zondag 27 november 2016

De duisternis heeft niet het laatste woord

Het is koud, de wind is guur. Ik trek m'n sjaal wat hogerop, zodat mijn oren en neus nog meer beschermd zijn. Met m'n handen diep in de zakken van m'n jas, trotseer ik de snijdende kou. De lucht is donkergrijs. En afgezien dat het einde van de middag nadert, is het vandaag nog niet heel veel lichter geweest dan nu.
Ik denk aan het knapperende haardvuur thuis, een beker warme chocomelk en wollen sokken. Maar nee, dat is nu ver weg. Er rest nog een behoorlijk stuk lopen tussen de weilanden door, wil ik thuis zijn.



M'n gedachten malen: wat verwacht je van de dag waarop de wind giert, de bomen kreunen en er geen mens zich op straat waagt? Hoe donker en guur kan een willekeurige dag in je leven zijn? Hoe onheilspellend kan het leven zelf zijn? Koud, troosteloos, stormachtig, donker,...

Heer, wanneer wordt het licht?
De duisternis heeft toch niet het laatste woord? 

*********************************************


Hoor ik iemand gitaar spelen?
Ik sta stil en kijk om me heen. 
Nee, ik zie alleen grauwheid en grazende schapen.
Teleurgesteld loop ik verder.

Maar daar is het weer... ik hoor toch echt wat...!
Voorzichtig doe ik mijn sjaal iets naar beneden, zodat ik de geluiden beter kan opvangen.
Ik houd mijn adem in.

***********************************************



Verstijfd sta ik te luisteren. 
Ik luister tot de laatste woorden klinken: "O goddelijke nacht, de nacht waarop Christus werd geboren!"
De wind neemt de laatste gitaarklanken mee.
Stilte.


***********************************************

Ik kijk om me heen. Wie, waar, ... ?
Zwijgend grazen de schapen naast me in het weiland. Hebben zij dan niets gehoord?
In de verte kleurt de lucht roze, oranje, ... 
Ik kijk omhoog. Sterren, misschien één heel speciale? 

Vertwijfeld haal ik m'n schouders op en zet de pas er weer in.

Thuisgekomen ontdoe ik mezelf van m'n jas en sjaal. M'n laarzen maken plaats voor warme wollen sokken. Het haardvuur knappert en de chocomelk staat klaar.

Dan plotseling zingen de regels weer in mijn hoofd:


"Fall on your knees, hear the angels voices:
o night divine, o night when Christ was born!"

"Val op je knieën en hoor de stemmen van de engelen:
o goddelijke nacht, o nacht waarop Christus werd geboren!"

Als vanzelf val ik op m'n knieën. En als vanzelf aanbid ik Jezus, lang geleden geboren, maar levend tot op de dag van vandaag.
Jezus. Naar deze donkergrijze, koude en gure wereld gekomen. Geen licht te bekennen en geen warmte voelbaar.
Jezus. Dankzij de warme gloed van Zijn aanwezigheid is het op aarde een stukje behaaglijker. Zelfs als de nacht voortduurt en we geen hand voor ogen zien, heeft de duisternis geen vat gekregen op Zijn licht.




Jezus, dankzij U heeft de duisternis niet het laatste woord.
Want U was er, is er en komt spoedig weer!
Jezus. Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft.
Amen.

Liefs van Henny


Wil je meer horen over hét Licht, wat uiteindelijk het laatste woord heeft?





Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van november, met als host Johanneke Plaggenmarsch van de website 'Waardevol en uniek', die het thema 'Licht' gekozen heeft.

vrijdag 18 november 2016

Geen woorden maar daden


"Ik zeg u: voor zover u dit voor een van deze geringste broeders van Mij gedaan hebt,

hebt u dat voor Mij gedaan."
Mattheüs 25:40

"Zeg het dan niet" ... denk ik als ik mensen dingen hoor zeggen, maar het niet in hun dagelijks leven terug zie. Of als ik stukjes lees, bijvoorbeeld op Facebook, maar er in de praktijk weinig van terecht zie komen. Of als er wordt gesmeten met mooie quoten of Bijbelteksten, maar in het dagelijks leven is men te druk om het handen en voeten te geven.

En ik weet het, het kan zijn dat ík het niet zie, maar een ander wel. Maar daar gaat het me niet zozeer om. Het is meer een verbijsterende ontdekking, dat je kennelijk christen kunt zijn, met anderen een gemeenschap kunt vormen, maar als er dingen zijn die je pet te boven gaan dan haak je af. Dan praat men nog wel, want woorden uitspreken gaat zo makkelijk, maar het vermogen om het om te zetten in liefdevolle daden ontbreekt.



Weet je welke mensen ik zo enorm waardeer? Die zonder applaudisserend en likend (Facebook) publiek, stilletjes hun gang gaan. Er geen woorden aan geven, er geen mooie quoten aan ophangen, niet de publiciteit zoeken, er geen Bijbelteksten bij zoeken, geen cadeautjes als bedankje krijgen... maar gewoon doen!
Luisteren, een bezoekje brengen, een wasje wegstrijken, ramen zemen, bidden met of voor iemand... En dat alles zonder dat hun naam vermeld wordt in kerkblaadjes of op het world wide web. Niemand die het kan liken of gelegenheid krijgt om te applaudisseren.


Dit zijn mensen die handen en voeten geven aan hun grote liefde: Jezus!

Bewust of onbewust vragen die mensen zich af: what would Jesus do?
Wat zou Jezus doen ... in mijn plaats of in deze situatie?

Neem je voor om van nu af aan eerst handen en voeten te geven aan je geloof. En misschien pas heel veel later woorden toe te voegen. Om zo anderen op te bouwen en te stimuleren. En als je merkt dat je applaus of likes krijgt, stop er dan direct mee.

Het gaat om je naaste, niet om jou.
Het gaat om Jezus, niet om jou.

Stop met je uiterste best doen om de wet te volbrengen "uit dankbaarheid". Dat is geen ware liefde, maar slavernij. Juist omdat wij die wet nooit zouden kunnen volbrengen, is Jezus naar deze aarde gekomen.
Stop met het zoeken van publiciteit. Zo werk je in de hand dat de schijnwerpers op jou gericht worden in plaats van op Jezus.
Stop met het smijten van Bijbelteksten en quoten als je ze stiekem toch gebruikt om er een beter zelfbeeld van te krijgen of om op die manier bij een bepaalde groep te horen.



Wees eens stil bij jezelf. Helemaal stil.
Keer naar binnen en kijk diep in je hart.
Verootmoedig je voor God.
Laat het tot je doordringen: je bent kostbaar voor God. Zoals je bent.
Je hoeft zelf helemaal niets te doen om geliefder te worden bij je hemelse Vader.
Alles is gedaan.
Heb Hem lief, Jezus alleen!

When You call, I won't refuse
Each new day again I'll choose:
There is no one else for me... none but Jesus!
Crusified to set me free
Now I live to bring Him praise!

Wanneer U roept zal ik niet weigeren
Iedere nieuwe dag zal ik kiezen:
Er is niemand anders voor mij... niemand dan Jezus alleen!
Gekruisigd om mij vrij te zetten
Nu leef ik om hem lof te brengen!


Liefs van Henny

zaterdag 12 november 2016

Geschonden integriteit

"Onderzoek laat zien dat we gebrek aan kennis of competentie nog wel willen vergeven wanneer iemand zijn excuses aanbiedt.
Maar bij integriteitsproblemen werkt dat niet.
Omdat we geloven dat dit iets zegt over wie de ander 'echt' is.
Over diens karakter.
En we geloven niet dat dit zomaar verandert."

Ben Tiggelaar, gedragsonderzoeker, trainer en publicist

Bovenstaande is een alinea uit de column in het NRC van Ben Tiggelaar, met als thema: "Het echte probleem met Donald Trump als leider". Zijn woorden hebben me de afgelopen dagen bezig gehouden en ik waag me aan een paar woorden van mijn kant.

Vertrouwen is een kernwoord. "Leiders die we vertrouwen zijn eerlijk, handelen ethisch en nemen hun verantwoordelijkheid. Op het werk en thuis."
Herken je dat? Je kijkt tegen iemand op, iemand die een bepaalde verantwoordelijkheid heeft in maatschappij of kerk. Maar op een dag hoor je zo'n vreselijk verhaal over deze persoon, een verhaal wat gaat over ontrouw en onverantwoordelijk gedrag, je kan er even geen kant meer mee op. Ongeloof overheerst, totdat je bevestigd krijgt dat het de waarheid is. Wat een enorme afkeer kan je krijgen van de persoon die je tot voorkort nog zo vertrouwde. Waarvan je aannam dat alles wat hij of zij zei, op waarheid beruste en het ook in eigen leven waarmaakte.


Zo is het ook in Amerika gesteld. Donald Trump, het bewijs ligt er, liegt makkelijk en beledigt zwakkeren stelselmatig. Hoe kan deze man het vertrouwen nog herstellen? Moeten we die struggles voor 't gemak maar door de vingers zien en vol vertrouwen de Trump-toekomst ingaan? Of erger nog, hoe naïef zijn ook mensen in Nederland, die zich christen noemen, door te denken dat dat allemaal verleden tijd is? Door te geloven dat deze man vóór het leven is... terwijl hij Gods heilige geboden stelselmatig overtreedt?

Hoe integer ben je dan zelf?

We hechten toch nog wel aan waarden als eerlijkheid, verantwoordelijkheid en behulpzaamheid? Ten diepste zeer Bijbelse waarden. "Laat uw ja, ja zijn en uw nee, nee," staat er in Jacobus 5:12, "...anders zult u hiervoor gestraft worden.” Gewoon ja is ja en nee is nee, je hoeft niet moeilijk te doen, of zeer geestelijk te willen klinken door er een eed aan vast te plakken. Jezus roept ons op tot eenvoudige oprechtheid. Spreek gewoon de waarheid, wees eerlijk.

Karakter is datgene wat je hebt als niemand kijkt

Dean Martin

En het blijkt uit onderzoek: hier hechten wij doorgaans zwaar aan. "Maar wie eenmaal het hellende vlak betreedt en daarin volhardt, kan niet anders dan de moraal bagatelliseren." (Tiggelaar)

Het komt mij uiterst vreemd voor als gezegd wordt dat Trump "winst is voor het ongeboren leven, het gezin en traditionele waarden." (Diederik van Dijk, SGP-senator)
Nee, kennelijk hecht ik dan iets meer dan de gemiddelde christen aan Bijbelse normen en waarden. Kennelijk veeg ik dan iets minder makkelijk met de bezem iemands verleden (hoewel, is het wel verleden...?) uit. Kennelijk kunnen ook wereldleiders bij mij over een grens gaan als het gaat om geloofwaardigheid.
Hoe ligt dat bij jou?


Vertrouwen. Wie kunnen we eigenlijk vertrouwen? Is ons hart niet "...arglistig boven alles, ja, ongeneeslijk is het, wie zal het kennen?" (Jesaja 17:9)
Maar o heerlijke verlossing! Jesaja gaat verder: "Ik, de HEERE, doorgrond het hart, beproef de nieren.(...) Genees mij, HEERE, en ik zal genezen worden. Verlos mij, en ik zal verlost worden, want U bent mijn lofzang!"

Is Hij niet ten diepste de enige die écht geloofwaardig is?

For we trust in our God
And trough his unfailing love
we will not be shaken
For we trust in our God!

Want wij vertrouwen in onze God
En door Zijn trouw
Zullen wij niet wankelen
Want wij vertrouwen in onze God!



Liefs van Henny





zondag 6 november 2016

Op reis naar het kruis

"Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad."
Psalm 119:105


Als je leven kalmpjes verloopt, het heden je relaxed maakt en de toekomst je toelacht, is je pad effen. Je ervaart geen hobbels, geen bochten, geen gevaar en geen steile hellingen.
Als je leven niet kalm verloopt, het heden je onrustig maakt en je in een donkere toekomst kijkt, is je pad niet effen. Je ervaart hobbels, bochten, gevaar en steile hellingen.

Deze mijmeringen overvielen me toen we een aantal dagen ontspanning zochten in het Sauerland, Duitsland. De weg naar het kruis op de heuvel aan de overkant was alles behalve effen. In het begin nog wel, maar later begon de onrust. Afgezien van onze conditie, speelde ook het weer een rol. Zachtjes drupte de regen neer en maakte sommige gedeeltes van het pad glibberig. Dan weer liepen we in de zon en even later maakte de mist ons het zicht op het dal onmogelijk.

Al lopend en mijmerend kwam het leven mij voor als een herfstpad, omhoog slingerend naar het kruis. Het kruis... het moest er zijn. Er is ons over verteld, je kon hem overdag zien en 's avonds was hij verlicht. Ook stond het op de routekaart aangegeven. Zoals het leven een kruistocht kan zijn, zo werd ook onze wandeling een kruistocht. Diep in ons hart wisten we ons geen raad als we het zicht op het kruis verloren. Ergens daarboven, daar bevond zich het doel van de wandeling, maar waar...?
Wat als wolken in je leven het zicht op het kruis belemmeren? Wat als het pad ineens lijkt op te houden, als er een boom dwars over het pad ligt, als de bewegwijzering ontbreekt, als er kruispunten komen waarop het echt onduidelijk is welke kant je op moet...?

Herkenbaar? Wil jij ook zo graag het zicht op het kruis houden, maar lukt het je soms bijna niet? Ja, als de zon je leven verwarmd, dan is het zicht ook een stuk eenvoudiger. Maar herken jij ook die momenten dat de regen neerdrupt, je niet meer weet of je rechts- of linksaf moet, het pad zo glibberig wordt dat je meerdere malen uitglijdt?


David kende dit. In Psalm 119 zingt hij ervan. "Ik ben niet afgeweken van Uw bepalingen... Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad... Laat Uw hand mij te hulp komen... Heere, ik verlang naar Uw heil... Ik heb gedwaald als een verloren schaap..."
Als ik dit lied van David lees, dan herken ik mijn leven er zo in. En ook mijn worstelingen, mijn teleurstellingen, mijn hoop, mijn verlangen. David moest zichzelf ook steeds dat kruis voorhouden, het woord waarop hij hoopte. Want zonder dat woord, zou ook hij de moed verliezen, zou ook hij verdwalen, zou ook hij de weg kwijtraken.

Zo zoeken we onze troost bij de bijbelheiligen. Zij gingen ons voor op die kruisweg. 

Ook in hun leven was het nacht en dag, nacht en dag, nacht en dag, ...

Ook in hun leven was er licht op het pad.

En ook zij kwamen thuis! 


Liefs van Henny