zondag 19 februari 2017

Als God spreekt

Ik twijfelde welke titel ik boven deze blog zou zetten: 'Als God zwijgt' of 'Als God spreekt'. Ja, zal je denken, dat is nogal een verschil. Maar laat ik je uitleggen waarom dat verschil minder groot is dan dat je in eerste instantie zou denken.

Gods kan spreken
En dan bedoel ik niet dat we menen door het lezen van de Bijbel Zijn stem te herkennen. Maar ik bedoel dat er mensen zijn die kunnen getuigen dat zij Gods stem hebben gehoord. Letterlijk. Met hun oren. Duidelijk, onmiskenbaar, niet hun eigen woorden, niet van iemand die toevallig voorbij liep, maar Gods stem.
Heerlijk lijkt me dat. Dat je er zo zeker weten van overtuigd bent: dit was God zelf!
Gelukkig gebeurt dat heden ten dage nog. Bij gewone mensen, zoals jij en ik.

En dan is er ook nog een spreken van God in je hart. Geen letterlijke stem, maar een diepe overtuiging: deze woorden zijn niet van mezelf, maar van God.
God kan ook door andere mensen spreken. Dan is het niet toevallig dat juist dát tegen je gezegd wordt, precies datgene wat je nodig had, precies op het juiste moment. Ook dat is een manier waarop God Zijn wil duidelijk kan maken.


Groeien door snoeien
"Ons hele leven is een groeiproces." Een uitspraak die ik deze week hoorde en die is blijven hangen. Dus alles wat je meemaakt is onderdeel van dat groeiproces. Dat proces om God beter te leren kennen. Dat proces om meer en meer op Jezus te gaan lijken.
En God weet beter dan wie dan ook wat wij nodig hebben in dat proces. Heeft Hij niet een beeld voor ogen gehad toen Hij jou en mij schiep? En beantwoorden we aan dat beeld?
Boeiend om tot je door te laten dringen dat je dus kennelijk als een vat in de handen van de pottenbakker bent. Of een beeldhouwwerk wat nog in de maak is. Of een boom die telkens gesnoeid moet worden, zodat hij vruchtbaarder en sterker wordt.

Sta jij er regelmatig bij stil dat ook jouw leven in het teken staat van groeien? Bekijk jij de gebeurtenissen in jouw leven op die manier?
Ik moet daar toch steeds weer aan herinnerd worden. Onlangs las ik de uitspraak:

"Ik ben blij dat ik tegenslag in mijn leven ervaar,
want kennelijk is God geïnteresseerd in mij.
Hij wil mij gebruiken in Zijn Koninkrijk,
maar daarvoor moet ik meer op Jezus gaan lijken."

God kan spreken door te zwijgen
Soms breken de dingen mij bij de handen af. Dan denk ik op Gods weg te wandelen en dan gaat het allemaal weer zo anders. En je dan maar weer te laten kneden, te laten snoeien om zo te geloven in groeien.
Telkens kom ik dan weer op een kruispunt: ga ik hierin Gods stem verstaan of hang ik m'n hele geloven aan de wilgen? Herken je dat? Niets is dan meer vanzelfsprekend. Even word ik totaal op mezelf teruggeworpen. Totdat... God spreekt. Nee, bij mij tot nu toe niet via m'n oren. Maar wel door een sterk verlangen tot overgave, tot vertrouwen, tot willen volgen 'koste wat het kost'. En op zulke momenten ervaar ik dat "... het God is, Die in u werkt zowel het willen als het werken, naar Zijn welbehagen." (Filipensen 2:13)

Soms zegt God "ja", "nee" of "nog niet". Maar soms... soms, als we geen antwoord kunnen vinden, antwoordt Hij eenvoudig "vertrouw Mij!"
En ja, soms... soms is dat een verstandelijke keus. M'n hart wil de andere kant op, maar met mijn verstand zeg ik: "Ja, ik weet: U houdt mij aan de hand en leidt mij volgens Uw plan."


"Ja, God is goed voor Israël, voor wie zuiver zijn van hart.
Toch had ik bijna een misstap begaan,
bijna waren mijn voeten uitgegleden,
want ik keek met afgunst naar de dwazen,
benijdde het geluk van wie kwaad doen,
aardse kwellingen kennen zijn niet,
het lijden van anderen gaat aan hen voorbij.

Dus bleef ik nadenken,
ik wilde weten waarom - het was een vraag die mij kwelde.
Zolang ik verbitterd was,
gekwetst van binnen,
dom en dwaas,
was ik als een redeloos dier.

Maar nu weet ik mij altijd bij U,
U houdt mij aan de hand en leidt mij volgens Uw plan.
Al bezwijkt mijn hart en vergaat mijn lichaam,
de Rots van mijn bestaan,
al wat ik heb,
is God, nu en altijd."

Psalm 73 (NBV)


Liefs van Henny

1 opmerking: