veel troost gevonden hebben in deze vertraging: "Zwakke gelovigen begonnen zich misschien al af te vragen of de Heer hen aan hun lot overgelaten had, eenzaam en verlaten, of misschien twijfelden ze zelfs wel aan Jezus Christus zelf. Uit dit verhaal kunnen we opmaken dat ze niet in de steek gelaten zijn, dat de Heer, hoewel ongezien, over hen waakt... (dat) de Levende, de Heer over de wind en de golven hen zeker binnen korte tijd te hulp zal schieten en zal verlossen, al is het misschien in de "vierde nachtwake"."

We leren onze kinderen al jong hun verlangens en behoeften uit te stellen. De reden hiervan is dat ze in hun latere leven evenwichtige mensen worden die geleerd hebben om te wachten. In deze ik-gerichte maatschappij zouden er meer van zulke mensen mogen zijn. Het motto 'als ik het maar goed heb', 'als ik maar aan m'n trekken kom', is hier onlosmakelijk mee verbonden.

Lewis Smedes schrijft: "Wachten is onze bestemming, aangezien wij schepsels zijn die niet op eigen kracht kunnen bewerkstelligen waar wij op hopen. We wachten in de duisternis op een vlam die wij niet kunnen ontsteken. We wachten angstig op een gelukkige afloop die wij niet kunnen regisseren. We wachten op een "nog niet" dat aanvoelt als "nooit en te nimmer"."

Wachten is het moeilijkste onderdeel van hoop.


Wat God in ons hart doet terwijl we wachten
is net zo waardevol als dat waar we op wachten.

Zie jij de periode van wachten zo? Heb je geleerd om met andere ogen te kijken naar zo'n stille, grijze periode in je leven? Zie je dat God bezig is om je meer en meer te vormen naar het beeld wat Hij met jou voor ogen heeft?
Juist in zulke periodes van wachten, van hopen, van bidden, van geduld... juist dán vormt God ons. Juist dán verdiept onze relatie met Hem zich. Juist dán word je meer mens, meer geheiligd, meer gelijk aan Jezus.

Wachten vereist geduldig vertrouwen. En dat is nou precies de kern van ons geloof. Vertrouwen dat wat God doet goed is. Vertrouwen dat Zijn timing de beste is. Vertrouwen dat Hij beter weet wat goed voor jou is, dan dat jij dat zelf zou kunnen bedenken. Vertrouwen dat Zijn plan voor jouw leven zoveel waardevoller en dieper is, dan jouw eigen plannetjes. Vertrouwen, vertrouwen, vertrouwen. Hoe de afloop van jouw wachten ook is!

En wie heeft dat beter verwoord dan Paulus in Romeinen 8: 24 en 25:

"In deze hoop zijn wij gered.
Als we echter nu al zouden zien waarop we hopen, zou het geen hoop meer zijn.
Wie hoopt er nog op wat hij al kan zien?
Maar als wij hopen op wat nog niet zichtbaar is,
blijven wij in afwachting daarvan volharden."


Liefs van Henny





zondag 4 september 2016

Licht... vanaf het begin

"In het begin was het Woord
en het Woord was bij God
en het Woord was God."

Licht en donker.
In het begin was de aarde donker, duister, dreigend, onheilspellend zwart... en op de eerste dag schiep God licht. Geen zon, maan of sterren, dat was pas op de vierde scheppingsdag,... maar LICHT !
En wat zal dat licht van de eerste dag geweest zijn?
Johannes 1 geeft het antwoord: Jezus zelf was dat licht!

Licht in onze duisternis.
Licht in de nacht van ons bestaan.
Licht waar wij er een potje van maken.
Licht daar, waar licht niet komen mag.
Licht wat alles in een ander licht zet... Jezus zelf, vleesgeworden Woord.


"En het Woord was leven
en het leven was het licht van de mensen."

Leven in de doodsheid van ons bestaan.
Leven in de dorre, sombere werkerlijkheid.
Leven in de brouwerij...

Is ons leven duister, somber, uitzichtloos en doelloos?
Jezus zelf was het leven! Want Hij zelf was het licht van de mensen.
Maar hoe merk je dat in je leven? Dat Hij je redt van je zonden? Dat Hij je overzet van het rijk van de duisternis naar het rijk van het licht? Ja, dat ook. Maar het begon bij ... het Woord wat bij God was, wat God zelf was! De zonden kwamen later. En de verzoening ook. Goddank. Alles in Gods volgorde: in het begin was het Woord... en het Woord was leven... en het leven was het Licht... van mensen zoals jij en ik.
Merk jij wat van dat licht in jouw leven? Mag zijn licht schijnen in jouw hart, tot in het aller verste hoekje? En straalt dat licht door jou heen naar buiten? Dat zet jouw omgeving in een ander licht!


"En het licht schijnt in de duisternis
en de duisternis heeft het niet begrepen.
... 
Dit was het waarachtige licht,
dat in de wereld komt en ieder mens verlicht."


Maar God.
Rijk als Hij is.
In barmhartigheid.
In mededogen.
In ontferming.
In liefde... vooral in liefde!

Maar God... is vlees geworden en heeft onder ons gewoond!
En woont nog onder ons.
In ons en door ons.
Voor nu en voor eeuwig.
Goddank!


Liefs van Henny