vrijdag 30 juni 2017

Afscheid nemen

Partir, c'est mourir un peu
Afscheid nemen is een beetje sterven

Ooit haalde ik deze Franse uitspraak aan in de toespraak die ik hield bij het afscheid van een collega die na een heel aantal dienstjaren vertrok bij de organisatie waar ik destijds personeelsfunctionaris was. Wat voor mij toen al (zo'n 18 jaar geleden) werkelijkheid was in mijn leven, gaf heel wat hilariteit onder mijn toenmalige collega's. Dat was toch wel al te rigoureus gezegd ... afscheid nemen is een beetje sterven?

Maar nee, hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik overtuigd raak van de waarheid van deze woorden. Diep in je hart voel je dat er een stukje van je sterft. Misschien is het een stukje geschiedenis, een poosje samen oplopen in dit leven. Hoe dan ook, je moet afscheid nemen van dat wat was en wat wellicht nooit meer terugkomt. In ieder geval niet in die hoedanigheid.


Het leven kent zijn seizoenen. En na ieder seizoen neem je afscheid van dat wat was.
Ik zie dat nu bij onze jongste zoon. Maandag neemt hij afscheid van de basisschool. Afscheid van dat wat was en wat nooit meer terug zal keren.
En ik geef hem de ruimte om een beetje te sterven, te rouwen. Het was een goede tijd. Wij hebben hem daar met een gerust hart mogen loslaten.
En dat is na maandag voltooid verleden tijd. 

Je kunt in het leven afscheid nemen van mensen of van materiële zaken, omdat je er zelf voor gekozen hebt. Je kiest voor een andere baan of je kiest voor een ander huis. Zelfs dan kan er een periode van een soort rouw zijn. Loslaten van wat ooit goed was. Of misschien minder goed was, maar toch, die mensen of die materiële zaken maakten deel uit van je leven.

Maar je kunt in het leven ook afscheid moeten nemen van mensen of van materiële zaken, terwijl je zelf niet gekozen hebt om het los te gaan laten. Je zou er zelfs nooit voor kiezen! En toch.
Zo denk ik aan die vrouw van wie haar huis getroffen werd door bliksem. Letterlijk in één klap moest ze haar aardse bezittingen loslaten.
Ook denk ik aan die vrouw van midden 50 die maandag haar echtgenoot naar zijn laatste aardse rustplaats moet gaan brengen. Samen met haar kinderen en jonge kleinkinderen. Nee, ze zou er zelf nooit voor gekozen hebben, maar loslaten is voor haar werkelijkheid geworden.

Ik kijk als de avondschemering daalt
Als licht van zon niet lang meer straalt
Zie 't oog aan 's hemels zonnekust
Een ster van wonderbare rust

Kom zie aanschouw die gouden kust
de ster in 't land van 's hemels
Het oog ziet daar geen leed of kruis
O kom naar 't hemels Vaderhuis

Is afscheid nemen minder moeilijk als je je geliefde veilig weet aan de overkant, aan die gouden kust?
Ik zwijg. Ik weet het niet uit ervaring.
Wel denk ik dat je in je rouw, een diepe troost mag ervaren, omdat je weet dat je geliefde nu volmaakt gelukkig is.
En ook geloof ik dat je op die manier tijdelijk afscheid neemt van elkaar. Dat je elkaar later weer in 'niemandsland' mag tegenkomen.
En hoe dat 'niemandsland' er uit zal zien, dat mag je dan weer loslaten.
Ik geloof trouwens dat dat 'niemandsland' 'Vaderhuis' heet.
Dat is pas Thuiskomen!


Ik zag jou gaan in de verte
....
Jij ging naar de overkant
jij ging naar het niemandsland
de Veerman heeft jouw hart gewonnen
en ik, ik ben de dans ontsprongen.

Stef Bos

Zullen we vandaag beginnen met een beetje meer loslaten? Met een beetje afscheid nemen?
Zullen we vanaf vandaag stoppen met net te doen alsof ons geluk en al onze houvast ligt in de mensen om ons heen? Of zelfs in materiële zaken?

Misschien, heel misschien doet het sterven bij het afscheid nemen dan een stukje minder pijn.
En kan het zo zijn dat hoe meer je nu al afscheid neemt, je verlangen naar het Vaderhuis ruimte krijgt om te groeien?


Liefs van Henny




Geen opmerkingen:

Een reactie posten