zaterdag 11 maart 2017

Verhalen van erger lijden

"Ik snap dat het moeilijk voor je is, maar heb je al gehoord in welke problemen die en die zitten?"
of "Het lijden in deze wereld ... wij mogen nog van geluk spreken (en van ongeluk liever zwijgen!)," ... en dan volgen de meest erge voorbeelden van lijden elders in de wereld.
of "Zo autistisch ziet hij er toch ook niet uit ... die en die is pas écht autistisch!"


Of zo las ik onlangs van "een zeer buitengewoon ernstige meervoudig gehandicapte hoogbegaafde illegale vluchtelinge, met gender issues en dissocatieve identiteitsstoornis, die stilaan doof en blind is geworden, waarvan men vermoedt dat ze een ver uitgezaaide vorm van kanker heeft. De vrouw heeft een multipathologische moeder, een extreem religieuze drugsverslaafde vader die naar Noord-Korea is gevlucht, een schizofrene nonkel pater met aids en lesbische tante non."

Nee, dat is pas erg!

Mensen blijken soms ontzettend creatief in het vertellen van zulke verhalen. Maar het is op z'n minst een niet serieus nemen van jouw probleem, hoe goed bedoeld het soms ook lijkt. Het is een zich niet kunnen inleven in jouw situatie.
Waar heeft het mee te maken dat jouw probleem altijd afgewogen moet worden aan andermans zorgen?
Is jouw probleem misschien zo'n ver-van-hun-bed-probleem, dat inleven welhaast onmogelijk is?
Of zitten mensen zo in de ratrace van hun eigen bestaan, dat er geen ruimte is om ook maar even echt te luisteren?
Of neem jij het leven gewoon te zwaar ... lang leve de lol ...!?

Nee, troosten doet dit alles geenszins.


Er is één verhaal van erger lijden wat wel verteld mag worden.
Niet als dooddoener, 
niet als cliché,
niet als 'een verhaal in overtreffende trap',
niet om een ander het zwijgen op te leggen.
Maar alleen omdat dat het aller, allerergste verhaal is uit de geschiedenis van de mensheid,
omdat het verteld móét worden,
omdat alleen dat verhaal jouw lijden kan verzachten,
omdat het ten diepste onze enige troost in dit leven is: 

"Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?"

Waarom dat verhaal zo troostvol is?

"Omdat ik anders de eeuwige dood had moeten sterven."

Omdat alleen dit verhaal het aller, allermooiste verhaal is uit de geschiedenis van de mensheid.
Daarom mag het verteld worden.

Is dit verhaal al tot jou doorgedrongen?

When I see that cross I see freedom

When I see that grave I'll see Jesus

And from death to life
I will sing Your praise
In the wonder of Your grace!


Liefs van Henny

donderdag 2 maart 2017

In de wachtkamer van het leven

"Neemt u maar even plaats in de wachtkamer, de dokter komt u zo halen."

Daar zit ik dan. Rest me niks anders dan wachten tot ik geroepen word.
Ik kijk om me heen en zie allerlei soorten mensen. Een oudere man (wat zou hij hebben?), een jonge moeder met een baby (ze heeft duidelijk slaaptekort).
Verderop zit een echtpaar, elkaars hand vasthoudend (zou het zo spannend zijn?).
Verder nog een tiener met i-pod, een bejaarde vrouw met een rollator, een moeder en dochter. Die laatste twee lijken geen last van spanning te hebben. Ze hebben lol om een filmpje op hun mobiel.


Verwachtingsvol leven
Wachten op de dingen die komen gaan. Herken je het? Voel je de spanning? Wacht je op iets onzekers, iets wat je liever niet wil horen?
Of zit je er ontspannen bij en verwacht je blijde dingen? Bijvoorbeeld het eerste harttoontje van je kind of een bespreking van een goede uitslag.
Een willekeurige wachtkamer. Je kan er zo verschillend zitten.

Vol spanning wachten
of vol verwachting uitzien.

En dat is wat mij bezighoudt en wat ik wil delen. Want in het leven kan je ook van die periodes hebben die lijken alsof je in de wachtkamer zit.
Dat kan spannend zijn. Het kan je letterlijk uit je slaap houden.
Maar het kan ook verwachtingsvol zijn. Je kijkt uit naar een nieuwe periode in je leven of verlangt naar het moment waarop je de knoop kan doorhakken. Belangrijke beslissingen die impact zullen hebben op jouw leven en op het leven van diegenen die je lief zijn.

Maar tot die tijd... wacht je. Tot God spreekt... wacht je. Tot Hij het licht op groen zet... wacht je. En ik hoop dat je niet lijdelijk wacht, niet cynisch wordt omdat het nou al zo lang duurt. Nee, ik hoop dat je vérwacht. Verlangend uitziet. Hunkert naar het moment van doorbraak.

Maar wat kan wachten lang duren.
Wat kan lijden ook lang duren.
Wat kan de nacht donker zijn.
Wat kan de hemel van koper zijn.
Wat kan je je eenzaam voelen in je wachten.

De hemel wacht
Ik hou zo van Psalm 130: "Uit de diepten heb ik u, Ene, geroepen. Heer-over-mij, hoor naar mijn stem" (Naardense Bijbel).

Ik blijf de HEER verwachten
mijn ziel wacht ongestoord:
ik hoop in al mijn klachten
op Zijn onfeilbaar woord.
Mijn ziel vol angst en zorgen
wacht sterker op de HEER,
dan wachters op de morgen,
de morgen; ach, wanneer?

En uiteindelijk wordt al jouw wachten beloond. Want ook al lijd je lang en ook al komt het moment van doorbraak niet, je weet: dit is niet mijn thuis, want de hemel wacht.


Johannes de Heer heeft een prachtig lied geschreven. Wat een uitzicht, wat een verwachting had die man, en wat heeft hij dat mooi vertolkt.

Vol verwachting blijf ik uitzien, tot die dag eens dagen zal.
Dat de Heiland op de wolken, weerkomt met bazuingeschal.
Welk een vreugde zal het wezen. Als mijn oog Hem schouwen mag,
en mijn oor Zijn stem zal horen, op die grote, blije dag!

Refrein
Welk een uitzicht, Bruidsgemeente! Eeuwig Hem ten eigendom.
Maranatha blijv' ons wachtwoord, amen, ja Heer Jezus, kom!

Al de teek'nen onzer dagen zeggen mij: de komst genaakt
van de Bruigom, die Zijn liefste tot Zich roept en haar volmaakt.
O, hoe blijde zal ik wezen, op te trekken met die stoet,
juichend, met ontelb're zaal'gen onze Bruigom tegemoet!

O, soms voel 'k een sterk verlangen, heimwee in mijn hart ontstaan;
'k vraag mij af dan, dierb're Heiland zijt Gij reeds op weg gegaan?
Neen, het zal niet lang meer duren: Hij verlangt nog meer dan wij.
Maranatha! Blijve 't wachtwoord voor een elk, maar ook voor mij.


(JdH 769, op de melodie van een Russisch volkslied, maar dat nemen we maar op de koop toe 😊)

Maranatha
Is jouw wachtwoord ook 'Maranatha'?
Leef jij ook met verlangen en met die hoop in je hart dat het niet lang meer duurt?
Heb jij ook heimwee om Jezus van aangezicht tot aangezicht te zien?


De dood is niet het einde,
ik weet dat de hemel wacht.
En ondanks dat de weg lang lijkt,
wandel ik nooit alleen.

En terwijl ik wacht,
wacht ik niet,
want ik weet dat de hemel in mij leeft.

En ook al duurt het lijden lang,
dit is niet mijn thuis,
ik weet dat de hemel wacht.
Ondanks dat de nacht donker is,
is de hemel het eigendom van mijn hart.

Ik weet dat U van mij houdt.
Ik weet dat U mij gevonden heeft.
Ik weet dat U mij gered heeft.
En Uw genade zal nooit tegenvallen.

Dus zal ik nu zingen zoals ik daar zal zingen!
En daar zal ik zien van aangezicht tot aangezicht!


Liefs van Henny