zondag 19 februari 2017

Als God spreekt

Ik twijfelde welke titel ik boven deze blog zou zetten: 'Als God zwijgt' of 'Als God spreekt'. Ja, zal je denken, dat is nogal een verschil. Maar laat ik je uitleggen waarom dat verschil minder groot is dan dat je in eerste instantie zou denken.

Gods kan spreken
En dan bedoel ik niet dat we menen door het lezen van de Bijbel Zijn stem te herkennen. Maar ik bedoel dat er mensen zijn die kunnen getuigen dat zij Gods stem hebben gehoord. Letterlijk. Met hun oren. Duidelijk, onmiskenbaar, niet hun eigen woorden, niet van iemand die toevallig voorbij liep, maar Gods stem.
Heerlijk lijkt me dat. Dat je er zo zeker weten van overtuigd bent: dit was God zelf!
Gelukkig gebeurt dat heden ten dage nog. Bij gewone mensen, zoals jij en ik.

En dan is er ook nog een spreken van God in je hart. Geen letterlijke stem, maar een diepe overtuiging: deze woorden zijn niet van mezelf, maar van God.
God kan ook door andere mensen spreken. Dan is het niet toevallig dat juist dát tegen je gezegd wordt, precies datgene wat je nodig had, precies op het juiste moment. Ook dat is een manier waarop God Zijn wil duidelijk kan maken.


Groeien door snoeien
"Ons hele leven is een groeiproces." Een uitspraak die ik deze week hoorde en die is blijven hangen. Dus alles wat je meemaakt is onderdeel van dat groeiproces. Dat proces om God beter te leren kennen. Dat proces om meer en meer op Jezus te gaan lijken.
En God weet beter dan wie dan ook wat wij nodig hebben in dat proces. Heeft Hij niet een beeld voor ogen gehad toen Hij jou en mij schiep? En beantwoorden we aan dat beeld?
Boeiend om tot je door te laten dringen dat je dus kennelijk als een vat in de handen van de pottenbakker bent. Of een beeldhouwwerk wat nog in de maak is. Of een boom die telkens gesnoeid moet worden, zodat hij vruchtbaarder en sterker wordt.

Sta jij er regelmatig bij stil dat ook jouw leven in het teken staat van groeien? Bekijk jij de gebeurtenissen in jouw leven op die manier?
Ik moet daar toch steeds weer aan herinnerd worden. Onlangs las ik de uitspraak:

"Ik ben blij dat ik tegenslag in mijn leven ervaar,
want kennelijk is God geïnteresseerd in mij.
Hij wil mij gebruiken in Zijn Koninkrijk,
maar daarvoor moet ik meer op Jezus gaan lijken."

God kan spreken door te zwijgen
Soms breken de dingen mij bij de handen af. Dan denk ik op Gods weg te wandelen en dan gaat het allemaal weer zo anders. En je dan maar weer te laten kneden, te laten snoeien om zo te geloven in groeien.
Telkens kom ik dan weer op een kruispunt: ga ik hierin Gods stem verstaan of hang ik m'n hele geloven aan de wilgen? Herken je dat? Niets is dan meer vanzelfsprekend. Even word ik totaal op mezelf teruggeworpen. Totdat... God spreekt. Nee, bij mij tot nu toe niet via m'n oren. Maar wel door een sterk verlangen tot overgave, tot vertrouwen, tot willen volgen 'koste wat het kost'. En op zulke momenten ervaar ik dat "... het God is, Die in u werkt zowel het willen als het werken, naar Zijn welbehagen." (Filipensen 2:13)

Soms zegt God "ja", "nee" of "nog niet". Maar soms... soms, als we geen antwoord kunnen vinden, antwoordt Hij eenvoudig "vertrouw Mij!"
En ja, soms... soms is dat een verstandelijke keus. M'n hart wil de andere kant op, maar met mijn verstand zeg ik: "Ja, ik weet: U houdt mij aan de hand en leidt mij volgens Uw plan."


"Ja, God is goed voor Israël, voor wie zuiver zijn van hart.
Toch had ik bijna een misstap begaan,
bijna waren mijn voeten uitgegleden,
want ik keek met afgunst naar de dwazen,
benijdde het geluk van wie kwaad doen,
aardse kwellingen kennen zijn niet,
het lijden van anderen gaat aan hen voorbij.

Dus bleef ik nadenken,
ik wilde weten waarom - het was een vraag die mij kwelde.
Zolang ik verbitterd was,
gekwetst van binnen,
dom en dwaas,
was ik als een redeloos dier.

Maar nu weet ik mij altijd bij U,
U houdt mij aan de hand en leidt mij volgens Uw plan.
Al bezwijkt mijn hart en vergaat mijn lichaam,
de Rots van mijn bestaan,
al wat ik heb,
is God, nu en altijd."

Psalm 73 (NBV)


Liefs van Henny

zondag 5 februari 2017

God op afstand

Vorige week schreef ik over het thema 'God in je broekzak'. Mensen die altijd en overal Gods stem horen, direct met Hem in contact staan en geen moment twijfelen aan Zijn aanwezigheid en bemoeienis met hun leven.
Ik stelde de vraag: zijn er nog mensen die God ook wel eens kwijt zijn?

"Het moet je gegeven worden"
Vandaag heb ik het over die mensen die God altijd kwijt zijn. De zogenaamde "God-zoekers", maar die Hem nooit vinden.
Zij noemen zich christen, navolger van Christus (!). Maar God is ver weg, onbereikbaar, bewoont een ontoegankelijk licht, moet Zichzelf eerst aan jou openbaren en dat gaat zomaar niet. Kortom: het zicht op Hem moet hen gegeven worden. En zolang ze dat niet krijgen, wachten ze lijdelijk af.

Maar nee, stilzitten is er niet bij. Ze zijn juist heel erg druk. Niet met het zoeken naar God, maar met "hun pinnen vast inslaan", hun aardse huis mooier en mooier maken. Lieve help, wat wordt er veel gewinkeld, gepoetst, geklust en bijgebeund,...
En dat alles om maar bezig te zijn. Want zolang je bezig bent, heb je geen tijd om God te zoeken. "En trouwens, wie ben jij dat jij God zoekt? Zondaar die je bent."


"Bekommerd, maar onbekeerd"
En er is ook nog een groep "bekommerde" christenen. Zij nemen het zoeken naar God wél heel serieus en zijn er op hun manier ook ijverig mee bezig. Ze lezen en bidden veel, bezoeken zoveel mogelijk kerkdiensten en houden zich stipt al alle ge- en verboden waarvan ze menen dat ze raakvlakken hebben met de Bijbel.
Maar ondanks al hun inspanningen, blijft God op een afstand.

"Het bevalt ons prima zo"
En er zijn ook christenen die nemen het maar niet meer zo nauw. Ze gaan dansend en feestend het leven door, komen zo af en toe nog in de kerk, bidden alleen hun standaardgebeden en hebben zo hun geluk in hun carrière en drukke bezigheden gevonden. Nee, God is op een afstand en als het aan hen ligt blijft dat ook zo. Ze zijn veel te druk en hebben het hier veel te goed.

Maar zo vind je God nooit
Wat hebben bovengenoemde mensen gemeen met elkaar? Dat ze God zo nooit zullen vinden. Of je nou alleen maar bezig bent met je materiële dingen, of dat je alle oudvaders tien keer doorgelezen hebt: je zoekt God op de verkeerde plek.

Waar is God dan te vinden?
Nergens!
Hij is er al!

De Bijbel staat vol beloften voor zoekende mensen (zo gek is het dus nog niet) én vindende mensen. En aangezien God sinds de schepping van de mensheid niet veranderd is, vraag ik me serieus af waar al die mensen naar op zoek zijn. "Ik ben die ik ben, en Ik ben niet veranderd."


Wat Satan wil
Satan wil niets liever dan dat je heel druk blijft. Of met lezen van christelijke lectuur. Of met kopen, klussen en kletsen. Of met feesten en sporten. Het is hem echt om het even. Want hoe drukker jij bent, hoe minder tijd er voor God overblijft. En precies daar is het hem om te doen.

Wat God wil
Maar God wil niets liever dan dat je voor Hem knielt en Zijn verlossing aanneemt.
Dat jij stil wordt, je ogen opendoet en ziet wie Hij werkelijk is.
God heeft jou onvoorwaardelijk lief.
Hij staat op de uitkijk, maar Hij dwingt je niet.
Hij wacht tot jij komt, maar Hij zal niet naar je toe komen rennen.
Hij nodigt je liefdevol uit, maar zal nooit gaan roepen of schreeuwen.

Echte liefde laat zich niet dwingen.
Echte liefde vraagt alleen om een antwoord.

Wat is jouw antwoord op Zijn uitnodiging?
"Zie Ik sta aan de deur en Ik klop.
Als iemand mijn stem hoort en de deur opent,
zal Ik bij hem binnenkomen en de maaltijd met hem gebruiken,
en hij met Mij."

"Kom, want alle dingen zijn nu gereed" 




Hoe wonderlijk mooi is uw eeuwige Naam.
Verborgen aanwezig deelt U mijn bestaan.
Waar ik ben, bent U: wat een kostbaar geheim.
Uw naam is ‘Ik ben’ en ‘Ik zal er zijn’.



Een boog in de wolken als teken van trouw,
staat boven mijn leven, zegt: Ik ben bij jou!
In tijden van vreugde, maar ook van verdriet,
ben ik bij U veilig, U die mij ziet.

De toekomst is zeker, ja eindeloos goed.
Als ik eens moet sterven, als ik U ontmoet:
dan droogt U mijn tranen, U noemt zelfs mijn naam.
U blijft bij mij Jezus, laat mij niet gaan.

‘Ik ben die Ik ben’ is uw eeuwige naam.
Onnoembaar aanwezig deelt U mijn bestaan.
Hoe adembenemend, ontroerend dichtbij:
uw naam is ‘Ik ben’, en ‘Ik zal er zijn’.

O Naam aller namen, aan U alle eer.
Niets kan mij ooit scheiden van Jezus mijn Heer:
Geen dood en geen leven, geen moeite of pijn.
Ik zal eeuwig zingen, dicht bij U zijn.


Liefs van Henny